Ο σιμιγδαλένιος χαλβάς είναι το οικογενειακό μας γλυκό. Με χαλβά γλυκαίνουμε τα χειμωνιάτικά μας απογεύματα, πάνω από το τσιτσιρίζον σιμιγδάλι εκτονώνουμε τους καημούς μας, μέχρι και τα γενέθλιά μας γιορτάζουμε με κεριά πάνω σε χαλβά, εν είδη τούρτας.
Είναι το αγαπημένο γλυκό του γιου μου, όσο για μένα, τι να πω τώρα, εμένα μου αρέσουν όλα τα γλυκά! Ίσως να έχει μερίδιο ευθύνης σε αυτό ο ζαχαροπλάστης παππούς μου. επειδή όπως αντιλαμβάνεστε στο σπίτι μας φτιάχνεται αρκετά συχνά χαλβάς (εξαιρούνται οι περίοδοι που κηρύσσω ως sugar free) έψαξα και βρήκα παραλλαγές αυτού του γλυκού για να υπάρχει ποικιλία.
Χαλβάς με ινδοκάρυδο
Αγαπημένη μας παραλλαγή είναι ο χιονάτος χαλβάς με ινδοκάρυδο (καρύδα). Η πρωτοτυπία του είναι πως δεν περιέχει καθόλου λάδι ούτε βούτυρο αλλά παίρνει τα απαραίτητα λιπαρά μόνο από το τρίμμα της καρύδας, έχει μια αίσθηση δροσιάς και ελαφράδας και κλέβει τις εντυπώσεις στο τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας ως λαχταριστό νηστίσιμο επιδόρπιο. Συνταγή παρακαλώ:
Χαλβάς με ινδοκάρυδο
1 φλιτζάνι τρίμμα ινδοκάρυδου
1 φλιτζάνι σιμιγδάλι
2 φλιτζάνια ζάχαρη
4 φλιτζάνια νερό
Ξύσμα λεμόνι (κατά βούληση)
Λίγες σταγόνες λεμονιού
Βανίλια
Σε μια κατσαρόλα και σε σιγανή φωτιά ρίχνουμε 4 ποτήρια νερό, τη ζάχαρη, λίγο ξύσμα λεμονιού (το λεπτό του άρωμα ταιριάζει πολύ με το ινδοκάρυδο), τη βανίλια κι ελάχιστες σταγόνες λεμονιού. Μόλις το μείγμα αρχίσει να βράζει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι μαζί με την καρύδα και ανακατεύουμε διαρκώς για να μην κολλήσει στον πάτο της κατσαρόλας. Όταν ο χαλβάς πήξει, απομακρύνουμε το σκεύος από τη φωτιά και τοποθετούμε το χαλβά σε φόρμα. Τον αφήνουμε στο ψυγείο για 4 ώρες και στη συνέχεια ξεφορμάρουμε. Γαρνίρουμε με καρύδα και σερβίρουμε.
Για τους chocoholic επισκέπτες του σπιτιού μας τώρα, για όλους αυτούς που δεν θεωρούν πως έφαγαν γλυκό αν δεν είχε σοκολατένια γεύση, έχουμε έναν χαλβά με κακάο και ιδιαίτερη καραμελένια γεύση που τη χρωστάει στη μαύρη ζάχαρη που περιέχει. Συνταγή παρακαλώ:
Χαλβάς κακαουδένιος
Χαλβάς κακαουδένιος
¾ ποτηριού σπορέλαιο
2 ποτήρια σιμιγδάλι χονδρό
2 ποτήρια ζάχαρη καστανή
4 ποτήρια νερό
4 κουταλιές της σούπας κακάο (εγώ βάζω περισσότερο)
3 πορτοκάλια ακέρωτα, μόνο τη φλούδα
3 κουταλιές της σούπας καστανή ζάχαρη
Φτιάχνω σιρόπι με το νερό και τη ζάχαρη. Αποσύρω την κατσαρόλα από τη φωτιά, προσθέτω κακάο και ανακατεύω καλά. Αφαιρώ τη φλούδα από τα πορτοκάλια και την κόβω μπαστουνάκια. Βάζω τις 3 κουταλιές καστανή ζάχαρη και τα μπαστουνάκια από πορτοκαλόφλουδες σε αντικολλητικό τηγάνι σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά μέχρι να καραμελώσουν.
Σε μια μεγάλη κατσαρόλα ζεσταίνω το σπορέλαιο και προσθέτω το σιμιγδάλι. Ανακατεύω με ξύλινη κουτάλα ώσπου το σιμιγδάλι να αρχίσει να σκουραίνει ελαφρώς. Προσθέτω τα μπαστουνάκια από πορτοκαλόφλουδες. Αποσύρω την κατσαρόλα από τη φωτιά. Ρίχνω σιγά-σιγά το σιρόπι πάνω από το καβουρδισμένο σιμιγδάλι. Συνεχίζω το ανακάτεμα μέχρι ο χαλβάς να απορροφήσει τα υγρά και να στεγνώσει ή να ξεκολλήσει από τα τοιχώματα της κατσαρόλας. Τον κατεβάζω από τη φωτιά και μοιράζω σε ατομικά φορμάκια ή σε μια μεγάλη στρογγυλή φόρμα για κέικ.
Βεβαίως εκτελούμε και την παραδοσιακή συνταγή κάτι Κυριακές που έχουμε λιγούρες και πεταγόμαστε στο μινιμάρκετ της γωνίας για λίγο ταπεινό σιμιγδάλι – ε, ζάχαρη και λίγο λαδάκι βρίσκεται πάντα στο ντουλάπι μας. Την πειράζουμε όμως λιγάκι. Βλέπετε, οι παλαιότερες γενιές σπανίως έτρωγαν γλυκά οπότε τα ήθελαν ‘πετιμέζι’. Επίσης τα τρώγανε για να τους ‘πιάσουνε’, να αισθανθεί το στομάχι τους γεμάτο. οπότε είχανε και παραπανίσια ζάχαρη και μπόλικα λιπαρά. Αν λοιπόν στην παραδοσιακή συνταγή του 1-2-3-4 κόψουμε λίγη από τη ζάχαρη και λίγο από το λάδι θα έχουμε έναν χαλβά λιγότερο λαδερό, πιο σπυρωτό και μια ιδέα πιο άγλυκο.
Τον κτηνίατρο της Σύρου Μανώλη Βορρίση σας στον έχω συστήσει μέσα από μια χορταστική συνέντευξη που μου έδωσε πέρσι. Σήμερα γράφει εκείνος αντί για μένα αυτό το πολύ όμορφο κειμενάκι:
Από την πλατεία Ηρώων αρχίζουν τα νεοκλασικά σπίτια της πόλης του Ερμή. Κατευθυνόμενος προς το κέντρο της Ερμούπολης με το αμάξι σήμερα το βράδυ, μετά τη δουλειά, μπορούσα να τα θαυμάζω. Τώρα το Σεπτέμβρη που η καλοκαιρινή κίνηση έχει σπάσει απότομα μπορείς να τα χαζέψεις λίγο καλύτερα σε αντίθεση με την προηγούμενη περίοδο που οι δρόμοι κατακλύζονταν από μηχανοκίνητα και πεζούς και το βλέμμα ήταν μόνο στο δρόμο. Άλλο ένα φθινόπωρο μας περιμένει να το περπατήσουμε και η πόλη ηρεμεί.
Έφτασα μέχρι την πλατεία και με τα πόδια ανέβηκα μέχρι τη Μεταμόρφωση έχοντας στο ένα χέρι ένα κλουβί με ένα γατάκι 479 γραμμαρίων. Το λένε Ρόρυ. Στο άλλο χέρι έχω την κούραση της ημέρας και στο μυαλό λαχτάρα να ρουφήξω μια γρήγορη μπύρα στο Ελληνικό Καφενείο και να πάω σπίτι να προλάβω τον μπομπιρίδη πριν πέσει για ύπνο. Στα σκαλιά της Μεταμόρφωσης συναντώ μια άγνωστη κοπέλα. Αυτούς τους άγνωστους γνωστούς από το FB. Της παραδίδω το Ρόρυ να τον προσέχει μέχρι να μεγαλώσει και να πετάξει με το αεροπλάνο στη Γερμανία, στο καινούργιο του σπίτι που ανυπομονεί να τον γνωρίσει. Την ευχαριστώ για τη συμμετοχή και φεύγω. Θέλω να την ευχαριστήσω 100 φορές, να την φιλήσω άλλες τόσες.
Πάλι τα νεοκλασικά δεξιά και αριστερά μέχρι το καφενείο. Η σκέψη αυτόματη. Τι κάνει όμορφη αυτή την πόλη; Οι άνθρωποι της είναι η αυτόματη απάντηση. Είτε ξένοι, είτε ντόπιοι, είτε φοιτητές, είτε άσπροι, είτε μαύροι, είτε πορτοκαλί. Πολύ χάρηκα που σε γνώρισα Κορίνα.
Υπεράνθρωπος είναι οι πολλοί άνθρωποι.
Τι ακριβώς θα κάνει η Κορίνα; Θα αναλάβει την αναδοχή (foster) ενός μέχρι τώρα αδέσποτου γάτου. Η αναδοχή λοιπόν είναι η προσωρινή φιλοξενία σε ένα σπίτι μιας γάτας που διασώθηκε από το δρόμο μέχρι να έρθει η στιγμή που θα μετακινηθεί μόνιμα στο κανονικό, μόνιμο σπίτι της.
Από τη μία, είναι καλό για το αδέσποτο ζώο επειδή έτσι έχει χρόνο να ενταχθεί καλύτερα στο ανθρώπινο περιβάλλον και ζει σε ευχάριστες συνθήκες και όχι μέσα σε ένα κλουβί ιατρείου, καταφυγίου ή κλινικής. Από την άλλη, είναι καλό για εμάς που ασχολούμαστε με τη διάσωση αδέσποτων ζώων γιατί ανακουφίζει τις δομές φιλοξενίας των ζώων και αφαιρεί βάρος χρόνου και χρήματος από τους άμεσα εμπλεκόμενους στη διάσωση των ζώων. Το δίκτυο των εθελοντών αναδόχων δημιουργεί μια ανθρώπινη αλυσίδα διάσωσης, μια αλυσίδα ζωής και μάλιστα μιας ζωής καλύτερης ποιότητας.
Αυτή η φιλοξενία μπορεί να διαρκέσει από λίγες μέρες μέχρι δύο μήνες ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες. Ο ανάδοχος «γονιός» αποφασίζει πόσες ημέρες/εβδομάδες μπορεί να φιλοξενήσει το ζώο στο σπίτι του. Φυσικά τον επιλέγουμε με κριτήριο να είναι υπεύθυνος, να έχει ασφαλές σπίτι για το ζώο και να μην έχει άλλα 20 ζώα στο σπίτι του.
Αν θέλεις κι εσύ να συνεισφέρεις στην αλυσίδα της αναδοχής και της υιοθεσίας επικοινώνησε με τον Μανώλη Βορρίση.
Οι δικές μου διακοπές τελείωσαν αλλά ξέρω ότι υπάρχουν και οι εκδρομείς του δεύτερου δεκαπενθήμερου του Αυγούστου. Τώρα λοιπόν που εγώ άδειασα τις δικές μου βαλίτσες θα μοιραστώ μερικά από τα δικά μου «μυστικά» για το πώς τις γεμίζω. Κάποια πιθανόν τα έχετε ξαναακούσει, κάποια άλλα είναι “τρικ” που προέκυψαν από την προσωπική μου εμπειρία και ανάγκη. Πάμε λοιπόν.
Μπλούζες, παντελόνια, σορτς, φούστες διπλωμένα όπως προτιμάτε.
Τα φορέματα διπλωμένα ρολό (δεν τσαλακώνονται).
Τα μαγιό όλα μαζί σε μια σακούλα/υφασμάτινη τσάντα/νεσεσέρ μαζί με τα γυαλιά θαλάσσης.
Τα βρακάκια/σωβρακάκια όλα μαζί σε μια σακούλα. Εγώ χρησιμοποιώ ένα υφασμάτινο νεσεσέρ, από αυτά που κάνουν δώρο τα γυναικεία περιοδικά.
Οι κάλτσες να γεμίζουν «τρύπες» μέσα στη βαλίτσα. Υπάρχει και μια άλλη «σχολή που λέει όλες μαζί σε μια σακούλα για να μην τις χάνεις. Δεν συμφωνώ, όταν βγάλεις όλα τα υπόλοιπα, στο τέλος σου μένουν μόνο οι κάλτσες στον πάτο και τις μαζεύεις.
Τα σουτιέν το ένα πάνω στο άλλο, ιδιαίτερα αν έχουν μπανέλες. Φορέστε στο ταξίδι το καλύτερο σουτιέν σας – είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος να μην κακοπάθει στη βαλίτσα. Επίσης αν έχετε κάποιο κόσμημα λεπτεπίλεπτο ή με αλυσίδα που φοβάστε ότι θα μπερδευτεί στη βαλίτσα, απλώς φορέστε το στο ταξίδι.
Μια υφασμάτινη τσάντα και δύο νάιλον σακούλες στον πάτο της βαλίτσας. Η υφασμάτινη τσάντα μπορεί να εκτελέσει πολλαπλούς ρόλους όπως τσάντα παραλίας, τσάντα για ψώνια, να προστατέψει κάποιο εύθραυστο δώρο που θα αγοράσετε στις διακοπές, να κουβαλήσει το μπουφάν σας σε μια υπαίθρια βραδινή εκδήλωση κοκ. Η νάιλον σακούλες είναι μία για τα άπλυτα και μία για τα βρεγμένα μαγιό. Μία πλαστική σακούλα τύπου ziplock (που κλείνει ερμητικά) είναι ιδανική για να προστατεύσει το βιβλίο σας ή άλλα πολύτιμα από το νερό και την άμμο στην παραλία (τις πουλάνε σε πακέτο στα σουπερμάρκετ).
Μία κυλινδρική θήκη για να αποθηκεύσετε χαρτιά που δεν θέλετε να τσαλακωθούν. Αν για παράδειγμα αγοράσετε κάποια φωτογραφία, αφίσα κλπ ή απλώς σας γυάλισε το χάρτινο σουπλά στο εστιατόριο και θέλετε να το κρατήσετε εν είδη σουβενίρ. Δεν χρειάζεται να την αγοράσετε, ο χαρτονένιος πυρήνας από ένα ρολό κουζίνας ή ένα ρολό αλουμινόχαρτου κάνει μια χαρά για αυτή τη δουλειά.
Αν σας πιάνουν πόνοι στη μέση ή στην πλάτη όπως εμένα και δεν πρέπει να σηκώνετε βαριά αντικείμενα χεησιμοποιήστε μια μικρή/μεσαία βαλίτσα με ροδάκια για τα πιο μεγάλα ρούχα/ αντικείμενα και τα υπόλοιπα τα μοιράζετε σε μικρά σακίδια πλάτης (αν ταξιδεύετε με αυτοκίνητο). Έχουν ιδανικό μέγεθος ώστε να χωρούν αρκετά αλλά όχι τόσα ώστε να υποφέρετε από το βάρος. Και μπορείτε να τα σηκώσετε στην πλάτη, χωρίς να «μπατάρετε» από τη μία πλευρά. Μπορείτε να βρείτε αξιοπρεπέστατα τέτοια σακίδια σε τιμές γύρω στα 10 ευρώ.
Τοποθετείστε τα παπούτσια στον πάτο της βαλίτσας, κοντά στα ροδάκια, επειδή είναι βαριά και δεν θέλετε να σας τσαλακώσουν με το βάρος τους τα ρούχα. Φυσικά, κάθε ζευγάρι παπούτσια ξεχωριστά σε νάιλον ή υφασμάτινη σακούλα, αν είναι κάτι πολύ ευαίσθητο, βάζετε δεξί – αριστερό σε χωριστές σακούλες (βολεύουν οι μικρές σακούλες που πουλάνε τα σουπερμάρκετ για το καλαθάκι της τουαλέτας). Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε παλιές μαξιλαροθήκες για αυτή τη δουλειά – είναι πιο οικολογικό, μόνο να θυμάστε να τις πλένετε μετά από κάθε χρήση. Αν ταξιδεύετε με αυτοκίνητο και έχετε χώρο πακετάρετε χωριστά τα παπούτσια, σε ένα μικρό σακίδιο πλάτης (βλέπετε παραπάνω). Ένα σακίδιο χωράει τουλάχιστον τρία ζευγάρια γυναικεία παπούτσια ή δύο αντρικά.
Αν είστε βιβλιοφάγος βάλτε από ένα βιβλίο σε κάθε σας αποσκευή. Έτσι ισοκατανέμετε το βάρος. Ίσως βέβαια τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ξαφνιαστούν αν βρουν την Τζέιν Όστιν μέσα στο ψυγειάκι με τα σάντουιτς και τα φρούτα!
Τους πάσης φύσεως φορτιστές (κινητού, τάμπλετ κλπ) όλους μαζί μέσα σε μια σακούλα/ υφασμάτινη τσάντα/ νεσεσέρ.
Αν ταξιδεύετε με αυτοκίνητο και έχετε χώρο έχετε μία τσάντα με πλαστική επένδυση που μπορεί να χωρέσει όρθια μπουκαλάκια με υγρά (σαμπουάν, φάρμακα, αντηλιακά κλπ). Ααν έχετε κάποιο μπουκάλι που δεν κλείνει αεροστεγώς η πιο στεγανή λύση είναι να το τυλίξετε με αλουμινόχαρτο.
Μην παραλείπετε ένα φουλάρι/κασκόλ/ εσάρπα αναλόγως της εποχής. Είναι πολύ χρήσιμο σε περιπτώσεις δυνατού αέρα ή δυνατού ήλιου και καλύπτει ντεκολτέ, καψαλισμένους ώμους, μαλλιά ή ότι άλλο χρειάζεται προστασία.
Αν ταξιδεύετε με πλοίο, τρένο αεροπλάνο, μην ξεχάσετε να πάρετε στο χέρι/στην τσάντα ένα αντιανεμικό, μια ζακέτα κατιτίς τέλος πάντων που θα σας προστατεύει από τις επιθέσεις δροσιάς του κλιματισμού.
Αν είστε γυναίκα χρειάζεστε 2 τσάντες σε διαφορετικά μεγέθη για τις εξόδους σας. Ένα τσαντάκι με λουρί για τον ώμο που χωράει μόλις το πορτοφόλι, τα κλειδιά και το κινητό σας, μια μεγαλύτερη τσάντα που να χωράει χάρτη και μια ζακέτα για τη βραδινή ψύχρα. Βάζουμε το μικρό τσαντάκι μέσα στη μεγάλη τσάντα (όπως στο διήγημα του Ψαθά). Προτιμήστε τις μονόχρωμες για ευνόητους λόγους. Μέσα το πλοίο/ τρένο/ αεροπλάνο μπορείτε να αφήσετε τη μεγάλη τσάντα στη θέση σας και να κάνετε τις βόλτες σας για να ξεμουδιάσετε κρατώντας πάνω σας μόνο το μικρό τσαντάκι με τα τιμαλφή σας. Αν είστε άντρας, πάρτε ένα σακίδιο είτε υφασμάτινο είτε δερμάτινο ή δώστε τα πράγματά σας σε κάποια γυναίκα συνταξιδιώτισσα στην παρέα να τα βάλει στην τσάντα της (αστειεύομαι, μην με δείρετε οι γυναίκες)!
Και να φοράτε πάντα καπέλο και γυαλιά στον ήλιο τώρα το καλοκαίρι!
Είμαι στην ακρογιαλιά. Μια κυρία με ρωτάει καλοπροαίρετα «Αχ, είστε έγκυος;» Και για πρώτη φορά δεν θυμώνω. Δεν θυμώνω που για μια ακόμη φορά ένα ζευγάρι ξένα μάτια έκανε ζουμ στην τσουπωτή κοιλιά μου που δεν έχουν καταφέρει τόσα χρόνια να συμμαζέψουν οι εποχιακές δίαιτες.
Αντιθέτως. Νιώθω ευγνωμοσύνη που στα 45 νου χρόνια θεωρούμαι ακόμα από κάποια νέα, ακμαία και καρπερή για να φέρω μέσα μου ένα ακόμα θαύμα. Νιώθω ευγνωμοσύνη που έχω ακόμα περίοδο. Γιατί στα 45 παύει να είναι δεδομένο. Και η γονιμότητα και η υγεία.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για τα οιστρογόνα που θέλει και μπορεί ακόμα να παράγει το κορμί μου για να προστατέψει τα οστά μου, τα δόντια μου, το δέρμα μου και τα μαλλιά μου με τον καλύτερο τρόπο που αυτό γνωρίζει. Για όσον καιρό ακόμα είναι γραμμένο στα γονίδιά μου.
Και νιώθω ευγνωμοσύνη στον εαυτό μου που αυτήν την τσουπωτή κοιλιά τη γύμνασα φέτος και δεν κρέμεται πλέον αλλά στέκεται ορθή και περήφανη πάνω από το πολύχρωμο μπικίνι μου. Και οι μύες που κρύβει μέσα της στηρίζουν τόσο καλύτερα τη μέση μου που δεν με έχει ξαναπονέσει από πέρσι την άνοιξη, με κουβαλούν δώθε κείθε σε ολοένα και μεγαλύτερες βόλτες, με έστειλαν να τρέξω έναν «παιδικό» αγώνα 5 χιλιομέτρων και με ώθησαν να φλερτάρω περισσότερο με την εικόνα μου στον καθρέφτη.
Γι’ αυτό μην μασάτε γυναίκες. Αγαπήστε το σώμα σας και αναδείξτε τη δύναμή του. Δοξάστε την υγεία σας και αντισταθμίστε τα κομμάτια που σας έχει κλέψει ο χρόνος ή κάποια ασθένεια με ό,τι περνάει από το χέρι σας: φροντιστικά φαγάκια, άσκηση σε όποια μορφή σας ταιριάζει και βρίσκει σύμφωνο τον γιατρό σας, μισή έστω ώρα ύπνου παραπάνω την ημέρα. Και προπαντός αφήστε τους άλλους να λένε. Φανταστείτε ότι φοράτε ένα κίτρινο αδιάβροχο, σαν κι αυτά των ψαράδων, και τα λόγια των άλλων γλιστρούν από πάνω του σαν σταγόνες νερού. Και καλά μπάνια!
Πιστεύω σε έναν κόσμο στον οποίο όλοι θα έχουν πρόσβαση στο καθαρό νερό, στην περίθαλψη και στην παιδεία – δωρεάν. Έναν κόσμο στον οποίο όλοι θα έχουν να φάνε και να ντυθούνε. Έναν κόσμο στον οποίο αυτοί που στροφάρουν περισσότερο, (γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι στις ικανότητες και στις δυνατότητες) θα έχουν το δικαίωμα και τη δυνατότητα να διεκδικήσουν το καλύτερο και το περισσότερο, να ανακαλύψουν νέα γνώση και να επιχειρήσουν και για ίδιο και για κοινό όφελος. Αυτοί επίσης θα έχουν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν με τη συνεισφορά τους σε όλους τους πιο αδύναμους πρόσβαση στα προαναφερθέντα. (δωρεάν νερό, περίθαλψη, παιδεία κλπ).
Είναι εφικτός αυτός ο κόσμος. Αρκεί να γίνουμε λιγότερο άπληστοι. Αρκεί να γίνουμε λιγότερο μισαλλόδοξοι (προς τον φίλο, τον ανταγωνιστή, τον αντίπαλο, τον εχθρό). Αρκεί να επιθυμήσουμε το κοινό καλό εξίσου με το δικό μας καλό. Αρκεί να είμαστε πρόθυμοι να εργαστούμε και να συνεργαστούμε κάτω από κοινές σημαίες (όχι, δεν εννοώ εθνικές) χωρίς να αισθανόμαστε την ανάγκη να γίνουμε ντε και καλά ταγοί. Αρκεί να αφήσουμε ένα βήμα πίσω το μίσος, τον πόνο, τον θυμό, τον φόβο. Αρκεί να βάλουμε παντιέρα ό,τι θετικό διαθέτουμε, σε συναίσθημα, ικανότητα, όραμα. Ένας νέος υγιής κόσμος είναι δυνατό να δημιουργηθεί.
Από τον Ιανουάριο ξεκίνησα να αναζητώ τα βήματά μου στο χορό μαζί με τους αγαπημένους μου πλέον ΔΟΛΟΠΕΣ, που αυτοπροσδιορίζονται ως σύλλογος χορευτικής έκφρασης και λαογραφικής μελέτης. Πολλή αγάπη για τη χορευτική μας παράδοση, πολλή έννοια για τη σύνδεση των ανθρώπων, γνησιος ενθουσιασμός για τα αυτοσχέδια γλέντια. Τα βήματά μου σιγά-σιγά άρχισαν να παίρνουν σχήμα και μορφή μαζί με πολλών άλλων, μπλέχτηκαν σε χορούς κυκλωτικούς μα και σε άλλους, ζευγαρωτούς.
Έτσι έχω τη μεγάλη χαρά να σας προσκαλέσω στη μεγάλη μας γιορτή «Θέλω να παίξω, να χαρώ» που θα κάνουμε οι ΔΟΛΟΠΕΣ μαζί με χορευτικές ομάδες από την Ηλιούπολη και το Ψυχικό αυτήν την Τετάρτη 28 Ιουνίου και 9: 00 το βράδυ στο υπαίθριο Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης, Δημήτρης Κιντής. Εκεί θα ανοίξουμε τον Κλήδονα, σε μια αναπαράσταση του εθίμου που ήθελε στο παρελθόν τις ανύπαντρες κοπέλες να αναζητούν την τύχη τους για έναν καλό γάμο στο αμίλητο νερό. Και φωτιές θα ανάψουμε επί σκηνής, και θα σας χορέψουμε, και θα σας τραγουδήσουμε και οι μικρότεροι της παρέας θα παίξουνε λαϊκά παιχνίδια άλλων εποχών. Φυσικά όλα αυτά θα είναι μετά μουσικής από το παραδοσιακό σχήμα ΕΠΤΑΣΗΜΟ.
Είσοδος μόνο με προσκλήσεις που μπορείτε να προμηθευτείτε είτε στέλνοντας μέιλ stapliktra@gmail.com είτε στο τηλέφωνο του συλλόγου 697 7263 959.
Δεν θυμάμαι πού ανακάλυψα αυτήν τη συνταγή, κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές στο διαδίκτυο. Δεν διεκδικώ την πατρότητα ούτε τη μητρότητά της. Ξέρω μόνο ότι είχα αγοράσει δύο αβοκάντο ως μέρος της υγιεινής μου διατροφής για να τα φάω με λεμονάκι και περίμενα, περίμενα για να γίνουν ώσπου τελικά τα ξέχασα τελείως και άρχισαν να μαυρίζουν! Να ξέρετε, τα αβοκάντο είναι ιδανικά ώριμα για κατανάλωση μόλις μπορείτε να τα ζουλήξετε ελαφρά με το δάχτυλο. Τελικά δεν τους έμελε να καταναλωθούν με τον κλασσικό τρόπο αλλά ως γλυκάκι που σε τρελαίνει, έχει του κόσμου τις βιταμίνες – που διατηρούνται γιατί είναι ωμής παρασκευής – και είναι ωφέλιμο για την υγεία, προπάντων εμάς των θηλυκών (άμα δεν με πιστεύετε ρωτήστε τον θείο Google ή το γιατρό σας).
Πέρα από τις εξαιρετικά ωφέλιμες ιδιότητες του αβοκάντο το γλυκό είναι ταμάμ για όσους για λόγους υγείας ή προσωπικής επιλογής αποφασίσατε να απαρνηθείτε τη ζάχαρη, τα ζωικά προϊόντα ή τη γλουτένη. Στο παρασύνθημα τώρα – η συνταγή:
2 ώριμα αβοκάντο
5 κουταλιές σούπας κακάο (ή όσο τραβάει η όρεξή σας)
120 ml γάλα καρύδας
4 κουτ. σούπας μέλι
2 κουτ. γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
Κόβετε στα δύο τα αβοκάντο και αδειάζετε το περιεχόμενο με ένα κουτάλι. Προσθέτετε τα υπόλοιπα υλικά και τα γυρίζετε για λίγο στο μπλέντερ. Έτοιμο! Εγώ, επειδή βαριέμαι να πλένω το μπλέντερ, λιώνω απλώς το αβοκάντο με ένα πιρούνι και προσθέτω τα υπόλοιπα συνεχίζοντας να ανακατεύω με το πιρούνι. Προσθέτω το κακάο τελευταίο γιατί το μετράω και βάζω δοκιμάζοντας μέχρι να θεωρήσω το μείγμα αρκετά «δυνατό». Παίρνω βαθιές εισπνοές όσο τινάζω κι άλλο κακάο μέσα στον πολτό του αβοκάντο – σοκολατομανής! Προτιμήστε τα ελληνικά – κρητικά – αβοκάντο για ευνόητους λόγους. Το μείγμα βγάζει άνετα έξι ποτηράκια του λικέρ – και έγλειψα άφθονο από την κουτάλα. Το μοιράζετε σε ποτηράκια, κυπελάκια ή ό,τι άλλο σκεύος σας βρίσκεται και το αφήνετε στην ψύξη για μία ώρα.
Για να κλείσουμε γλυκά τους λογαριασμούς μας με την παλιά χρονιά και να καλοπιάσουμε την καινούρια.
Ευτυχισμένο το 2017!
Υ.Γ.1 Αν δεν έχετε διατροφικούς περιορισμούς η συνταγή βγαίνει μια χαρά με γάλα αγελαδινό (αντί για γάλα καρύδας) και ζάχαρη (αντί για μέλι). Διαλέγετε και παίρνετε!
Υ.Γ.2 Κι αν αναρωτιέστε πού θα βρείτε αβοκάντο τέτοιες μέρες, εδώ θα δείτε ποιες λαϊκές αγορές είναι ανοιχτές τη Δευτέρα 2 Ιανουαρίου.
Ο Μανώλης Βορρίσης είναι κτηνίατρος που ζει στη Σύρο και έχει βαλθεί εκτός ωραρίου εργασίας να ομορφύνει τη ζωή των γατών και των ανθρώπων του νησιού. Ο Κήπος της Γάτας στην Ερμούπολη της Σύρου προσφέρει καθαρό φαγητό (ξηρά τροφή), νερό, στέγαστρα και σύντομα καλαίσθητα σπιτάκια για το χειμώνα και έχει ήδη αρχίσει να γίνεται σημείο αναφοράς για τους ντόπιους και αξιοθέατο για τους επισκέπτες της Ερμούπολης που σταματούν εκεί για να να χαϊδέψουν και να φωτογραφήσουν τις υγιείς, φιλικές και καλοταϊσμένες γάτες. Με σύνθημα ‘υιοθετήστε όπου κι αν είστε’ και με όπλο τη στείρωση, μέχρι να ελεγχθούν αποτελεσματικά οι πληθυσμοί ο ΜΒ εξυγιαίνει τον γατοπληθυσμό της Σύρου και αναζητά συνεχώς ζεστά σπιτικά ανά την Ελλάδα πρόθυμα να φιλοξενήσουν τα γατιά που διασώζει κυριολεκτικά από το δρόμο και τους κάδους απορριμμάτων.
Παρακολουθώ με ενθουσιασμό τη δουλειά του ΜΒ πολύ καιρό τώρα μέσα από το Facebook και τη σελίδα SyrosCats – Συριανές Γάτες που ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Εκεί μπορείς να ενημερωθείς για τις προόδους των εργασιών στον Κήπο της Γάτας και στο Cat Café, για προσκλήσεις για υιοθεσίες γατών όπου η καθεμιά τους παρουσιάζεται με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, χαρίσματα ή αναπηρίες, και να διαβάσεις λίγα και ζουμερά νέα έμπρακτης γατοφιλίας από διάφορες γωνιές της Γης.
Κι επειδή ο ΜΒ μου φάνηκε πολύ επικοινωνιακός τύπος από το …αποτύπωμά του στη σελίδα SyrosCats – Συριανές Γάτες στο FB του ζήτησα να κάνουμε μια κουβέντα όπου θα μου αποκάλυπτε περισσότερα για τις δράσεις του. Τον ρώτησα όσο περισσότερα μπορούσα – όσα μπορούν να χωρέσουν σε μια τηλεφωνική συνέντευξη και… ιδού:
Για τη Σύρο
Δεν είμαι συριανός. Είμαι από την Αθήνα και έφτασα στη Σύρο «ουρανοκατέβατος» από το Λονδίνο όταν ο συνάδελφος μου Γιώργος Μαραγκός μου πρόσφερε συνεργασία στο κτηνιατρείο του στη Σύρο πριν από 6 περίπου χρόνια. Τον εκτιμούσα ως άνθρωπο και ως γιατρό και ήταν σημαντικό αυτό. Δεν είχα τότε καμία δέσμευση ούτε προσωπική ούτε οικογενειακή κι έτσι πήρα εύκολα την απόφαση. Τώρα έχω δεσμεύσεις οικογενειακές , επαγγελματικές και γατικές.
Για τις γάτες – γιατί αυτές ειδικά
Δεν πρόκειται για κάποια προσωπική αδυναμία. Είναι μια γενικότερη φιλοσοφία απέναντι στα ζώα είτε είναι άγρια είτε όχι. Στις μικρές και μεγάλες πόλεις έρχεσαι σε άμεση επαφή με τα κατοικίδια και τα αδέσποτα. Με τις γάτες ήρθα πολύ κοντά και λόγω ομορφιάς τους και λόγω της αδιαφορίας με την οποία τις αντιμετωπίζει ο κόσμος. Δεδομένου ότι πριν έρθω στη Σύρο δούλευα σε αποστειρωμένα περιβάλλοντα κλινικών τόσο στην Αθήνα όσο και στο Λονδίνο, όταν ήρθα στο νησί δεν ήξερα το μέγεθος της κατάστασης που θα αντιμετώπιζα στο δρόμο. Έχω ένα φάκελο στον υπολογιστή μου που και ο πιο αδιάφορος στην γάτα να τον δει, θα λυγίσει. Έχω δει πολλά, πολύ πόνο. Υπάρχουν παγιωμένες αντιλήψεις για τη γάτα (πάει στα σκουπίδια, κουβαλάει αρρώστιες, σιχαμένη), υπάρχουν κολλήματα, αγκυλώσεις, «ξερόλες», ένας φαύλος κύκλος. Που γιγαντώνεται αν δεν τον αντιμετωπίσεις . Υπάρχει και κόσμος που απλώς έχει μάθει λάθος και όταν βλέπει μια οργανωμένη προσπάθεια προς το καλύτερο λέει, για στάσου να ακούσω και να μάθω. Για παράδειγμα οι διαφημιστές που έβαλαν πρόσφατα τη γάτα στις στάσεις του μετρό του Λονδίνου το έκαναν γιατί θεώρησαν αυτονόητο ότι ο κόσμος αγαπάει τις γάτες και θέλει να τις βλέπει και έτσι θα τραβούσαν την προσοχή του. Το βλέπει αυτό ο άλλος και αναρωτιέται «εγώ γιατί της λέω ξου, σιχαμένη»;
Για το πώς ξεκίνησε αυτή η δράση και το πού πηγαίνει
Είναι μια προσπάθεια που έχει ξεκινήσει κάμποσο καιρό σε ήπια μορφή και σιγά-σιγά ανεβαίνει σκαλοπάτια και μεγαλώνει. Είναι μια συνολική προσπάθεια που χρειάζεται δυνάμεις, μυαλά, και σε βάθος χρόνου και κάποια χρήματα. Πάνω από όλα χρειάζεται ανθρώπους που να φέρνουν ιδέες γιατί κάποια πράγματα δεν απαιτούν πολλά χρήματα. Δεν σκοπεύω όμως να φτιάξω μια ομάδα που θα τρέχει παντού να «ξελασπώσει». Πολλοί εκμεταλλεύονται την παρουσία του φιλόζωου ή του κτηνίατρου στη γειτονιά και του φορτώνουν τις δικές τους ευθύνες. Θέλω να καταφέρουμε να εκπαιδεύσουμε τον κόσμο, να τον κάνουμε υπεύθυνο για τη γάτα που σουλατσάρει στην αυλή του. Έτσι θα κάνουμε τη διαφορά. Όταν γίνουμε υπεύθυνοι απέναντι σε αυτά τα οποία αναλαμβάνουμε είτε είναι ένα λουλούδι που πρέπει να το ποτίζουμε είτε ένα παιδί που πρέπει να το μεγαλώσουμε είτε είναι μια γάτα που πρέπει να τη φροντίζουμε στην αυλή μας, στο σπίτι μας ή στο κρεβάτι μας – δικαίωμά μας να την έχουμε όπου θέλουμε. Η ίδρυση μη κερδοσκοπικής εταιρείας που θα τρέχει για τις άστεγες γάτες είναι προ των πυλών. Στόχος της το σήμερα , το αύριο, το μεθαύριο. Οι διασώσεις , στειρώσεις , υιοθεσίες, και οι Κήποι των Γατών που είναι το σήμερα. Το κέντρο γάτας του Αιγαίου που είναι το αύριο. Η δουλειά με τα παιδιά που είναι το μεθαύριο. Είναι δύσκολο, όχι όμως αδύνατο.
Για τις στειρώσεις των γατών
Μια μερίδα κόσμου πιστεύει ότι η στείρωση της γάτας και των άλλων κατοικίδιων είναι κακό πράγμα, επειδή είναι ενάντιο στη φύση. Όμως αυτό είναι μια άποψη που αλλάζει καθώς ο κόσμος βλέπει την αναγκαιότητά της. Ναι, η στειρωμένη γάτα δεν θα γίνει ποτέ μάνα. Στην ανθρώπινη κοινωνία γίνονται όλες οι γυναίκες μάνες; Και δεν υπάρχουν άξιες γυναίκες χωρίς παιδιά; Δεν μπορώ να πω ότι η στείρωση είναι κακή ή καλή 100%. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η στείρωση κάνει καλό στη συνολική υγεία της γάτας που ζει πιο χαλαρή και περισσότερα χρόνια στο δρόμο και κάνει επίσης καλό στη συνολική υγεία του πληθυσμού. Η γάτα είναι πάρα πολύ ικανή στο να αναπαράγεται και από εκεί ξεκινά ο υπερπληθυσμός της. Μια γάτα γεννάει περίπου 8 μικρά το χρόνο πολλά από τα οποία πεθαίνουν μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες. Δεν έχει πολλή ζωή στο δρόμο η μη στειρωμένη γάτα.
Όταν εργαζόμουν στο εξωτερικό, ο κόσμος ήταν συνειδητοποιημένος στο θέμα της στείρωσης και μου έφερνε το ζώο του για στείρωση χωρίς να χρειαστεί να του κάνω «πλύση εγκεφάλου». Αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι πριν από μένα είχαν προσπαθήσει πολλοί για πολλά χρόνια να περάσουν αυτό το μήνυμα στην κοινωνία. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε εδώ στην Ελλάδα πολλοί κτηνίατροι και ζωοφιλικές οργανώσεις. Αγωνιζόμαστε να αλλάξουμε τα πράγματα γιατί δεν τα βρήκαμε έτοιμα και πρέπει να τα δημιουργήσουμε. Επειδή μας νοιάζει. Από εκεί και πέρα όταν αρχίσουμε και έχουμε έλλειψη σε ζώα ας αρχίσουμε να μιλάμε και πάλι για γέννες. Έχουμε όμως ακόμα δρόμο να διανύσουμε και μέρος της κοινωνικής ευθύνης των κτηνιάτρων πιστεύω είναι να ενημερώνουν και να πιέσουν την τιμή της στείρωσης όσο γίνεται. Όσο τους επιτρέπει ο συνδυασμός επαγγελματικής και κοινωνικής συνείδησης. Ο κόσμος, όπως όλοι είμαστε πολύ πιεσμένοι οικονομικά . Πρέπει οι κτηνίατροι να βοηθήσουν όσο γίνεται στη στείρωση. Ο κόσμος δεν μπορεί να καλύψει τα βασικά και η στείρωση του κατοικίδιου του γίνεται έτσι χαμηλή προτεραιότητα. Ασφαλώς και πρέπει να το σκέφτονται το κόστος πριν το αποκτήσουν, αλλά αν ήδη έχουν το ζωντανό; Και αν έχουν δύο – τρία κατοικίδια; Αν έχουν 15 γάτες !!! Στις υπόλοιπες χρεώσεις ας κάνουν ότι θέλουν. Δικαίωμα τους και είναι ελεύθερο επάγγελμα.
Για τον Κήπο της γάτας και τις άλλες δράσεις στη Σύρο
Έχουμε φτιάξει δύο Κήπους Γάτας και ένα Γατο καφέ (γκουγκλάρετε τα Cat Café). Τον Κήπο στο πάρκο της Αστυνομίας τον έχουν αναλάβει εξ ολοκλήρου υπεύθυνοι εθελοντές που ήταν εκεί για χρόνια πριν από εμένα και δεν ασχολούμαι πολύ. Προσφέρω περισσότερο στον Κήπο της Γάτας στην ίδια συνοικία αλλά στην παραλία Αστέρια. Ξεκίνησε ως βοήθεια προς τις γάτες και τον γέροντα που τις φρόντιζε μέσα σ’ άθλιες συνθήκες. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα και θα βελτιωθούν και άλλο. Άλλωστε οι Κήποι μετράνε μόλις μερικούς μήνες και πειραματιζόμαστε κι εμείς. Από εκεί πέρναγε ο κόσμος με αποστροφή. Τώρα σταματάει και φωτογραφίζεται. Αυτό είναι πολύ όμορφο. Γιατί μόνο στο Βερολίνο, τη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη να βλέπουμε τέτοιες αναβαθμίσεις; Γιατί όχι και στη Σύρο; Υπάρχει επίσης και το Cat Café στην ίδια γειτονιά. Είναι ένα καφέ αποκλειστικά για γάτες. Οι άνθρωποι επιτρέπεται μόνο να …σερβίρουνε. Εμείς σερβίρουμε και καθαρίζουμε και οι γάτες τρώνε, πίνουν και απολαμβάνουν. Εμείς τις πληρώνουμε βέβαια! (γέλια)
To επόμενο βήμα είναι η τοποθέτηση ταϊστρών που συμβαίνει αυτό τον καιρό ώστε να οργανωθεί το τάισμα και να σταματήσει η επιπολαιότητα του ταΐσματος στο πεζούλι με αποφάγια που το μόνο που κάνει είναι να δυσφημεί το ζώο και να το στοχοποιεί άθελά του. Πρέπει να το ‘τραβήξουμε’ από τους κάδους σκουπιδιών.
Ταυτόχρονα δουλεύουμε με στειρώσεις σε αποικίες, με την προϋπόθεση ότι υπάρχουν άνθρωποι στην περιοχή που ενδιαφέρονται για το καλό των γατών. Αυτοί είναι οι catwatcher και να αναφέρουν από τις αποικίες προβλήματα υγείας, εγκυμοσύνες, γεννήσεις, άρρωστα γατιά. Είναι σημαντικό να συνδράμει ο κόσμος και το κάνει. Έτσι θα γίνει ευκολότερα. Και σίγουρα σε κάθε περιοχή υπάρχουν τέτοιοι. Κάποιοι έρχονται μόνοι τους και κάποιους θα τους ‘ξετρυπώσουμε’ (γέλια)
Προσπαθούμε γενικά για συνολικές λύσεις και όχι μόνο στείρωση. Υπάρχουν πολλές ιδέες και θέλει προσπάθεια να τις ιεραρχήσεις όντας ταυτόχρονα επαγγελματίας, σύζυγος και πατέρας. Θα προκύψουν πιστεύω πολύ όμορφα πράματα στο μέλλον.
Για μελλοντικές γατο-δράσεις στην Τήνο (το δικό μου νησί γιατρέ)
Η Τήνος είναι πρώτη στις προτεραιότητές μου, διότι εκτός από το ότι δραστηριοποιούμαι εκεί επαγγελματικά την επισκέπτομαι συχνά για να δω καλούς φίλους. Σε ένα πολύ όμορφο μέρος, τον όρμο Υστερνίων, το χειμώνα ζει μόνο ένας άνθρωπος, ο Μάρκος, μαζί με ένα σκύλο και καμιά 30ριά γάτες. Εκεί λοιπόν οραματίζομαι να φτιάξω ένα ακόμα Cat Café. Μια κοπέλα μου έστειλε το καλοκαίρι 3 γάτες για στείρωση. Όπου βλέπω ότι ο κόσμος προσπαθεί και δεν περιμένει από τους άλλους θα βάζω δυνάμεις να βοηθήσω και εγώ. Μόνος δεν μπορώ, ούτε θέλω.
Για τα συναισθήματα που έχει προκαλέσει ο Κήπος της Γάτας
Τα σχόλια είναι πολύ θετικά. Τόσο που ούτε εγώ το περίμενα. Υπάρχουν βέβαια αυτοί που είναι αδιάφοροι για το τι βλέπουν να συμβαίνει γύρω τους, υπάρχουν αυτοί που από την αρχή υποστήριζαν και εκτιμούσαν το έργο μας και το καλύτερο απ’ όλα είναι εκείνοι που έβλεπαν στην αρχή τις γάτες υποψιάρικα και τώρα, μετά τις παρεμβάσεις μας έχουν στρέψει το βλέμμα τους εκεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μια κυρία η οποία έλεγε πριν για τις σιχαμένες γάτες που κουβαλούν μικρόβια και μετά την πρόοδο των εργασιών και την αλλαγή του τοπίου στον Κήπο της Γάτας μου πρόσφερε μια μπογιά να βάψω το πεζούλι επειδή η δικιά μου τελείωνε και από τότε έχουμε αποκτήσει μια διαφορετική, χαμογελαστή σχέση. Και είναι σαφές ότι εμείς προσπαθούμε να ομορφύνουμε τα πράγματα, δεν προσπαθούμε να βάλουμε τη γάτα πάνω στο κεφάλι κανενός. Επίσης είναι σημαντικό ότι ο κόσμος βλέπει πως σε όλες τις δράσεις μας δουλεύουμε σε συνεχή βάση για να διατηρούμε το περιβάλλον καθαρό.
Ο Μανώλης Βορρίσης στον Κήπο της Γάτας στα Βαπόρια
Για το τοξόπλασμα
Γίνεται πολύς λόγος για το παράσιτο του τοξοπλάσματος, συχνά χωρίς επιστημονική βάση. Οι γάτες μπορούν να είναι φορείς του τοξοπλάσματος για λίγες μέρες στις ζωή τους και όχι για πάντα όπως πιστεύει ο κόσμος λανθασμένα. Και όχι όλες οι γάτες. Ιδιαίτερα οι τελείως σπιτικές είναι πολύ ασφαλείς. Ακόμα και αν έχει τοξόπλασμα και το αποβάλλει με τα κόπρανα της θα πρέπει ο άνθρωπος να φάει τα κόπρανά της εκείνες τις μέρες για να πάρει τη νόσο. Εξαιρετικά δύσκολο να κολλήσεις τοξόπλασμα απευθείας από τη γάτα. Αν λοιπόν έχουμε στο σπίτι μας γάτα ή αν έχουμε οποιοδήποτε κατοικίδιο ας τηρούμε κάποιους τυπικούς κανόνες υγιεινής, δηλαδή ας καθαρίζουμε την άμμο τους κάθε μέρα, ας φροντίζουμε να τρώνε σωστά, ας μην τρώνε ωμά αποφάγια, και προπάντων να μην τρώνε ωμό κρέας. Σημαντικές πηγές τοξοπλάσματος για τον άνθρωπο είναι το ωμό κρέας, τα ακάθαρτα λαχανικά, το απαστερίωτο γάλα και το απαστερίωτο τυρί. Δεν γίνεται να πάθεις τοξοπλάσμωση χαϊδεύοντας μια γάτα ή περνώντας από δίπλα της ή κοιτώντας την. Ας σοβαρευτούμε. Αυτό που αντιμετωπίζεται πιο δύσκολα απ’ όλα είναι η ανθρώπινη βλακεία.
Όχι άλλες φόλες, όχι άλλα ξου. Διασώστε και υιοθετήστε όπου κι αν είστε. Κι αν περνάτε από Ερμούπολη μεριά εκτός από τα Βαπόρια και το θέατρο «Απόλλων» βγάλτε μια φωτογραφία και στον Κήπο της Γάτας. Εκεί που «οι σιχαμένες γίνανε οι όμορφες».
Το μακρινό 2007 έκανα ένα υπερατλαντικό ταξίδι – το ένα από τα δύο της ζωής μου. Προσγειώθηκα στο Λος Άντζελες με σκοπό να πάρω άλλη πτήση για πιο βόρεια είχα όμως την ατυχία να χάσω την ανταπόκριση. Έτσι, έμενα να περάσω το βράδυ μου σε ένα από τα ξενοδοχεία που βρίσκονται πέριξ των αεροδρομίων. Ένα ξενοδοχείο καλοβαλμένο μεν απρόσωπο δε που γέμιζε κυρίως από μικρούς και μεγάλους επιχειρηματίες και άλλους επαγγελματίες που διεκπεραίωναν τις δουλειές τους. Μέσα στην ατυχία μου είχα την τύχη να κοιμηθώ και να φρεσκαριστώ από το πολύωρο ταξίδι.
Όταν ξύπνησα το πρωί και επισκέφθηκα τον πρωινό μπουφέ με περίμενε μια μεγάλη έκπληξη: ένα σωρό κοστουμάτοι περίμεναν στην ουρά για να γεμίσουν το δίσκο τους μα δεν άκουγες καθόλου γκλιν και γκλαν από μαχαιροπίρουνα ή πιατικά γιατί πολύ απλά φλιτζάνι, ποτήρι, πιάτο, πιρούνι, κουτάλι, μαχαίρι ήταν όλα πλαστικά μιας χρήσης. Μάλιστα το φλιτζάνι και το πιάτο ήταν από αφρώδες υλικό. Σοκαρίστηκα! Με το που τελείωνες το πρωινό σου ξεφορτωνόσουν φλιτζάνι, ποτήρι, πιάτο, πιρούνι, κουτάλι και μαχαίρι σε κάτι πελώριους κάδους τοποθετημένοι για αυτό το σκοπό στην έξοδο της τραπεζαρίας. Όταν έφτασε η στιγμή να προσθέσω και τα δικά μου απορρίμματα στο σωρό ένιωσα ντροπή που θα συνεισέφερα και εγώ σε αυτό το σκουπιδαριό.
Παρόλο που έχει περάσει σχεδόν μια δεκαετία από εκείνο το ταξίδι αυτή η εικόνα του πρωινού έχει μείνει στον σκληρό του εγκεφάλου μου και επέστρεψε αυτόματα στο συνειδητό μου πριν λίγες μέρες που διάβαζα για την απόφαση των Γάλλων να απαγορέψουν από το 2020 τα πλαστικά πιατικά και μαχαιροπίρουνα μιας χρήσης εκτός από αυτά που είναι από βιοδιασπώμενες πρώτες ύλες – βέβαια ο χρονικός ορίζοντας της διάσπασης των πρώτων υλών είναι κάτι πολύ σχετικό. Όλα αυτά στο πλαίσιο δραστηριοποίησης της Γαλλίας για την ενεργειακή μετάβαση και την πράσινη ανάπτυξη. Καταρχήν μπράβο τους, οι προθέσεις φαίνονται καλές και μακάρι να έχει το εγχείρημα επιτυχία. Βέβαια, οι αντιδράσεις που ξεσήκωσε αυτή η απόφαση είναι πολλές και ποικίλες: οι νομομαθείς των Βρυξελλών και οι έχοντες εμπορικά συμφέροντα είπανε ότι παραβιάζει την ελεύθερη διακίνηση αγαθών στην Ευρώπη, άλλοι είπαν ότι ο κόσμος λόγω ελλειπούς πληροφόρησης μετά το πικ-νικ του θα αφήνει τα νέας τεχνολογίας πιάτα και ποτήρια στη φύση περιμένοντας να… διαλυθούν από μόνα τους και ούτω καθεξής.
Μέχρι να εφαρμοστούν όλα αυτά, εδώ στα νοτιότερα, προκειμένου να μην συσσωρεύουμε πλαστικό στις χωματερές και στις θάλασσες μπορούμε να διατηρούμε στο σπίτι μια «μαγιά» από πλαστικά είδη πολλαπλών χρήσεων για τα πάρτι, τα πικ-νικ κλπ, ε, και να παίρνουμε και μια μικρή βοήθεια από αυτά της μιας χρήσης όταν οι καλεσμένοι μας είναι πάρα πολλοί. Όμως νομίζω ότι αυτά τα πλαστικά είδη δεν είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα στην Ελλάδα στο θέμα κατάχρησης και ανακύκλωσης πλαστικού – όχι δεν έχουμε την ψύχωση των Αμερικανών που περιέγραψα πιο πάνω. Ο δικός μας λαός συμβάλλει αποφασιστικά στη ρύπανση του πλανήτη με τις πλαστικές σακούλες που προσφέρονται αφειδώς, κάποτε και πιεστικά σε κάθε μικρό ή μεγάλο κατάστημα.
Η λογική της δωρεάν σακούλας αποθεώνεται στα μινιμάρκετ της γειτονιάς όπου πας να αγοράσεις ΕΝΑ και μοναδικό πραγματάκι που σου λείπει από το σπίτι είτε αυτό είναι ένα μπουκάλι γάλα είτε είναι ένα ψωμί του τοστ και ο μινιμαρκετάς με ταχύτητα ταχυδακτυλουργού, πριν προλάβεις να το ζητησεις, βάζει το προϊόν σε σακούλα. Απορεί μάλιστα αν του πεις ότι δεν τη χρειάζεσαι. Και σκέφτεσαι, έχω δύο χέρια που ευτυχώς λειτουργούν – γιατί χρειάζομαι σακούλα για να κουβαλήσω ένα και μοναδικό ρημαδόπραγμα 100 μέτρα μέχρι το σπίτι μου; Και αν αγοράσω περισσότερα από ένα πράγματα; Πόσα θα είναι, δύο, τρία, άντε τέσσερα. Ε, τότε μια καλή λύση είναι να κουβαλάς μαζί σου μια τσαντούλα από ύφασμα, δίχτυ ή πλαστικοποιημένο υλικό. Πλέον, πολλά μαγαζιά κάνουν δώρο τέτοιες τσάντες σε διάφορα μεγέθη με το λογότυπό τους. Επίσης μπορείς να αγοράσεις μια από πολυκαταστήματα ή σουπερμάρκετ με κόστος μικρότερο από ένα ευρώ.
Εγώ έχω βρει ότι με εξυπηρετεί να έχω κρεμασμένες 2-3 υφασμάτινες τσάντες διαφόρων μεγεθών στην είσοδο του σπιτιού και άλλες τόσες στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου και διαλέγω αναλόγως του πόσο ογκώδη είναι τα ψώνια μου. Έχω και μία από PVC που διπλώνεται και γίνεται σαν πορτοφόλι (τις πουλάνε στο Μοναστηράκι και σε πολυκαταστήματα) που τη ρίχνω μέσα στην προσωπική μου τσάντα (γυναίκα γαρ) για έκτακτες περιπτώσεις. Όλη αυτή η διαδικασία «σώζει» πολλές σακούλες στα ψώνια της γειτονιάς: φούρνος, χασάπης, φαρμακείο, βιβλιοπωλείο, μινιμάρκετ.
Τώρα για τα «χοντρά» ψώνια στο σουπερμάρκετ υπάρχουν δύο προσεγγίσεις. Η μία, η πιο οικολογική, λέει να αποποιηθείς τις δωρεάν πλαστικές σακούλες και να χρησιμοποιείς τις τεράστιες επαναχρησιμοποιούμενες τσάντες που έχουν λανσάρει όλα τα μεγάλα σουπερμάρκετ με το λογότυπό τους. Εγώ προσωπικά το δοκίμασα αλλά δεν μου ταίριαξε για δύο λόγους. Πρώτον, με υποχρεώνει να σηκώνω τα ψώνια από το ένα χέρι, μονόμπαντα και υποφέρει η μέση μου. Δεύτερον, επειδή το νοικοκυριό μου είναι μικρό (των δύο ατόμων) βρίσκω εξαιρετικά βολικό το μέγεθος της σακούλας σουπερμάρκετ για να βγάζω τα οικιακά μου σκουπίδια. Γεμίζω μία τέτοια κάθε μία ή δύο μέρες. Αν αγοράσω τις μεγάλες μπλε σακούλες για αυτόν το σκοπό θα χρειαστεί να περιμένω πολλές μέρες για να γεμίσει και θα μας τρώει η μυρωδιά της αποσύνθεσης στο μεταξύ. Οπότε για την ώρα, ναι, χρησιμοποιώ με σύνεση τις σακούλες του σουπερμάρκετ.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε ορκισμένοι οικολόγοι ούτε να θέσουμε μεγαλεπήβολους στόχους για να μειώσουμε τη χρήση της πλαστικής σακούλας και να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο στην ποιότητα ζωής μας και να βγάλουμε την πλαστική σακούλα από τη «δίαιτα» της θαλάσσιας χελώνας και άλλων ζωντανών της θάλασσας. Μία σακούλα την ημέρα αν καταφέρουμε να «σώσουμε» έχουμε 365 σακούλες λιγότερες σε έναν χρόνο. Πολλαπλασίασε το νούμερο με τον αριθμό των μελών της οικογένειάς σου και θα δεις ότι μπορείς να κάνεις τη διαφορά. Δες το και σαν παιχνίδι. Σημειώνεις κάθε μέρα στο ημερολόγιό σου πόσες σακούλες γλίτωσες. Με επιμονή και αποφασιστικότητα όμως.
Τι ικανοποίηση να βρίσκεις στην μπουγάδα μια κάλτσα σου αγαπημένη που την είχες χάσει από καιρό! Το ταίρι της περίμενε υπομονετικά στο συρτάρι γιατί είχες μια βεβαιότητα ότι θα ξαναντάμωναν οι δυο τους. Η στιγμή της επανένωσης σου δίνει ένα χαμόγελο, μια λάμψη θριάμβου, θαρρείς και έβαλες σε τάξη όλα τα κακώς κείμενα της ζωής σου. Θαρρείς και τη στιγμή που οι δυο τους γίνανε ένα η μια μέσα στο λάστιχο της άλλης πήρες διαβατήριο για μια καλύτερη ζωή με μεγαλύτερες δυνατότητες και ευκαιρίες.
Ήταν απ’ αυτές με τα αγαπημένα σου σχέδια, μαύρες με μικροσκοπικά άσπρα πικουδάκια. Παιχνιδιάρικη αλλά κομψή, κατάλληλη και για χουχούλιασμα στο κρεβάτι και για επαγγελματικό ραντεβού. Ευκαιρία για απόδοση τιμών σε όλες εκείνες τις κάλτσες που δεν βρέθηκαν ποτέ, που έπεσαν στο μπαλκόνι των αποκάτω, που τις πάτησαν τα αυτοκίνητα στην πυλωτή, που τις πήρε ο αέρας γιατί τις ξέχασες χωρίς μανταλάκια στην απλώστρα. Το μαλακτικό με άρωμα χιλίων ελληνικών νησιών ή χιλίων εξωτικών λουλουδιών – δεν θυμάσαι τι αγόρασες σε προσφορά την τελευταία φορά – δίνει τον τόνο στη σκηνή. Φέρνεις στα ρουθούνια σου το νεοσχηματισθέν ζευγάρι, παίρνεις βαθιά εισπνοή, ευχαριστιέσαι, και το επανατοποθετείς στο συρτάρι για μελλοντική χρήση μια μέρα με ιδιαίτερη διάθεση. Ίσως την αυριανή.
