Είναι τόσο πολλά τα διαφορετικά καλά και κακά συναισθήματα που έχω βιώσει τα τελευταία δύο εικοσιτετράωρα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο που δεν έχω καταφέρει ακόμα να τα επεξεργαστώ, γυρίζουν μέσα μου σαν αχώνευτο φαγητό.

Η έφηβη Λόρα το έσκασε και κινδυνεύει. Η Λόρα φοβόταν κάτι και ντρεπόταν για κάτι. Δεν ξέρουμε τι.

Σήμερα επιτρέπω στον εαυτό μου να ελπίζω.

Νιώθω εξουθενωμένη. Μια πτήση που καθυστέρησε να αναχωρήσει τρεις ώρες αι μετά καθυστέρησε κι άλλο στην πορεία και δελτία για κωλόκαιρο στην κεντρική Ευρώπη σε γη και ουρανό (κυρίως το δεύτερο με ενδιέφερε και με έκαιγε) και εγώ η μάνα έχω φάει τα λυσσακά μου παρακολουθώντας flight at real time σε διάφορες εφαρμογές.

Εορταστικόν ποστ, για τις απανταχού Κατερίνες, και χρόνια τους πολλά, πάρα πολλά για χτες! Κατερίνα, πολύ αγαπητό γυναικείο όνομα, πολυτραγουδισμένο και γι’ αυτό ζηλευτό για μάς τις υπόλοιπες που δεν μας έχει βρε παιδί μου τραγουδήσει κανείς. Επίσης δεν έχει ανδρική εκδοχή (δεν υπάρχει Κατερίνος), οπότε θηλυκότητα εις το τετράγωνο!

Πριν από δύο χρόνια γνώρισα την Κωνσταντίνα Κατσανά, διαιτολόγο-διατροφολόγο (αριστούχο παρακαλώ), μισό από τις προσωπικές μου αναζητήσεις και μισό από την καλή μου τύχη. Ήταν μια περίοδος που αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω πράξη τη φροντίδα του ταλαιπωρημένου μου σώματος, το οποίο έβαζε διαρκώς παραπανίσιο βάρος, υπέφερε από μυοσκελετικούς πόνους και γενικώς μου παραπονιόταν με κάθε δυνατό τρόπο.

Φέτος κλείνω 20 χρόνια ως διαζευγμένη γυναίκα και πιο συγκεκριμένα ως διαζευγμένη μαμά. Τα μισά από αυτά ως ελεύθερη και τα άλλα μισά σε σχέση.

Τα τελευταία 20 χρόνια είμαστε μια οικογένεια των δύο σε αυτό το σπίτι. Εντάξει, για μια δεκαετία είχαμε και τη γάτα μας, την Ατρόμητη.