Pocket μπαχαρικά

Τον τελευταίο καιρό, μέσα στην τσάντα μου, εκτός από πορτοφόλι, κινητό και στιλό κουβαλάω τζίντζερ και μαγειρική σόδα(!) Εκκεντρικό; Ίσως. Όμως μου άρεσε πολύ αυτή η ιδέα που είδα σε διάφορα αμερικάνικα site με ιδέες για άδεια κουτάκια Tic Tac και είπα να την ξεσηκώσω.

Βήμα πρώτο: αγοράζετε κουτάκια με καραμέλες Tic Tac ή άλλης μάρκας με παρεμφερές κουτάκι.

Βήμα δεύτερο: καταναλώνετε τις Tic Tac για να αδειάσουν τα κουτάκια (θυσιαστείτε, είναι για καλό σκοπό!)pocket_baharika

Βήμα τρίτο: γεμίζετε τα κουτάκια με μπαχαρικά που σας είναι χρήσιμα για μια εκδρομή ή για την καθημερινότητά σας στην πόλη (ιδιαίτερα αν λείπετε πολλές ώρες από το σπίτι). Ενδεικτικά: αλάτι πιπέρι ρίγανη, ζάχαρη (είναι άραγε μπαχαρικό;), σόδα (δίνει τις πρώτες βοήθειες σε πολλές περιπτώσεις). Προσωπικώς κυκλοφορώ με το τζίντζερ επειδή ακολουθώ παραδοσιακή κινέζικη ιατρική και πίνω συχνά ζεστά νερά με τζίντζερ για να ξεπλένω τα σωθικά μου και τις …αμαρτίες μου.

Το καλό μ’ αυτά τα κουτάκια είναι ότι πιάνουν λίγο χώρο και ότι έχουν μικρό άνοιγμα – έτσι με ένα ελαφρό «τακ» παίρνεις «ατομική» ποσότητα. Μόνο να τα κουμπώνετε προσεχτικά γιατί εγώ μια μέρα στη βιασύνη μου αστόχησα και πλημμύρισε η τσάντα μου κίτρινη σκόνη και αρώματα της Ανατολής. Όχι κι άσχημα δηλαδή…

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πλανόδιο πάρκο στη Θεσσαλονίκη

Πριν από εφτά χρόνια ήρθε στα χέρια μου το «Πλανόδιο πάρκο», μια ιστορία για παιδιά του [ilink url=”http://www.papatheodoulou.gr/”]Αντώνη Παπαθεοδούλου[/ilink] με χαρούμενες εικόνες από τον [ilink url=”http://yosgo.com/”]Γιώργο Σγουρό[/ilink]. Όταν το διάβασα  ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει γρηγορότερα. Τι όμορφη ιδέα, για μικρούς και μεγάλους, να μαζεύονται οι φίλοι τις Κυριακές με τα δεντράκια στις γλάστρες και να φτιάχνουν ένα περιοδεύον πάρκο που κάθε βδομάδα θα αλλάζει γειτονιά! Συλλογικότητα και αίσθηση γιορτής σ’ όλο της το μεγαλείο.

planodio_parko_1

Απρίλιος του 2014 η φαντασία απλώνει το χέρι της στην πραγματικότητα και ο πρώτος «φορητός κήπος» στην Ελλάδα προσγειώνεται στην Παλαιών Πατρών Γερμανού της Θεσσαλονίκης, σαν θαυμαστός ιπτάμενος δίσκος από παράλληλο σύμπαν. Δύο φοιτητές, ο Δημήτρης Θεοδωράκος και η Μαριάννα Συμεωνίδου, μία καμπάνια του δήμου Θεσσαλονίκης, οι χορηγοί – μια κατασκευάστρια εταιρεία, ένα φυτώριο, και μία εταιρεία οπτικής επικοινωνίας ένωσαν τις δυνάμεις τους σε μια χαλύβδινη κατασκευή χρώματος πορτοκαλί παρακαλώ, που φυτεύτηκε με διάφορα είδη φυτών και προσκαλεί τους διαβάτες να ξαποστάσουν στο ξύλινο παγκάκι της. Προσκαλεί για σκιά, για δροσιά, για ψιλοκουβέντα (το παγκάκι έχει μήκος 2,5 μέτρα, φανταστείτε πόσους «καλούς» μπορεί να χωρέσει) και καλοπιάνει το βλέμμα ανακουφίζοντάς το προσωρινά από τη συνεχή και καταναγκαστική θέαση ασφάλτου και τσιμέντου. Επιτέλους και λίγο φρέσκο χώμα, με δέντρα βεβαίως! Το μόνο που λείπει είναι ο «πλανόδιος σκουπιδοντενεκές» που φαντάστηκε ο Αντώνης στο βιβλίο του, γιατί όλο και κάποιο τσιγαρόχαρτο, χαρτομάντιλο, περιτύλιγμα σνακ θα κουβαλούν όσοι χρησιμοποιούν το παγκάκι.

πηγή: από τη Lifo, φωτογράφος Ελένη Σαμαρά
πηγή: από τη Lifo, φωτογράφος Ελένη Σαμαρά

Ο πλανόδιος αυτός κήπος ή green spot έχει προδιαγραφές να πιάνει μόλις μία θέση σταθμευμένου αυτοκινήτου κι έτσι είναι καθόλα νόμιμος – το τονίζω για τους απανταχού κακόβουλους. Κι όταν αλλάζει …τόπο διαμονής θα ανανεώνεται το δυναμικό του με εποχιακά φυτά. Τα παιδιά που πρότειναν την ιδέα πρωτοείδαν αυτήν την ευρεσιτεχνία με τα φυτά στο Σαν Φρανσίσκο με το όνομα parkmobile και βάλανε μπρος να το υλοποιήσουν και στην όμορφη πόλη τους. Με το καλό και στην πρωτεύουσα – αν κουνήσουμε το χεράκι μας βεβαίως! Πάντως, αν την Κυριακή κάποιος από σας μου προτείνει να παίξουμε «πλανόδιο πάρκο» εγώ είμαι μέσα και θα δώσω το παρόν μαζί με τις γλάστρες μου. Δεκτές μόνο σοβαρές προτάσεις. Έχω και πλανόδια γάτα. Πάμε μία βόλτα;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Σκέψεις μιας μητέρας, σε μέρα γιορτής

Κατά διαβολική σύμπτωση, εννιά φορές στις δέκα, την Κυριακή της γιορτής της μητέρας ο Κωνσταντίνος την περνάει στο σπίτι του πατέρα του. Και μένω μια μαμά με άδεια αγκαλιά, λίγο παραπονεμένη. Δεν πειράζει παρηγορώ τον εαυτό μου, εξάσκηση για τα χρόνια που θα έρθουν, τα φοιτητικά και τα άλλα τα πολλά της ενήλικης ζωής  που θα είναι μακριά μου. Κι έπειτα σκέφτομαι και όλες εκείνες της μανάδες που δεν μπορούν να δουν τα παιδιά τους επειδή αυτά είναι στο νοσοκομείο, στο αναμορφωτήριο, τις άλλες τις δύσμοιρες που τα κορίτσια τους είναι έρμαιο στα χέρια σκληρών, λυσσασμένων ενόπλων κάπου στην καρδιά της Νιγηρίας και ντρέπομαι. Αισθάνομαι μικρόνους, εγωίστρια και συναισθηματικά καθυστερημένη. Και συγχρόνως νιώθω ευγνωμοσύνη που ο γιός μου είναι υγιής, ασφαλής κι ευτυχισμένος κάτω από τη σκέπη της παρουσίας του πατέρα του. Πάω να συγυρίσω τη φωλιά, να τη βρει όμορφη όταν γυρίσει. Σε όλες τις μητέρες, μανούλες μανάδες που είναι μακριά από τα παιδιά τους σήμερα, την αγάπη μου και χρόνια πολλά.

mothers_day_2014

Συνεχίστε την ανάγνωση

Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι

Ο Ντόριαν Γκρέι είναι νέος της καλής κοινωνίας του Λονδίνου της βικτωριανής εποχής. Κληρονομεί χρήματα και μια εκπληκτική ομορφιά από τη μητέρα του που πεθαίνει πολύ νέα. Το κάλλος συνοδεύεται από μια επίσης γοητευτική προσωπικότητα. Γίνεται η έμπνευση και ο έρωτας του ζωγράφου Μπασίλ Χόλγουορντ ο οποίος του φιλοτεχνεί και το πορτρέτο. Μέσα από τον θαυμασμό του ζωγράφου ο Ντόριαν ανακαλύπτει τη θεϊκότητα της ομορφιάς του και εύχεται να μην τη χάσει ποτέ και η φθορά της νιότης του να συμβαίνει μονάχα στον πίνακα-πορτρέτο του. Όπερ και εγένετο. Παράλληλα ο Ντόριαν γνωρίζει τον φίλο του ζωγράφου Λόρδο Χένρι (alter ego του Όσκαρ Ουάιλντ) που έχει κυνικές και ηδονοθηρικές απόψεις για τη ζωή και ο νεαρός αφήνεται στην επιρροή του. Ο Λόρδος Χέρι γίνεται μέντορας του Ντόριαν και ο τελευταίος γεύεται χωρίς φραγμούς ηδονές, κραιπάλες, παράνομες ουσίες και οδηγείται σε μια σειρά από ειδεχθείς πράξεις φθάνοντας στον φόνο. Ωστόσο, ο περίγυρός του δεν μαθαίνει τίποτα από αυτά· το αγγελικό πρόσωπο του Ντόριαν δεν μαρτυρά το ηθικό ποιόν του, η σήψη της ψυχής του αποτυπώνεται όλη στο πορτρέτο που σκληραίνει στην όψη, γερνάει, ματώνει.dorian_gray

Τι να πω για ένα έργο που γράφτηκε πριν από εκατόν τόσα χρόνια και με κρατάει ξύπνια το βράδυ μέχρι να το τελειώσω; Όσο ο Ντόριαν περιπλανιόταν από ηδονή σε ηδονή διαφθείροντας ή οδηγώντας στην τρέλα ή τον θάνατο όσους είχαν την ατυχία να γοητευτούν από εκείνον, ως αναγνώστης ζούσα μια διαρκή αγωνία αν τελικά τον τσακώσουν και τον καταδικάσουν για τα κρίματά του. Όμως είναι ένας «κακός» ήρωας, εξαχρειώνει, καταστρέφει, δολοφονεί. Γιατί να αγωνιώ για το άτομό του; Μήπως εντέλει ο Ουάιλντ κατόρθωσε να με κάνει να τον συμπαθήσω; Μήπως χάιδεψε τη μύχια επιθυμία μου να ρουφάω τις χαρές της ζωής χωρίς συνέπειες και χωρίς δεύτερες σκέψεις αν βλάπτω κανέναν άλλον; Ο Όσκαρ Ουάιλντ σαν συγγραφέας σε ταρακουνάει, σε βάζει να αναρωτηθείς για την αξία της ηθικής και τη θέση της στη ζωή μας – μήπως τελικά δεν τη χρειαζόμαστε; Και στο τέλος, αφού αμφισβητήσει όλες τις νόρμες, αποκαθιστά την ηθική τάξη των πραγμάτων οδηγώντας τον πρωταγωνιστή στην αυτοκτονία. Μέσα σε όλα αυτά, οι 297 σελίδες του μυθιστορήματος βρίθουν από ευφυή τσιτάτα του Ουάιλντ για τους ανθρώπους και τη ζωή, από αυτά που συναντάς σε κάθε «γνωμικολόγιο» που σέβεται τον εαυτό του.

Αυτά τα λίγα σε μια πρώτη ανάγνωση, ψίχουλα δηλαδή. Ξέρω πως χωράνε πολλές ακόμα αναγνώσεις. Σε πρώτη φάση νιώθω απλώς ότι διάβασα κάτι συναρπαστικό που πιλατεύει τη σκέψη μου και οξύνει το αναγνωστικό μου αισθητήριο. Νιώθω τυχερή γι’ αυτή τη βουτιά στους κλασσικούς που κάνω στη λέσχη ανάγνωσης. Παίρνω τη δροσιά της βουτιάς και αργότερα, αν το επιθυμήσω, θα καταδυθώ σε μεγαλύτερα βάθη.

Συνεχίστε την ανάγνωση