Μερικές μέρες είναι στην πληρότητά τους σαν ένα πιάτο ζεστό, σπιτίσιο φαγητό.
Στο πιάτο
Ανοίγω το στόμα μου. Ημερολόγιο. Ημέρα 17
Ναι το ξέρω, λείπουν μέρες από το ημερολόγιό μου. Μα αποφάσισα να βάζω αριθμό μόνο στις ημέρες για τις οποίες γράφω. Μέρες που δεν κράτησα σημειώσεις είναι σαν να μην τις έζησα. Γι’ αυτό άλλωστε κρατάω ημερολόγιο, για να κρατήσω στη συνείδησή μου ότι ήμουν εδώ (στον πλανήτη Γη) αυτές τις μέρες.
Ανοίγω το στόμα μου. Ημερολόγιο. Ημέρα 14
Σήμερα σου έχω τροφή για το σώμα και για το πνεύμα σου. Για το πνεύμα και για το σώμα σου.
Ανοίγω το στόμα μου. Ημερολόγιο. Ημέρα 5
Η ώρα είναι 11 και χασμουριέμαι από τη νύστα. Κάθομαι στον καναπέ με τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι (φοράω κάλτσες). Ισορροπώ το λάπτοπ πάνω στα πόδια μου ενώ ανάμεσα σε πόδια και λάπτοπ υπάρχει μια ζεστή θερμοφόρα (οι ΙΤ-ήδες φρικάρουν με αυτήν την περιγραφή).
Έφτιαξα μια λίστα για τις πανελλήνιες
Είσαι μαμά; (είσαι μπαμπάς;) και δυσκολεύεσαι να καταλάβεις πως από εκεί που σε απασχολούσε αν θα πέσει από το ποδηλατάκι χωρίς βοηθητικές τώρα καλείσαι να του (της) εξηγήσεις ότι δεν επιτρέπεται η κατοχή κινητού (για τη χρήση δεν το συζητάμε!) στη σχολική αίθουσα των πανελληνίων;
Κι ενώ από μέρες τα συζητάγαμε με τον δικό μου υποψήφιο πανελληνίων και συμπλήρωνα μια λίστα με όλα τα αξεσουάρ που πρέπει να κουβαλάει μαζί του τις ημέρες των εξετάσεων δεν γλιτώσαμε μια μίνι κρίση την παραμονή της πρώτης ημέρας εξετάσεων όταν άκουσα στις 10 το βράδυ την μπάσα αγορίστικη φωνή από το διπλανό δωμάτιο να ρωτάει με cool ύφος: “Μαμά έχουμε κανένα ρολόι (χειρός εννοούσε) που να δουλεύει στο σπίτι;” Οι τρίχες μου ορθώθηκαν σαν της γάτας γιατί από καιρό έχουμε απαρνηθεί τα ρολόγια χειρός στο σπίτι μας προς χάρη των κινητών μας τηλεφώνων!
Ευτυχώς ο αδελφός μου μένει όχι πολύ μακριά από εμάς κι έτσι σε μισή ώρα είχα φέρει σπίτι μας το πολυπόθητο δανεικό ρολόι για τον υποψήφιο. Ε, τώρα που μπήκε και το ρολόι στη λίστα και την τσάντα του εξεταζομένου έρχομαι να μοιραστώ τη λίστα μου μαζί σας:
Τι να πάρω μαζί μου στις πανελλήνιες
- αστυνομική ταυτότητα
- δελτίο εξεταζομένου
- στυλό (τουλάχιστον 2)
- μολύβια (απλά ή μηχανικά)
- γόμα που να σβήνει ΚΑΙ στυλό
- ξύστρα για μολύβια
- γεωμετρικά όργανα (τρίγωνο, διαβήτης, μοιρογνωμόνιο κλπ)
- ρολόι χειρός με δείκτες (τα άλλα δεν επιτρέπονται!)
- νερό
- σνακ γλυκό κατά προτίμηση (μπάρα, παστέλι, σοκολάτα), αλάτι σε φακελάκι (αν έχω υπόταση)
- χαρτομάντιλα
- ντεπόν (για την πιθανότητα πονοκεφάλου)
- καπέλο για τον ήλιο (δεν θέλω να πάθω ηλίαση)
- πετσέτα μικροσκοπικών διαστάσεων (ζήτησε ο δικός μου υποψήφιος γιατί ιδρώνουν τα χέρια του)
- διαφανής κασετίνα-τσαντάκι που να χωράει όλα τα παραπάνω! (στα χαρτοπωλεία)
Τι να ΜΗΝ πάρω μαζί μου στις πανελλήνιες
- κινητό τηλέφωνο
- κομπιουτεράκι
- διορθωτικό για στυλό (μπλάνκο)
Κατά τα άλλα δείχνουμε λίγη παραπάνω έμπρακτη αγάπη στον εαυτό μας (ναι!) και τα παιδιά μας (αυτό το κάνετε ήδη) αυτές τις μέρες, τους ευχόμαστε καλή τύχη (εκτός από καλή επιτυχία) και ψυχραιμία, ψυχραιμία και ψυχραιμία!!!
Υ.Γ. Εννοείται ότι περιμένω και τις δικές σας προσθήκες-ενημερώσεις στη λίστα!
Το post που θα έγραφα
Λοιπόν σήμερα είχα σκοπό να δημοσιεύσω ένα πολύ ενδιαφέρον post (δεν σας λέω τι) αλλά, λυπούμαστε πολύ, δεν θα το διαβάσετε! Βλέπετε, το είχα προχειρο-γράψει κάπου στο δρόμο και το είχα μισοτελειωμένο, γραμμένο σε χαρτί, σε ένα από τα πολλά μου σημειωματάρια και δεν είχα κάνει τον κόπο να το μεταφέρω στο blog μου.
Ε, λοιπόν την πάτησα μεγαλοπρεπέστατα! Έψαξα σε όλα τα τεφτέρια του τελευταίου διμήνου αλλά το post δεν βρέθηκε πουθενά! Εκνευρίστηκα πολύ με τον εαυτό μου γιατί είναι κάτι που δεν μπορώ να αναπαράγω. Είναι βέβαια ευκαιρία να φτιάξω κάτι άλλο πάνω στο ίδιο θέμα, κάτι καλύτερο! Στο μεταξύ όποιος με διαβάζει και έχει δικό του blog, όσο ερωτική σχέση κι αν έχει με το χαρτί ας κάνει τον κόπο να κρατάει στην πλατφόρμα που διατηρεί το blog του πρόχειρο (draft) από τις σκέψεις του, τις ιδέες του για μελλοντικό περιεχόμενο και τα μισογραμμένα posts! Αξίζει τον κόπο!
Με μια συνταγή ΜΠΟΡΟΥΜΕ να βοηθήσουμε
Με το που μπήκε ο Φεβρουάριος γεμίσαμε καρδούλες παντού, από τα ζαχαροπλαστεία μέχρι τα βενζινάδικα. Βλέπεις στις 14 Φεβρουαρίου (την Πέμπτη δηλαδή) γιορτάζει η αγάπη και ο Άγιος Βαλεντίνος, μεγάλη η χάρη του!
Στην Cookpad, τη μεγαλύτερη διαδικτυακή μαγειρική κοινότητα της Ελλάδας, που είναι πλέον το δεύτερο σπίτι μου, αποφασίσαμε να εκδηλώσουμε την αγάπη μας με τον τρόπο που γνωρίζουμε καλύτερα: Μαγειρεύοντας. Για να προσφέρουμε τροφή εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.
Έτσι λοιπόν φέτος διοργανώνουμε έναν φιλανθρωπικό διαγωνισμό συνταγών για να προσφέρουμε τρόφιμα στους συνανθρώπους μας που τα έχουν ανάγκη συμπράττοντας με τον οργανισμό «Μπορούμε».
Από 11 μέχρι και 17 Φεβρουαρίου η Cookpad για κάθε έναν από εσάς που θα δημοσιεύσει συνταγή (ακόμα και την πιο απλή!) θα προσφέρει 1 ευρώ για την αγορά τροφίμων. Τα τρόφιμα που θα συγκεντρωθούν με τη βοήθεια του ποσού αυτού, θα διατεθούν στο σωματείο «Οι Φίλοι του Παιδιού». «Οι Φίλοι του Παιδιού» φροντίζουν οικογένειες με σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Σήμερα στηρίζουν επισιτιστικά σε μηνιαία βάση 350 άπορες οικογένειες, 450 παιδιά και έχουν φτιάξει έναν παιδικό σταθμό στο κέντρο της Αθήνας για τα παιδιά ηλικίας 2-6 ετών αυτών των οικογενειών.
Μαγείρεψε με αγάπη και ενσυναίσθηση, δημοσίευσε τη συνταγή σου ΕΔΩ και κάντη να μετρήσει. Μοιράσου το με τους φίλους σου και προσκάλεσέ τους να βοηθήσουν κι αυτοί. Όσο πιο πολλοί μαζευτούμε, τόσο περισσότερα τρόφιμα θα συγκεντρώσουμε.
Κατσαρόλα και πληκτρολόγιο για να δώσουμε αγάπη και τροφή.
Γιατί με μια συνταγή, μπορούμε!
Δωράκι: Η γέννηση ενός μπλογκ
Πριν από δύο χρόνια αποφάσισα να βγω για ένα βράδυ από την οθόνη μου και να συναντήσω τους αναγνώστες μου… δια ζώσης. Ήταν μια ζεστή βραδιά που τη γέμισαν με την ενθαρρυντική παρουσία τους, φίλοι, bloggers που με τον καιρό άρχισαν να γίνονται και αυτοί φίλοι, μέντορες, συνάδελφοι. Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε σε ένα κατάστημα της εταιρείας Cocomat που γενναιόδωρα μου πρόσφερε χώρο κυριολεκτικά και μεταφορικά για να ξεδιπλώσω τις ιστορίες μου.
Το θέμα της βραδιάς ήταν η “Γέννηση ενός blog” και αυτό διηγήθηκα στους παρευρισκόμενους. Είχα τότε μοιραστεί στο Facebook τις φωτογραφίες από εκείνη τη βραδιά, χαρήκεμα όλοι, κάναμε και like και share αλλά μετά τις έκρυψα στο “συρτάρι”.
Τελευταία σκεφτόμουν συχνά την Άσπα που με είχε βοηθήσει πολύ να στήσω συτό το blog η οποία πάντα έλεγε ότι το blog μας είναι το μόνο πράγμα που μας ανήκει στο διαδίκτυο, τα κοινωνικά δίκτυα έρχονται και παρέρχονται και αποφάσισα να μοιραστώ ένα μικρό άλμπουμ μαζί σας, ιδιαίτερα γι’ αυτούς που με γνώρισαν πιο πρόσφατα. Και, σας έχω δωράκι ένα μικρό απόσπασμα από βίντεο που γύρισε στη διάρκεια της εκδήλωσης ένας φίλος ο οποίος (ποιος θα το φανταζόταν!) έφυγε πριν λίγους μήνες από τη ζωή.
Το blog μου είναι για εμένα χώρος έκφρασης, έκθεσης και πολλών νέων ευκαιριών που μου έχουν προσφέρει γνωριμίες με ωραίους ανθρώπους, επαγγελματικές ευκαιρίες και… αναγνώστες! Γιατί ναι, δεν σας κρύβω ότι μου αρέσει να ξέρω ότι διαβάζετε τις σκέψεις μου και συνδέεστε με κάποιο τρόπο μαζί μου.
Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα και μια νέα χρονιά. Σας εύχομαι να δημιουργείτε πάντα για τον εαυτό σας τις ευκαιρίες να εκφράζεστε με όποιο δημιουργικό τρόπο σας αντιπροσωπεύει και αν σας κάνει, πείτε το με ένα blog!
Αν έχετε την περιέργεια ή το κουράγιο, θα βρείτε μαγνητοσκοπημένη όλη την εκδήλωση εδώ (διαρκεί 23 λεπτά). Αν το κάνετε, θα χαρώ πολύ να μάθω τις εντυπώσεις σας (ακόμα κι αν ήταν τρελλά χασμουρητά!)
Καλή χρονιά!
Και ξανά προς τη δόξα τραβά!
Καλησπέρα σας και καλό μήνα!
Όπως θα έχετε παρατηρήσει όσοι παρακολουθείτε το blog μου, τελευταίως έχω εξαφανιστεί! Ο λόγος είναι ότι έχει αλλάξει η εργασιακή μου καθημερινότητα που έχει γίνει αρκετά πιο περίπλοκη!
Η νέα μου πραγματικότητα έχει πολλά καινούρια γραψίματα και αρκετό… μαγείρεμα. Πάρτε μια γεύση εδώ!
Όπως μάλλον καταλάβατε εργάζομαι για ένα μαγειρικό website. Αν τυχόν ανησυχήσατε, δεν εγκαταλείπω αυτή την αγαπημένη μου γωνιά προσωπικής έκφρασης, απλώς μου πήρε λίγο χρόνο να συνηθίσω τη νέα μου ρουτίνα και έτσι το “Στα πλήκτρα” έπιασε… αγριόχορτα!
Και μια που σας άφησα τόσο καιρό, σας προσκαλώ και στο νέο μου τσαρδί, αν θέλετε να συμμετέχετε σε έναν γευστικότατο χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό συνταγών που θα διαρκέσει 4 εβδομάδες. Αν μάλιστα δημοσιεύσετε μέχρι σήμερα τα μεσάνυχτα μια συνταγή (οδηγίες εδώ) ένα αγαπημένο σας ρόφημα ή ποτό που πίνετε τις γιορτές (τσάγια, σοκολάτες, ρακόμελα και γκλουβάιν, όλα δεκτά!) εκτός από τα άλλα δώρα βάζετε υποψηφιότητα και για 2 δωροεπιταγές των 50 ευρώ!
Από εβδομάδα επιστρέφω στις συνήθεις αναρτήσεις μου. Εύχομαι έναν γενναιόδωρο, παρείστικο Δεκέμβρη, με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια στο μπαλκόνι και στην καρδιά σας!
Ο αγώνας που περπάτησα
Το πρώτο σαββατοκύριακο του Δεκέμβρη βρέθηκα στο νησί μου, την Τήνο, με πονηρό σκοπό: Πήγα να γίνω κομμάτι ενός πολύχρωμου πλήθους δρομέων, να συμμετέχω κι εγώ στον αγώνα ορεινού τρεξίματος TINOS CHALLENGE 2017. Εδώ και έναν χρόνο έχω μεταμορφωθεί σαν τόσους άλλους σε μια αστική δρομέα και απολαμβάνω τη βελτίωση στην αντοχή μου (περπάτημα και τρέξιμο) και την ικανοποίηση που προσφέρει η συμμετοχή στα πεντάρια των λαϊκών αγώνων τρεξίματος που γίνονται στην Αθήνα και τα περίχωρα.
Από ορεινό τρέξιμο όμως δεν γνώριζα τίποτα. Πήγα για να τιμήσω τον τόπο καταγωγής μου και να χαρώ την παρέα καλών φίλων που ζουν μόνιμα στο νησί. Και ήταν ένας αγώνας… πραγματικό challenge για όλους μας. ‘Ημουν από τους τυχερούς που έφτασαν στην Τήνο Παρασκευή βράδυ γιατί το επόμενο πρωί δόθηκε απαγορευτικό απόπλου από τη Ραφήνα και μπορούσες να προσεγγίσεις το νησί μόνο από Πειραιά.
Η διοργάνωση είχε 3 επιμέρους αγώνες, το vertical που ήταν ένα τρέξιμο ανάβαση 1,5 χιλιομέτρου με σημαντική κλίση (κάθετη ανάβαση στην κυριολεξία) για γερά πόδια και ακόμα πιο γερά πνευμόνια και δύο επιλογές αγώνων την Κυριακή: 4,5 χιλιόμετρα για τα νεούδια σαν εμένα ή 20 χιλιόμετρα για τους σοβαρούς δρομείς (λίγο-πολύ τον γύρο του νησιού). Η εκκίνηση και για τις δύο κούρσες ήταν νωρίς το πρωί της Κυριακής στον πολύ ιδιαίτερο χώρο της Μονής Ιεράς Καρδίας με τα αγάλματα των καθολικών αγίων στο προαύλιο να μας κοιτούν, δίπλα στον επιβλητικό βράχο του Ξώμπουργκου.
Οι διοργανωτές του αγώνα, φιλόξενοι και ευφάνταστοι άνθρωποι, μας είχαν ετοιμάσει πρόγευμα την Κυριακή το πρωί με παραδοσιακά προϊόντα της ελληνικής φύσης. Έτσι 2 ώρες πριν τρέξω βρέθηκα να ρουφάω ένα καυτό τσάι με κρόκο και λεμόνι και να δαγκώνω πότε το φρέσκο βραστό αυγουλάκι, πότε τη φέτα μου από το ζουμερό κέικ μήλου και την αλμυρή τάρτα με ντοματούλα και κρεμμυδάκι. Γνωστή λιχούδα, δεν είναι τυχαίο ότι ο φακός του φωτογράφου των αγώνων με συνέλαβε στον μπουφέ!
Μετά μας βγάλανε έξω να συνηθίσουμε τις παγωμένες ριπές του πρωινού αέρα που είναι ιδιαίτερα δυνατός σε εκείνη την τοποθεσία. Κοιτάζοντας καλύτερα τους συναθλητές μου και τους μύες τους κατάλαβα ότι ήμουν ο λάθος άνθρωπος στο λάθος μέρος όμως η ατμόσφαιρα ήταν πολύ φιλική κι έτσι… έμεινα! Όταν ήρθε η στιγμή δόθηκε η εκκίνηση με τον πιο πρωτότυπο και εντυπωσιακό τρόπο: με μια κανονιά. Μπουμ!
Μετά το πρώτο μικρό κομμάτι ασφάλτου κατηφορίσαμε σε ένα από τα καλντερίμια του νησιού. Αυτό άλλωστε ήταν και το ζητούμενο: να γνωρίσει ο κόσμος την παράδοση και τις ομορφιές της Τήνου. Και τότε κατάλαβα ότι δεν θα κατάφερνα να τρέξω! Μέχρι τότε είχα τρέξει στη ζωή μου μόνο σε ταρτάν και στην άσφαλτο. Είχε ρίξει στο νησί ένα ψιλόβροχο το προηγούμενο βράδυ και το παλιό, σπασμένο καλντερίμι παρέμενε ακόμα υγρό μιας που ο ήλιος δεν είχε ψηλώσει ακόμα. Γλιστρούσα σε κάθε μου πάτημα. Δεν είχα εμπειρία από ανώμαλο δρόμο και ευτυχώς το συνειδητοποίησα γρήγορα. Επειδή δεν προλάβαινα να αποκτήσω την εμπειρία που μου έλειπε επιτόπου χωρίς να πάθω κάταγμα, άφησα κατά μέρος τις ντροπές και αποφάσισα να κάνω το αυτονόητο: να περπατήσω την πανέμορφη διαδρομή με βήμα ταχύ! Έτσι είχα και την ευκαιρία να απολαύσω το κάθε λουλούδι, φυλλαράκι, πετραδάκι στο δρόμο μου. Έκανα και γνωριμίες!
Τερμάτισα αρτιμελής, με ροδισμένα μάγουλα από τον ήλιο και όχι, δεν ήμουν τελευταία, υπήρξαν κι άλλοι «φυσιολάτρες» πίσω από εμένα! Ευχαριστήθηκα πολύ αυτό το μικρό οδοιπορικό στην Τήνο και εύχομαι στους διοργανωτές και του χρόνου! Στολίδι μου και φυλαχτό το τραγί -ξύλινο αναμνηστικό μετάλλιο που όπως βλέπετε απέκτησε περίοπτη θέση στο τραπέζι μου!
