Το τέρας

User comments
User comments

Τα βραδινά μου όνειρα ένα κουβάρι. Μπερδεμένοι εφιάλτες. Πλάσματα περίεργα με τραβούν από το πόδι για να με ρίξουν, άγνωστο που. Η πραγματικότηα τρέχει πολύ γρήγορα. Παίρνω βαθιές ανάσες για να μπω κι εγώ στην κούρσα. Θα τα καταφέρω χωρίς να πέσω ή έστω χωρίς να μου κοπεί η αναπνοή;

Υ.Γ. Για τους κυνηγούς εικόνων το εν λόγω γκράφιτι είναι κάπου κοντά στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Από τους γονείς στα παιδιά… και από τον Freud στον Freud

Η ψυχανάλυση οδεύει προς Νότο; Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη όταν έμαθα ότι ο ισπανός ψυχαναλυτής παιδιών Joseph Knobel Freud, δισέγγονος του αυστριακού ιδρυτή της ψυχανάλυσης Sigmund Freud έρχεται στην Ελλάδα για να παρουσιάσει την ελληνική έκδοση του βιβλίου του Γονείς: Μια διαρκής πρόκληση από τις εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση της Αγαθής Δημητρούκα.

Κάποιες σκόρπιες τοποθετήσεις του συγγραφέα για τη γονεϊκότητα που είχα διαβάσει μου κίνησαν άμεσα το ενδιαφέρον χώρια που η συγγένειά του με τον άνθρωπο μύθο μου είχε εξάψει την περιέργεια. Έτσι βρέθηκα στο φιλόξενο τραπέζι συζητήσεων του  Free thinking zone να παρακολουθώ τη συζήτηση-συνέντευξη που συντόνιζε η Πελιώ Παπαδιά, αρχισυντάκτρια του περιοδικού για γονείς www.talcmag.gr.

skateboard_challenge

Μεταξύ άλλων ο Joseph (θα τον αποκαλώ με το μικρό του, όχι λόγω οικειότητας αλλά προς αποφυγή σύγχυσης με τον διάσημο πρόγονό του) μίλησε για τα εξής:

• Οι σημερινοί γονείς έχουν δυσκολία να θέσουν όρια στα παιδιά τους και αυτό κατά τη γνώμη του οφείλεται στο ότι οι ίδιοι αισθάνονται ακόμη έφηβοι, ανέτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες του γονεϊκού ρόλου. Έχοντας μεγαλώσει ως γενιά χωρίς όρια, αισθάνονται μάλιστα αποστροφή στην ιδέα ότι πρέπει να ασκήσουν γονεϊκή εξουσία από το φόβο μήπως χάσουν την αγάπη των παιδιών τους.

• Διαχωρισμός σε μητρικές και πατρικές λειτουργίες. Η μητρική λειτουργία είναι να θρέφει, να κανακεύει, να προστατεύει, η πατρική λειτουργία είναι να αποχωρίζει το μωρό από τη μητέρα (ή όποιον έχει αναλάβει τη μητρική λειτουργία) και να οδηγεί στην ανεξαρτητοποίηση. Οι λειτουργίες αυτές μπορούν να ασκούνται ανεξαρτήτως φύλου, ακόμα και να εναλλάσσονται από το ίδιο πρόσωπο (π.χ. στις μονογονεϊκές οικογένειες).

joseph_kobel_freud

• Τη σημασία της χρήσης του λόγου, των λέξεων, για να εξηγήσουμε στα παιδιά δύσκολες καταστάσεις και άβολες αλήθειες, κάτι που τόνιζε συχνά στο έργο της και η μακαρίτισσα Φρανσουάζ Ντολτό, ψυχαναλύτρια παιδιών πλάι στην οποία μαθήτευσε ο συγγραφέας. Ωστόσο, όταν ο γονιός λέει αυτές τις αλήθειες θα πρέπει πάντα να σέβεται την ηλικία του παιδιού του. Όταν οι γονείς ψεύδονται το παιδί παρουσιάζει κάποιο σωματικό ή ψυχολογικό ή ψυχοσωματικό σύμπτωμα που σχετίζεται με την απουσία της αλήθειας.

• Η έκταση που έχει πάρει σήμερα στις δυτικές κοινωνίες ο σχολικός εκφοβισμός (bullying) είναι μεγάλη. Τα παιδιά-θύτες εκφράζουν ενεργά τη βία που έχουν δεχτεί παθητικά στο οικογενειακό τους περιβάλλον ενώ τα παιδιά-θύματα είναι τα παιδιά-χαλάκια των οποίων οι γονείς έχουν υποσκάψει την αυτοεκτίμηση με τη συμπεριφορά τους (συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία).

• Γιατί θέλουμε να κάνουμε παιδιά; Από μια θέση αγάπης ή επειδή «χτυπάει» το βιολογικό μας ρολόι και μας λέει ότι πρέπει, πριν είναι πολύ αργά; Οι υποψήφιοι γονείς πριν υιοθετήσουν παιδιά στην Ισπανία περνάνε λέει από ψυχολογικά τεστ (και σε πλείστες άλλες χώρες). Ίσως και κάποιοι «φυσικοί» γονείς χρειάζονται αυτά τα τεστ πριν τη μεγάλη απόφαση.

• Η βαρεμάρα των παιδιών μας έχει μεγάλη αξία για την ενεργοποίηση της δημιουργικότητάς τους. Οι σημερινοί γονείς όμως, επειδή οι ίδιοι κατά πλειοψηφία πλήττουν στην εργασία τους, φοβούνται πως αν αφήσουν τα παιδιά τους να πλήξουν θα μείνουν άδεια, κενά όπως και οι ίδιοι.

Ο λόγος του Joseph ήταν αβίαστος, είχε σαφήνεια, εγκαρδιότητα προς τον γονέα όμως ο άνθρωπος δεν μασούσε τα λόγια του. Παρόλο που υπήρχαν και σημεία στα οποία διαφωνούσα μαζί του, όπως για παράδειγμα στο θέμα του ποιοτικού έναντι ποσοτικού χρόνου που ξοδεύουμε με τα παιδιά μας, βρήκα πως οι κουβέντες του ήταν τροφή για σκέψη. Έτσι, το ίδιο βράδυ βούτηξα ευθύς-αμέσως στο βιβλίο του. Ως διαζευγμένη μητέρα, ενέδωσα στον πειρασμό να «πηδήξω» σελίδες για να φτάσω στο κεφάλαιο που αναφέρεται στη μονογονεϊκή οικογένεια. Εκεί αναφέρεται στη σημασία της ύπαρξης ενός τρίτου στη σχέση μητέρας-παιδιού ή πατέρα-παιδιού. Με ξάφνιασε ευχάριστα η άποψη ότι αυτός ο τρίτος δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα πρόσωπο-σύντροφος αλλά μπορεί επίσης να είναι η δουλειά του γονιού ή ένα πάθος π.χ. για τον χορό ή για τα ταξίδια. Κάτι που να κάνει το παιδί να καταλάβει ότι η μαμά ή ο μπαμπάς έχει μια ζωή πέρα από εκείνο.

Μια ωραία παρουσίαση λοιπόν και ένα χρήσιμο βιβλίο από ένα συγγραφέα που με κέρδισε λέγοντας  I am not sure I have the truth. I only have ideas (Δεν είναι σίγουρος ότι κατέχω την αλήθεια. Απλώς έχω ιδέες).

Συνεχίστε την ανάγνωση

Στον ύπνο του

User comments
User comments

Περιμένω να ανάψει το πράσινο στη Λεωφόρο Πεντέλης με το πόδι στο φρένο. Κοιτάζω βαριεστημένα από το παράθυρο του οδηγού και ξάφνου τον βλέπω να γελάει στον ύπνο του με κλειστά βλέφαρα. Βλέπει όνειρα… Τι θέλεις από μένα; Ξαναβρίσκω τα αντανακλαστικά μου, ανασύρω το κινητό από την τσάντα και ρίχνω δυο απανωτά κλικ μέχρι που η κόρνα του από πίσω οδηγού να με εξαναγκάσει να πετάξω όπως-όπως το κινητό στο κάθισμα του συνοδηγού και να ξαναπιάσω το τιμόνι. Προσέξατε τη διακεκομμένη γραμμή με το ψαλίδι στο μπράτσο; Πολιτικό μήνυμα;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Αλλάζω και γιορτάζω

Ζεις εκείνη τη μοναδική, μικρή στιγμούλα θριάμβου που γίνεται το κλικ, που αισθάνεσαι αποφασισμένος/η να κόψεις το κάπνισμα, να χάσεις βάρος, να ζητήσεις από τον εργοδότη σου αύξηση ή από τον αγαπημένο/η σου να περάσετε την υπόλοιπη ζωή σας μαζί. Με λίγα λόγια τη στιγμή που αισθάνεσαι πραγματικά αποφασισμένος/η να κάνεις μια μικρή ή μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου.

changing_numbers

Το ερώτημα είναι θα μπορέσεις να μετατρέψεις αυτήν τη μεθυστική αλλά συνήθως εφήμερη αίσθηση αποφασιστικότητας σε μία αλλαγή που θα διαρκέσει; Και πώς θα το πετύχεις αυτό; Ο Leo Babauta μας λέει ότι γίνεται αν ακολουθήσεις 6 απλά βήματα.
1. Δεσμεύεσαι ότι θα το κάνεις,
2. Οργανώνεις μια καθημερινή υποστηρικτική ρουτίνα.
3. Δημιουργείς υπενθυμίσεις που δεν μπορείς να προσπεράσεις.
4. Επιλέγεις κάποιον φίλο/συνάδελφο/συγγενή που θα του λες χαρτί και καλαμάρι την πρόοδό σου στην πραγματοποίηση της αλλαγής.
5. Προγραμματίζεις να συμμετέχεις σε μια δραστηριότητα σχετική με την αλλαγή.
6. Απολαμβάνεις το κάθε βήμα αυτής της διαδικασίας αλλαγής

change

Τα 1-5 τα θεωρώ πολύ σημαντικά ωστόσο είναι διαδικαστικά. Θα σταθώ στο 6 επειδή μου «μίλησε». Ε, πώς να το κάνουμε, όση δουλειά και αν χρειαστεί να κάνω, αν με πείσεις ότι θα το ευχαριστηθώ, η καρδούλα χτυπάει πιο γρήγορα και γίνομαι πιο αποτελεσματική. Ζήσε λοιπόν την κάθε μέρα της προσπάθειας για αλλαγή σαν μια γιορτή αφιερωμένη στη ζωή και στον εαυτό σου. Δες κάθε βήμα σαν μια μοναδική στιγμή που σου προσφέρεται για να τη ζήσεις, όχι σαν μια θυσία για κάποιο μελλοντικό όφελος. Η νίκη βρίσκεται σ’ αυτό που κάνεις τώρα, όχι σε μια ανταμοιβή που θα έρθει αργότερα.

Εγώ ας πούμε θέλω να χάσω βάρος (πολύ πρωτότυπο) επειδή είμαι ελαφρώς υπέρβαρη εδώ και χ χρόνια. Δίνω λοιπόν υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα χάσω βάρος, το γράφω στο ημερολόγιό μου, το ανακοινώνω στους φίλους μου, στο Facebook, στο blog μου, προγραμματίζω τις ώρες και το είδος των γευμάτων μου, βάζω το μήλο μπροστά από τη θέση μου στο τραπέζι κοκ. Όμως για να τα κάνω όλα αυτά και να μην σιχτιρίσω παρατώντας τα όλα μετά από μια εβδομάδα, χρειάζεται να γλεντήσω τη διαδικασία. Να συγχαίρω νοερά τον εαυτό μου για τη σοφία και το καλό μου γούστο κάθε φορά που τρώω φρούτα αντί για ζαχαρωτά εν ώρα εργασίας, που επιλέγω σόδα με λεμόνι αντί για κόκα-κόλα στο καφέ με τους φίλους, που πάω να θαυμάσω τις φωτογραφίες στο σαλόνι την ώρα που σερβίρουν την τούρτα στο πάρτι γενεθλίων για να μην μπω στον πειρασμό, χωρίς να τα βλέπω όλα αυτά σαν μια θυσία για ένα λεπτό κορμί στο μέλλον που θα χωράει σε ένα –ή και δύο – νούμερα μικρότερο φόρεμα (δεν πιάνει). Χαμογέλα και νιώσε την ευχαρίστηση γι’ αυτό που κάνεις τώρα – τώρα. Δεν υπάρχει άλλη ώρα.

Συνεχίστε την ανάγνωση