Έφτιαξα – Σελίδα 4 – Στα πλήκτρα

Γονεϊκά, Διάβασα, Είδα κι άκουσα, Έφτιαξα

Να μου πάρω τη λύπη, να μου δώσω τη χαρά

11/07/2015 1 Σχόλιο

Τις τελευταίες μέρες που μοιραζόμαστε μια δύσκολη πραγματικότητα στην Ελλάδα, υπάρχουν στιγμές που νιώθω να πνίγομαι άλλοτε από τις αντικειμενικές δυσκολίες και άλλοτε από το βάρος της υπερενημέρωσης από τα μίντια, που με χαλάει από όποιον ιδεολογικό χώρο και αν προέρχεται. Γι’ αυτό αναζητώ ιδέες και δράσεις που θα μου δώσουν δύναμη για να συνεχίσω.

Διαβάζοντας την τελευταία ανάρτηση της aspaonline βρήκα όμορφες ιδέες, χαμογέλασα αλληλέγγυα με κάποιες κοινές στρατηγικές και σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν να μοιραστούμε όλοι μας στο διαδίκτυο τα πράγματα που μας βοηθάνε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας αλώβητη (όσο μας παίρνει), την καρδιά μας ανοιχτή και τον νου μας καθαρό αυτές τις ζόρικες ημέρες.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA — http://mrg.bz/O8jOGU

Οι δικές μου άγκυρες αυτό το διάστημα είναι οι εξής:

• Συμμετείχα σε μία παράσταση με το τμήμα λατινοαμερικάνικων χορών του δήμου μας και αυτό ήταν τρία σε ένα: κίνηση-εκτόνωση, δημιουργικότητα, προσφορά θεάματος στους συμπολίτες μου. Οι εντατικές πρόβες των τελευταίων εβδομάδων έδιναν διέξοδο στον εκνευρισμό, ακόμα και στον φόβο που κάποιες στιγμές με κυρίευε. Η παράσταση είχε ελεύθερη είσοδο κα το θεατράκι το δήμου γέμισε. Υπήρχαν πολλές ομάδες με διαφορετικές χορογραφίες για όλα τα γούστα. Ο κόσμος το ευχαριστήθηκε και μας φίλεψε με ωραία χειροκροτήματα. Μην χάνετε ευκαιρίες να ασκηθείτε σωματικά με οποιοδήποτε τρόπο, βοηθάει στην ευλυγισία του σώματος και της σκέψης και είναι λυτρωτικό. Άλλωστε όλον τον Ιούλιο έχουν δωρεάν είσοδο τα γυμναστήρια και τα κολυμβητήρια του δήμου Αθηναίων (http://sports.in.gr/othersports/article/?aid=1500010822). Ελεύθερη είσοδο έχουν και πολλές από τις παραστάσεις των φεστιβάλ των δήμων.

• Ξεκαθάρισα –πέταξα χαρτιά περασμένων χρόνων και δεκαετιών (σημειώσεις, περιοδικά, παλιά σχολικά βιβλία του παιδιού). Χτες μία φίλη ανακοίνωσε στο Facebook ότι ξεκαθαρίζει την ντουλάπα της από όσα ρούχα της δεν της μπαίνουν πια αλλά είναι σε άριστη κατάσταση. Βρήκε άμεση ανταπόκριση από κάποιους φορείς που βοηθούν ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Ακόμα και πράγματα μη υλικά όπως τα μηνύματα στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο μπορεί να πιάνουν χώρο κάπου και να μας δεσμεύουν. Όταν αφήνουμε να φύγουν υλικά αντικείμενα που μας είναι πλέον άχρηστα απαλλασσόμαστε τόσο από τον χώρο που καταλαμβάνουν στο σπίτι μας και από τον χώρο που καταλαμβάνουν στη σκέψη μας. Ελαφράδα και ελευθερία! Με λιγότερα μπαγκάζια προχωράς ευκολότερα μπροστά σε όποια καινούρια πορεία. Σημειώνω ότι η δική μου εκκαθάριση είναι ακόμα σε εξέλιξη.

• Η θέα της καλοκαιρινής θάλασσας γαληνεύει τους περισσότερους. Μη νομίζετε ότι πήγα σε κάποιο εξωτικό μέρος. Στον Πειραιά κατέβηκα, με τον ηλεκτρικό (μηδέν έξοδα μετακίνησης). Αν πάρεις και ένα τοπικό λεωφορείο, Ζέα, Μικρολίμανο, Πασαλιμάνι, Καστέλλα είναι όλα στα πόδια σου και μπορείς να ατενίσεις όσο γαλάζιο θες χωρίς να χρειαστεί να πληρώσεις ούτε ποτό ούτε εισιτήριο. Και είτε το πλοίο φεύγει είτε δεν φεύγει, η δική μας σκέψη απελευθερώνεται και τρέχει όσο μακριά θέλει και μπορεί.

• Όταν πήγα να αγοράσω ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης στο Μοναστηράκι (έχετε καταλάβει ότι χρησιμοποιώ συνέχεια τον ηλεκτρικό αυτές τις μέρες) ο κουλουράς μου πρόσφερε και ένα δώρο. Εγώ προσέφερα μεταφραστικές υπηρεσίες σε δύο φίλους μου. Μία φίλη βελονίστρια προσέφερε κάποιες συνεδρίες στους θεραπευόμενους. Ένας φίλος συγγραφές προσέφερε ένα απόγευμα δημιουργικής γραφής σε επίδοξους συγγραφείς. Η αλυσίδα της αλληλοϋποστήριξης χωράει άπειρους κρίκους. Όλοι σας μπορείτε να κάνετε κάτι μικρό για κάποιον άλλο, φίλο, γνωστό ή παντελώς άγνωστο (ο κουλουράς δεν με είχε ξαναδεί ποτέ στη ζωή του). Μάλιστα, αυτήν την εποχή που οι ελεύθεροι επαγγελματίες αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος δεν καίγεται να αγοράσει τα προϊόντα ούτε τις υπηρεσίες μας – εκτός κι αν είστε γιατροί ή υδραυλικοί γιατί αυτά τα περιστατικά συγκαταλέγονται στα επείγοντα – μπορούμε να εξυπηρετήσουμε κάποιον που το έχει ανάγκη: και εμείς θα νιώσουμε χρήσιμοι και εκείνος θα εισπράξει φροντίδα.

• Τα τελευταία 9 χρόνια κρατάω σε τακτική βάση το ημερολόγιο ευγνωμοσύνης μου. Είναι ένα σημειωματάριο στο οποίο (σχεδόν) κάθε μέρα καταγράφω με απλές σύντομες προτάσεις λόγους για τους οποίους νιώθω ευγνώμων τη συγκεκριμένη μέρα. Όσο πληθαίνουν οι προτάσεις εκεί μέσα, τόσο μεγαλώνει η σιγουριά μου για τη ζωή. Και τις τελείως μαύρες μέρες διαβάζω μονορούφι μία «εβδομάδα ευχαριστιών» και συνέρχομαι!

Εσείς τι κάνετε αυτές τις μέρες για να διατηρήσετε την ψυχική δύναμη και την αισιοδοξία σας. Θα μιλήσετε; Ποιος θέλει να πάρει τη σκυτάλη;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Έφηβοι, Έφτιαξα

Κολατσιό για εμπνευσμένες ακαμάτρες

27/02/2015 9 Σχόλια

Είναι κάτι μέρες που θέλω να σπάσω τη μονοτονία του σχολικού κολατσιού ίσον σάντουιτς με τυρί-ζαμπόν. Μην ακούσω για λαχανικά, αυτά όσες φορές παρεισέφρησαν μέσα στο ψωμοτύρι δεν τα κατάφεραν να φτάσουν στο στόμα του παραλήπτη. «Άδικα μου βάζεις μαρουλόφυλλα γιατί τα βγάζω και τα πετάω πριν φάω το σάντουιτς» (παρακαλώ μη σχολιάστε). Κάποιες φορές φτιάχνω ένα κέικ μα τα μίξερ και τα φουρνίσματα θέλουν το χρόνο τους. Τι συμπέρασμα βγάζετε; Πάμε πρώτα ένα φλάσμπακ.

Τον ένα χρόνο που έμεινα για σπουδές στην Αγγλία (12 μήνες ακριβώς) έμαθα να μαγειρεύω τα απαραίτητα για να επιβιώνω, δηλαδή μακαρόνια με σάλτσα ντομάτας και κοτόπουλο στο φούρνο με προκάτ πατάτες. Από τα πάρε-δώσε μου με τα τους Άγγλους έμαθα και τα καραμελωμένα καρότα για να τρώω και το ζαρζαβατικό μου, μην πάθω και τίποτα. Αυτά στο μοναδικό, ιερό και απαραβίαστο γεύμα-δείπνο της ημέρας κατά τις εφτά το απόγευμα δηλαδή. Στη διάρκεια της ημέρας την έβγαζα με κάποιο σάντουιτς που είτε το έφτιαχνα από το σπίτι είτε το αγόραζα στη σχολή. Κάποιες κρύες μέρες ωστόσο θα πήγαινα στο refectory (κυλικείο)της σχολής για ένα ζεστό τσάι που συνόδευα με κάτι στερεοτυπικά εγγλέζικο: τα scones, στρογγυλά, τα λες κεκάκια, τα λες αφράτα μαλακά μπισκοτάκια, που σερβίρονται συνήθως ζεστά, είναι υπόγλυκα έως ουδέτερα και γι’ αυτό ακριβώς οι Άγγλοι συνηθίζουν να τα ανοίγουν στα δύο και να τα τρώνε με μαρμελάδα ή και κρέμα. Αυτό το δεκατιανό ή μεσημεριανό μου ζέσταινε την καρδιά και το στομάχι. Η μυρωδιά της φρεσκοψημένης ζύμης που αναδύει μια υποψία βουτύρου… μου θύμιζε το ζαχαροπλαστείο του παππού. Αχ, εμείς οι ρομαντικοί κοιλιόδουλοι!

Επέστρεψα στην Ελλάδα και τα scones ξεχάστηκαν. Μου τα θύμισε η Helen, αγγλίδα μαμά ενός συμμαθητή του γιού μου. Μου ξύπνησε μια νοσταλγία και της ζήτησα αν έχει καμιά συνταγή πρόχειρη. Και βέβαια είχε. Τα έφτιαχνε πολύ συχνά για τα δικά της παιδιά μια που ήταν εύκολα, γρήγορα και πολύ αγαπητά.

Τα υλικά:
225 γραμμάρια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
50 γραμμάρια βούτυρο ή μαργαρίνη
25 γραμμάρια ζάχαρης (ή κατά βούληση αν το θέλετε πιο γλυκό)
50 γραμμάρια σταφίδες (προαιρετικά)
Μια πρέζα αλάτι
Ένα αυγό χτυπημένο με γάλα ώστε να δώσει 150 ml υγρού

Ζεσταίνουμε το φούρνο στους 200°C και στρώνουμε το χαρτί ψησίματος στο ταψί. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το αλάτι, το βούτυρο σε μικρά κομματάκια και τη ζάχαρη. Προσθέτουμε και τις σταφίδες (αν θέλουμε). Χτυπάμε το αυγό με το γάλα και το ρίχνουμε και αυτό μέσα στο μείγμα αφήνοντας λίγο για άλειμμα στο τέλος. Ζυμώνουμε ελαφρά. Η συνταγή λέει απλώνουμε τη ζύμη σε πάχος ενός εκατοστού και κόβουμε στρογγυλά κομμάτια. Σε αυτό το σημείο αρχίζω να κλέβω. Όχι, εγώ, όχι πρωινιάτικα που τα κάνω για να τα πάρει μαζί του φρέσκα στο σχολείο. Αντ’ αυτού, πλάθω μπαλάκια. Τα ισιώνω με τη γροθιά να γίνουν επίπεδα και τα απιθώνω στο ταψί, πάνω στο χαρτί ψησίματος. Περνάω με το πινέλο λίγο γάλα-αυγό για να ροδοκοκκινίσουν τα scones στο ψήσιμο. Φουρνίζω για 15 λεπτά και έτοιμα!

Μια παραλλαγή είναι να βάλετε τριμμένο τυρί και να γίνουν αλμυρά: cheese scones. Αν μάλιστα χρησιμοποιήσετε θρυμματισμένη φέτα τότε μπορείτε να τα πατεντάρετε ως Greek scones! Και ιδού ένα προσφάι ζεστό και παρηγορητικό, ειδικά αν ετοιμάζεσαι να γράψεις τεστ αρχαίων. Το τέλειο comfort food που λένε και τα αγγλάκια. 15 λεπτά το ανακάτεμα-πλάσιμο, 15 λεπτά το ψήσιμο, 30 λεπτά στο σύνολο. Μην ακούσω τίποτα για τα άπλυτα. Χώστε τα στο πλυντήριο πιάτων, αν δεν έχετε, στο ντουλάπι κάτω από το νεροχύτη, να μην τα βλέπετε και σας χαλάνε. Και μόλις φύγει το παιδί για το σχολείο, τρατάρετε ένα sconeτον εαυτό σας, έτσι, για να πάει καλά η μέρα!

Συνεχίστε την ανάγνωση

Έφτιαξα

Ριζότο το παρηγορητικό

12/11/2014 2 Σχόλια

Μετά από ένα επιτυχημένο δείπνο, όταν κοπάσει ο θόρυβος των ποτηριών που τσουγκρίζουν και των ανεβασμένων συναισθημάτων, την επόμενη μέρα κάθεσαι να αναπαυτείς στις δάφνες σου, και όταν μείνεις μόνος σου έρχεται αίφνης η κούραση να εγκατασταθεί απρόσκλητη στο σώμα σου, ένα μικρό κενό στην καρδιά κι άλλο ένα στο στομάχι σου. Για το πρώτο κενό χρειάζεται αγκαλιά, για το δεύτερο ένα απλό, ζεστό υδαρές, παρηγορητικό φαγάκι, κατά προτίμηση με λίγο άμυλο.

Μιας και είχα εναπομείναν μοσχαράκι με κολοκύθα, κονιάκ και πορτοκάλι αποφάσισα να αξιοποιήσω τα υπολείμματα της κολοκύθας μαζί με λιωμένο κρεμμυδάκι (γιατί είχα μπουκώσει από το κρέας) τα οποία κρατιόντουσαν θαλερά παρότι βρισκόντουσαν στο τρίτο τους εικοσιτετράωρο (στο ψυγείο φυσικά). Στο μυαλό μου με οραματίστηκα να ζεσταίνω τον οισοφάγο μου με ψευτοριζότο κολοκύθας.

Ρύζι γλασέ υπήρχε στο ντουλάπι οπότε πήρα μισή κούπα και γυάλισα τους κόκκους με λίγο ελαιόλαδο. Μερικούς τους παραγυάλισα γιατί κιτρινίσανε – τους ξερόψησα δηλαδή. Μετά τους έριξα και μία σταξιά οινόπνευμα (κρασάκι – να στραγγίξω το μπουκάλι να το πετάξουμε), νερό και το άφησα να βράσει. Περίμενα λίγο για να προσθέσω την κολοκύθα μια που ήταν ήδη μαγειρεμένη και δεν ήθελα να την ξεκάνω. Και μετά από μερικά λεπτά… νάτο, έτοιμο το πιάτο! Άναψα και κόκκινο αρωματικό κεράκι για να ξορκίσω κάτι δυσσάρεστες οσμές και να φτιάξω ατμόσφαιρα και καλοέφαγα! Ο γιος μου με παρακολουθούσε και με ρώτησε «Λες όταν γεράσω σαν κι εσένα να μου αρέσουν αυτές οι υγιεινίλες;»

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Έφτιαξα

Με ένα κουτί

28/07/2014 2 Σχόλια

Τα κυριακάτικα μεσημέρια του αθηναϊκού καλοκαιριού ξυπνάει κάποτε μέσα μου το ανήσυχο παιδί που δεν ήθελε άλλοτε να κοιμηθεί. Τότε ανακατώνω ντουλάπια, σκαλίζω συρτάρια και κάθε φορά ξετρυπώνω και κάποιον «λαγό». Αυτήν τη φορά βρήκα ένα κομψό κουτί από τη λαμπάδα που είχε χαρίσει στον γιο μου η νονά του πριν από δυο-τρία χρόνια και το είχα βρει υπερβολικά όμορφο για να το πετάξω. Το άνοιξα, το έκλεισα, το στριφογύρισα στα χέρια μου εξετάζοντας πιθανές χρήσεις. Χμ, μακρύ και στενό: βελόνες πλεξίματος; Δεν έχω. Μακαρόνια; Δεν κλείνει καλά, χώρια που δεν χωράει ούτε μισό πακέτο. Μολύβια και στυλό; Ίσως, αλλά έχουμε αρκετές μολυβοθήκες ήδη. Και τότε έλαμψε η ιδέα: η ασημιά μπάρα του αλουμινόχαρτου! Το τσεκάρισα αμέσως και βρήκα ότι το παίρνει μια χαρά. Από εμφάνιση σκίζει μόνο που δεν κόβεται τόσο εύκολα όσο στη συσκευασία του. Δύο λύσεις υπάρχουν γι’ αυτό: χρησιμοποιούμε ψαλίδι/μαχαίρι ή κόβουμε το πριονωτό κομμάτι από τη συσκευασία του εμπορίου και το κολλάμε στο κουτί της λαμπάδας. Τώρα που είστε στα εξοχικά, όλο και κάποιο κουτί λαμπάδας θα έχει ξεμείνει από προηγούμενη Ανάσταση. Think out of the box!

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Έφτιαξα

Καραβάκια στην κουζίνα

08/07/2014 11 Σχόλια

Ο γιός σε εκδρομικό τριήμερο και η μαμά, αφού αλώνισε την Αττική, από Ψυρρή μέχρι Πάρνηθα, πραγματοποιεί μία απωθημένη επιθυμία που είχε τότε που ήταν πολύ-πολύ μικρή και της λέγανε να μη λερώνεται, να μην κάνει θόρυβο και όλα αυτά τα ωραία. Παιχνίδια με το νερό!

Πέρυσι αποφάσισα να αλλάξω τον επί μια δεκαετία σπασμένο νεροχύτη της κουζίνας. Κι επειδή το παλιό σύστημα ήταν ένας νεροχύτης με δύο μικρές μίζερες γούρνες (η κατασκευαστική μόδα του ’80-’90) αποφάσισα να εγκαταστήσω στη θέση του έναν στις ίδιες διαστάσεις, όμως με μία ωραιότατη ενιαία γούρνα, όπου θα μπορούσα να πλένω ένα ταψί οποιασδήποτε διάστασης , χωρίς να καταφεύγω σε περίεργα ακροβατικά. Όπερ και έκανα. Μια μέρα, εκεί που έβλεπα το καινουργές ανοξείδωτο μέταλλο να αστράφτει στις ακτίνες του ήλιου μου ήρθε η γαργαλιστική ιδέα: ένας στόλος χρωματιστές βαρκούλες. Το είπα στον γιο μου αλλά ως έφηβος με ορατό πλέον χνούδι στο άνω χείλος κούνησε αποδοκιμαστικά τα φρύδια του και μου είπε την αγαπημένη του ατάκα «Καλά, υιοθετημένος είμαι»! Απτόητη όμως, εξέδραμα στο χαρτοπωλείο της γειτονιάς, αγόρασα μερικά χρωματιστά Α4 της αρεσκείας μου, και όταν ο μικρός έφυγε, κάθισα μπροστά στο τραπέζι της τραπεζαρίας και άρχισα να διπλώνω τα χρωματιστά χαρτάκια μου. Γέμισα τον νεροχύτη με νερό μέχρι τη μέση και τα άφησα τα καραβάκια μου ένα-ένα να αρμενίσουν. Μου άρεσε που κάνανε από μόνα τους βόλτες στο νερό. Όποιος από εσάς είναι φυσικός είμαι σίγουρη ότι μπορεί να εξηγήσει τι τα κάνει να κινούνται από μόνα τους χωρίς να τα σπρώξεις και γιατί μετά σταματούν, πάλι από μόνα τους. Έπαιξα, φωτογράφισα και μετά άφησα τις βαρκούλες μου να στεγνώσουν (!) στο στραγγιστήρι των πιάτων. Σας πληροφορώ ότι γίνανε κουκούλια και τώρα κοσμούν το ραφάκι της εισόδου στο διάδρομο της πολυκατοικίας. Καλόν Ιούλιο, καλό καλοκαίρι, και να παίξετε όσο πιο πολύ μπορείτε!

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Έφηβοι, Έφτιαξα

Και ο άγιος θέλει το cupcake του

06/06/2014 2 Σχόλια

Όταν ήμουν ακόμη καινούρια σε αυτήν τη γειτονιά και είχα το γιο μου μωρό, σε μια από τις βόλτες μας στα πέριξ με το καροτσάκι έπεσα πάνω σε μια πολύχρωμη, χαρούμενη γιορτή. Γυναίκες όλων των ηλικιών που μιλούσαν με έξαψη και ενθουσιασμό είχαν καταλάβει όλο τον αυλόγυρο της εκκλησίας και τον διπλανό πεζόδρομο. Ρώτησα να μάθω τι τρέχει και μου είπαν ότι είναι του Αγίου Φανουρίου (27 Αυγούστου) και γιορτάζει το παρεκκλήσι της μητρόπολης της συνοικίας. Καθώς χωνόμουν κι εγώ με το παιδί στο καρότσι σφήνα στο πλήθος με πήραν αμέσως μυρωδιές από κανέλλες και γαρύφαλλα. Και τότε τις είδα: αφράτες, στρουμπουλές, επίπεδες, ξανθιές μελαχρινές, πασπασπαλισμένες με άχνη, αμύγδαλα ή σκέτες, σε αλουμινένια ταψάκια ή πορσελάνινες πιατέλες περιωπής, είχε γεμίσει ο τόπος φανουρόπιτες. Περιέργως, 30 χρονώ γυναίκα, πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα και δοκίμαζα – αφού μου την προσφέρανε, τι να ‘κανα! – φανουρόπιτα. Στο πατρικό μου δεν τηρούσαμε τέτοια έθιμα – οι μορφωμένοι άνθρωποι δεν επικαλούνται τη βοήθεια αγίων για να βρουν τα χαμένα κλειδιά του αυτοκινήτου ούτε τον εξαφανισμένο αρραβωνιαστικό που μάλλον έχει ρίξει άγκυρα αλλού. Επιρρεπής στα γλυκά από κούνια – εγγονή ζαχαροπλάστη γαρ – το παραδοσιακό και ταπεινό αυτό γλυκάκι με κέρδισε αμέσως με τα αρώματά του και την ευκολία του και από τότε άρχισα να τιμώ τον συμπαθή άγιο όποτε έχανα το κινητό μου. Μετά το προχώρησα ένα βήμα παραπέρα κι έφτιαχνα φανουρόπιτα χωρίς λόγο, απλώς «για να φάει το παιδί» κάτι νόστιμο και υγιεινό.

Τα χρόνια πέρασαν και ο έφηβος πλέον γιος τη βρίσκει «λαδερή» για τα γούστα του και δεν την προτιμάει για το κολατσιό του. Ώσπου σε μια γιορτή του σχολείου με θέμα τα μεσογειακά εδέσματα, ο προσφιλής μου άγιος μου φανέρωσε μέσω αγαπημένης φιλολόγου και μητέρας την τέλεια ιδέα: φανουροπιτάκια σε μορφή cupcake. Απλώς χρησιμοποιείς τη λαμαρίνα με τις θήκες για τα cupcake, τοποθετείς τα αντικολλητικά πολύχρωμα χαρτάκια (τις φόλες, που έλεγε ο ζαχαροπλάστης παππούς μου) και χύνεις εκεί το μείγμα σου. Το αποτέλεσμα είναι ότι το φανουροπιτάκι πιάνει μια ωραία τραγανή κρούστα γύρω-γύρω που αντισταθμίζει τη λιπαρότητα του γλυκού. Α, και έμαθα να κλέβω λίγο στο λάδι. Κάτι το τραγανό της υποθέσεως, κάτι το μοδάτο των cupcake (διότι δεν είναι cool να κουβαλάς φανουρόπιτα στο σχολικό σακίδιο αν είσαι άνω των 12) τα φανουροπιτάκια με νέο ένδυμα γίνανε γκραν σουξέ στο σχολείο, και ακόμη περισσότερο αυτές τις μέρες των εξετάσεων. Να μου ζήσεις άγιε Φανούρη κι εσύ Βάσω για την αποκάλυψη.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Έφτιαξα

Pocket μπαχαρικά

27/05/2014 2 Σχόλια

Τον τελευταίο καιρό, μέσα στην τσάντα μου, εκτός από πορτοφόλι, κινητό και στιλό κουβαλάω τζίντζερ και μαγειρική σόδα(!) Εκκεντρικό; Ίσως. Όμως μου άρεσε πολύ αυτή η ιδέα που είδα σε διάφορα αμερικάνικα site με ιδέες για άδεια κουτάκια Tic Tac και είπα να την ξεσηκώσω.

Βήμα πρώτο: αγοράζετε κουτάκια με καραμέλες Tic Tac ή άλλης μάρκας με παρεμφερές κουτάκι.

Βήμα δεύτερο: καταναλώνετε τις Tic Tac για να αδειάσουν τα κουτάκια (θυσιαστείτε, είναι για καλό σκοπό!)

Βήμα τρίτο: γεμίζετε τα κουτάκια με μπαχαρικά που σας είναι χρήσιμα για μια εκδρομή ή για την καθημερινότητά σας στην πόλη (ιδιαίτερα αν λείπετε πολλές ώρες από το σπίτι). Ενδεικτικά: αλάτι πιπέρι ρίγανη, ζάχαρη (είναι άραγε μπαχαρικό;), σόδα (δίνει τις πρώτες βοήθειες σε πολλές περιπτώσεις). Προσωπικώς κυκλοφορώ με το τζίντζερ επειδή ακολουθώ παραδοσιακή κινέζικη ιατρική και πίνω συχνά ζεστά νερά με τζίντζερ για να ξεπλένω τα σωθικά μου και τις …αμαρτίες μου.

Το καλό μ’ αυτά τα κουτάκια είναι ότι πιάνουν λίγο χώρο και ότι έχουν μικρό άνοιγμα – έτσι με ένα ελαφρό «τακ» παίρνεις «ατομική» ποσότητα. Μόνο να τα κουμπώνετε προσεχτικά γιατί εγώ μια μέρα στη βιασύνη μου αστόχησα και πλημμύρισε η τσάντα μου κίτρινη σκόνη και αρώματα της Ανατολής. Όχι κι άσχημα δηλαδή…

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Έφτιαξα

Καλή Χρονιά!

31/12/2013 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Το 2013 ένιωσα πολλά, έμαθα πολλά και έκανα πολλά για τα δικά μου μέτρα και σταθμά.

Είμαι χαρούμενη που μεταξύ άλλων, μέσα σε αυτήν τη χρονιά

· Έκανα για πρώτη φορά μαζί με τον γιο μου κατασκήνωση (ας είναι καλά ο Τάκης και η Έλλη).

· Έμαθα να οριζοντιώνω τα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου χωρίς ανδρική βοήθεια για να μεταφέρω ογκώδη αντικείμενα.

· Ένιωσα τη συγκίνηση της δημιουργίας του δικού μου blog στο οποίο εξακολουθώ να γράφω με πάθος και α-συνέπεια.

Η Ατρόμητη (φωτό) κι εγώ ευχόμαστε σε όσους μας γουστάρουν (μα και στους υπόλοιπους) ευτυχισμένο και γουρλίδικο το 2014! Με το δεξί (ή με το αριστερό, αν προτιμάτε!)

2013 φύγαμε, 2014 σου ερχόμαστε, δυναμικά!

Υ.Γ. Ευχαριστούμε τον φωτογράφο Κωνσταντίνο για το ατμοσφαιρικό ενσταντανέ!

Συνεχίστε την ανάγνωση

Έφτιαξα

Catproof

16/04/2013 7 Σχόλια

Η δεσποσύνη με την ουρά είναι το alter ego μου, η Ατρόμητη. Τον Αύγουστο κλείνει τα τρία, δεν ξέρω την ακριβή της ηλικία σε ανθρώπινα χρόνια, πάντως είναι προς το τέλος της εφηβείας. Την πήραμε στο σπίτι μας οχτώ εβδομάδων, μια χνουδωτή μαύρη μπαλίτσα με άσπρη μάσκα στο πρόσωπο και διάσπαρτες σκληρές άσπρες τρίχες που πρόβαλλαν με αυθάδεια, σαν κεραίες, μέσα από το σκούρο στιλπνό γουναρικό. Αφού πέρασε τις πρώτες δύο μέρες πάνω στον καναπέ του καθιστικού, άφησε μια για πάντα τις ντροπές και άρχισε να εξερευνά με τόλμη κάθε γωνιά του νέου της βασιλείου, του οποίου σύντομα εμείς θα γινόμασταν υπήκοοι. Έδειξε αμέσως εκτίμηση για τις ηλεκτρονικές συσκευές. Αμέσως της γυάλισε ο εκτυπωτής μου λόγω των μυστηριωδών ήχων του. Πάνω στον χρόνο είχε πλέον μεταμορφωθεί σε μια ψιψινάρα ολκής και τα συχνά πηδήματά της πάνω στον εκτυπωτή στάθηκαν ολέθρια για το μηχάνημα που ήδη μετρούσε μια πενταετία ζωής. Κάπου εκεί αναγκάστηκα να αλλάξω μηχάνημα. Στη συνέχεια όμως, έπρεπε να καταστρώσω σχέδιο προστασίας για το νέο μου μηχάνημα. Ένας πολυμήχανος φίλος βρήκε τη λύση. Θα χρησιμοποιούσα το κουτί του εκτυπωτή ως προστατευτικό καπάκι – κόβοντας ένα μικρό άνοιγμα για τα καλώδια. Όπερ και εγένετο. Κατόπιν εγώ ανέλαβα την καλλιτεχνική του επιμέλεια.

Και ιδού το αποτέλεσμα: ανφάς, προφίλ… και με τη γάτα επικεφαλής. Μετράει ήδη ενάμισι χρόνο ζωής… και αντέχει. Συχνά μάλιστα η Ατρόμητη το προτιμάει για τη σιέστα της όσο εγώ πληκτρολογώ. Αν έχετε ατίθασες γάτες ή άλλα απείθαρχα ζωντανά… δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε!

Συνεχίστε την ανάγνωση

« Προηγούμενη 1 2 3 4