Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ο γιος μου ήταν τριών είχαμε εκδράμει στης γειτονιάς το κοντινό παρκάκι για την καθιερωμένη μας βόλτα. Το παιδί μου δεν είχε ακόμη εμπεδώσει τον μηχανισμό “κουνάω τα πόδια μου μπρος-πίσω και κάνω την κούνια να πάει ψηλά”. Έτσι στεκόμουν πίσω του όπως κάνουν οι μανάδες χιλιάδες χρόνια τώρα πίσω από κάθε λογής αιώρες και τον έσπρωχνα μαλακά με τις παλάμες για να φεύγει μπροστά. Ο διπλανός …συνάδελφος όμως ήταν μεγαλύτερος (τον έκοβα για πέντε-έξι χρονών) και κουνιόταν μόνος του, και φυσικά ψηλότερα. Κάποια στιγμή λοιπόν ο πεντάχρονος νεαρός με κοίταξε βλοσυρά και μετά γύρισε στον γιο μου και του δήλωσε: Δεν πας ψηλά. Να πεις στην αδελφή σου να σε σπρώχνει πιο δυνατά.

Για να ακούν οι μικροί και να μαθαίνουν οι μεγαλύτεροι άντρες. Με αγάπη από την προσωπική μου γυάλα των αναμνήσεων.

Save

Save

Save

Save

Σήμερα το πρωί σε μία εκκαθάριση χαρτούρας βρήκα ένα δισέλιδο χειρόγραφο από τα χεράκια μου με τίτλο «Γονείς για αγόρια».  Ήταν μια ιστορία ενός αμερικανού συγγραφέα/αρθρογράφου την οποία είχα διαβάσει Κύριος οίδε πού πριν από μερικά χρόνια και απ’ ότι φαίνεται είχα μπει στον κόπο να μεταφράσω στο χαρτί επειδή με είχε συγκινήσει και εμπνεύσει ως μητέρα αγοριού. Από βιασύνη ή επιπολαιότητα δεν έκανα τον κόπο να σημειώσω ούτε τον συγγραφέα ούτε την πηγή. Όμως πιστεύω ότι της αξίζει να διαβαστεί γι’ αυτό σας τη μεταφέρω.

Χτες βράδυ, προσπαθώντας να φτάσω στο κέντρο της πόλης για μια συνάντηση, τα προβλήματα των νέων αντρών ζωντανέψανε και πάλι μπροστά μου. Ο αυτοκινητόδρομος ήταν μπλοκαρισμένος από το τρίτο κιόλας όχημα μπροστά από το δικό μυ. Ένα αυτοκίνητο με οδηγό ένα 17χρονο αγόρι παρέα με τους φίλους προσπερνώντας για να ξεφύγει από το μποτιλιάρισμα δεν κατάφερε να δει το φορτηγό που ερχόταν από πίσω. Το φορτηγό είχε τρακάρει το αυτοκίνητο των νεαρών σχεδόν χωρίζοντάς το στα δύο και το παρέσυρε πενήντα μέτρα μακριά. Όση ώρα παρακολουθούσα τα γεγονότα συγκεντρώθηκαν εκεί εφτά οχήματα των δυνάμεων άμεσης δράσης: η πυροσβεστική, το αυτοκίνητο διάσωσης, το περιπολικό, ασθενοφόρα. Οι άντρες εργάζονταν σε ομάδες αντιμετωπίζοντας με σύνεση την κατάσταση.

Κατάφεραν να ανασύρουν σταδιακώς τον 17χρονο από τα συντρίμμια του αυτοκινήτου αναίσθητο. Οι τέσσερις νεαροί άντρες συνεπιβάτες έφεραν τραυματισμούς κάθε βαθμού σοβαρότητας. Μία γυναίκα μέσης ηλικίας, μάλλον η μητέρα κάποιου από τα αγόρια, ήρθε τρέχοντας από ένα γειτονικό αγρόκτημα. Ένας αστυνομικός της συμπαραστεκόταν ευγενικά.

Η αρρενωπή ενέργεια ήταν παρούσα παντού γύρω μου – από τη μια μεριά με τη μορφή της απειρίας και του ρίσκου και από την άλλη με τη μορφή της ικανότητας, της φροντίδας και της σταθερότητας.

Αυτό το συμβάν ξεκαθάρισε για μένα την αντίληψή μου για το ανδρικό φύλο. Όταν οι άνδρες μεγαλώνοντας εξελίσσονται καλά, είναι υπέροχοι. Όμως το να είσαι νέος και γένους αρσενικού είναι από μόνο του ένας συνδυασμός εύθραυστος με προδιάθεση για την καταστροφή. Έτσι, όταν γεννιέται ένα αγόρι γεννιέται σήμερα περιμένουμε με την ψυχή στο στόμα να δούμε – πώς θα εξελιχθεί;

Αφιερωμένος σε όλους τους γονείς αγοριών που τρέμουν συνέχεια τα φυλλοκάρδια μας. Καλή χρονιά σε όλους τους κατεργάρηδες!

Πριν από δύο εβδομάδες βρέθηκα να οδηγώ στην εθνική καθ’ οδόν για το Ναύπλιο. Όλο χαρά που είχα επίσημη δικαιολογία τον αγώνα στίβου του γιου μου για να κάνω μια εκδρομή. Με το που μπήκα λοιπόν στην «Ολυμπία Οδό» και έβαλα το χέρι στην τσέπη για τα διόδια η συμπαθής υπάλληλος στο κουβούκλιο μου έχωσε στην παλάμη ένα φυλλάδιο που αποδείχθηκε από τα πιο χρήσιμα πράγματα που έχω διαβάσει.

Μιλάει για την υπνηλία στο τιμόνι – ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα του οδηγού στο οποίο δεν αναφερόμαστε συχνά. Σου λένε ότι δεν πρέπει να καταναλώνεις αλκοόλ πριν οδηγήσεις, σου λένε ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείς το κινητό την ώρα της οδήγησης αλλά σπανίως θα σου πουν ότι αν νιώσεις τα βλέφαρά σου να βαραίνουν από τη νύστα πρέπει πάραυτα να διακόψεις την οδήγηση. Αρκούν μόλις μερικά δευτερόλεπτα για να συμβεί το κακό γι’ αυτό προσέχουμε για να έχουμε. Ιδανικά λοιπόν φροντίζουμε να φύγουμε για τον προορισμό μας ακμαίοι και καλοκοιμισμένοι αλλά επειδή άνθρωποι είμαστε και μπορεί στο δρόμο (ειδικά αν είναι μακρύς) να μας πιάσει χασμουρητό δεν διστάζουμε να φρεσκαριστούμε με έναν σύντομο ύπνο.

Αναπαράγω λοιπόν τις οδηγίες από το υλικό του φυλλαδίου διανθίζοντάς το με μερικές δικές μου παρατηρήσεις:

Πάρε έναν υπνάκο για 15 λεπτά. Αφού σβήσεις τη μηχανή, τραβήξεις χειρόφρενο και πάρεις τα χεράκια σου από το τιμόνι.

• Πάρκαρε το αυτοκίνητο σε ένα χώρο στάθμευσης. Μπορεί να είναι ο ειδικός χώρος στάθμευσης με το σήμα Ρ στην εθνική ή αν κάνεις παράκαμψη, κάποιος ήσυχος δρόμος ενός χωριού ή πόλης στη διαδρομή.
• Πιες έναν καφέ. Η καφεΐνη χρειάζεται 20 λεπτά για να επιδράσει, οπότε δεν θα επηρεάσει τον ύπνο σου, αλλά θα νιώσεις τη διαφορά ξυπνώντας. Αν είσαι όπως εγώ και δεν μπορείς/δεν θέλεις να πιείς καφέ, ένα αναψυκτικό τύπου κόλα θα φέρει το ίδιο αποτέλεσμα.
• Κάθισε αναπαυτικά. Στο κάθισμα του οδηγού, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου αν ταξιδεύεις μόνος/η και θέλεις να αράξεις καλύτερα. Εναλλακτικά, αν σταματήσεις σε ΣΕΑ (Σταθμούς Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών) – ξέρεις αυτά τα συμπλέγματα κτιρίων όπου μπορείς να φας, να πιείς, να πας για πιπί ή για βενζίνη – ψάξε για τις πολυθρόνες μασάζ με αντίτιμο δύο ευρώ τα πέντε λεπτά και άραξε εκεί.
• Βάλε το κινητό σου στο αθόρυβο και ρύθμισε το ξυπνητήρι να χτυπήσει μετά από 15-20 λεπτά.
• Κλείσε τα μάτια, ανάπνευσε ήρεμα και χαλάρωσε. Αν πραγματικά νυστάζεις θα τα καταφέρεις έστω να λαγοκοιμηθείς, όσο απίθανο κι αν σου φαίνεται.
• Όταν ξυπνήσεις, περπάτησε για λίγο ή κάνε μερικές διατάσεις (ασκήσεις που έχουν σκοπό να αναπτύξουν την μυϊκή ευλυγισία, την ελαστικότητα και την αρθρική ευκαμψία – stretching για τους αγγλομαθείς), πριν ξαναπιάσεις το τιμόνι. Με άλλα λόγια ενεργοποίησε ξανά το σώμα σου ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για σένα: κάνε βόλτες πέρα-δώθε στο πάρκινγκ ατενίζοντας την εθνική οδό, μάζεψε μαργαρίτες ή ραδίκια (ό,τι ταιριάζει περισσότερο στο στυλ σου), επανέλαβε τις ασκήσεις που σου έδειξε κάποτε η αεροσυνοδός στο αεροπλάνο για να ξεμουδιάσεις.

Πριν φύγεις από το σπίτι, κάνε και μια επανάληψη στα tip του Ιαβέρη για ασφαλή οδήγηση!

Save

Save

Save

Εφηβεία. Δεν έχει κάρτα ούτε λουλούδια. Δεν θέλει καν να σε συνοδέψει στο φιλικό κυριακάτικο γεύμα που σας έχουν καλέσει. Happy mother’s day! Σε τρία χρόνια ίσως γιορτάσουμε πάλι. Την υγειά μας να ‘χουμε!

Είμαι βέβαιη ότι οι περισσότεροι από εσάς τώρα κόβετε λουλούδια στους αγρούς ή ρίχνετε βοτσαλάκια στη θάλασσα. Όμως την Τρίτη τέρμα το πασχαλινό πενθήμερο, θα πάρετε τον δρόμο του γυρισμού προς την πόλη. Και τότε θα είστε λιγότερο ενθουσιώδεις και περισσότερο κουρασμένοι απ’ όσο ξεκινήσατε. Γι’ αυτό εσείς οι οδηγοί (σημείωση: κι εγώ οδηγός είμαι) να είστε διπλά και τρίδιπλα προσεχτικοί στον δρόμο.

Βάλτε τα παιδιά στα ειδικά καθισματάκια – δεν πειράζει, ας σκούζουν. Φορέστε κράνη οι των δικύκλων, ζώνες ασφαλείας οι των τετράτροχων, ιδιαίτερα αυτοί των πίσω καθισμάτων οι οποίοι λέει έχουν 7 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να «βγουν» από το μπαρμπρίζ σε περίπτωση σύγκρουσης. Δεν τα λέω εγώ, τα είπε ο ραλίστας-θρύλος της δεκαετίας του ‘70  και του ’80 Ιαβέρης (κατά κόσμο Τάσος Μαρκουΐζος) σε μια εκδήλωση πληροφόρησης των μαθητών γυμνασίου και λυκείου για την οδική ασφάλεια στα εκπαιδευτήρια Ο Πλάτων.

Καυστικός και γλαφυρός μαζί δήλωσε ότι η άδεια οδήγησης του αυτοκινήτου είναι άδεια οπλοφορίας και το αυτοκίνητο μετατρέπεται σε όπλο μόλις το «βλήμα» μπει μέσα.

Επισήμανε ότι η παραβίαση ερυθρού σηματοδότη (βλέπε κόκκινο φανάρι) δεν αποτελεί αιτία θανάτου αλλά σύμπτωμα της απύθμενης ανθρώπινης βλακείας. Της ηλιθιότητας που ορίζει ότι μεγαλύτερη σημασία έχει να φτάσεις δυο λεπτά νωρίτερα στον προορισμό σου από το να φτάσεις αρτιμελής, εσύ και όσοι απαντήσεις στο διάβα σου.

Και μέχρι να θεραπευτεί η ανθρώπινη βλακεία εκείνος θα παίρνει σβάρνα τα σχολεία να μιλάει σε παιδιά και εφήβους. Να θυμίζει στους θερμόαιμους 16ρηδες ότι το κράνος δεν είναι μόνο για να αποτρέψει τα μυαλά να χυθούν στην άσφαλτο την κακιά την ώρα αλλά και για να επιτρέπει στον οδηγό κάθε ώρα και στιγμή να οδηγεί με ασφάλεια και μεγαλύτερη ταχύτητα (!) κόντρα στο βουητό του αέρα, το κεντρί της μέλισσας, το πετραδάκι που θα εκτοξευτεί από το ελαστικό του προπορευόμενου οχήματος. Να θυμίζει και στους γονείς ότι δεν ξαμολάμε τα παιδιά μας να αλωνίζουν λυτά ανάμεσα στα καθίσματα του αυτοκινήτου αλλά τα δένουμε στο ειδικό καθισματάκι. Ότι δεν ασχολούμαστε με το κινητό, τον φραπέ ή το τσιγάρο μας ως οδηγοί γιατί διασπάται η προσοχή. Ούτε βγαίνουμε στο αντίθετο ρεύμα στους στενούς ελληνικούς επαρχιακούς δρόμους προκειμένου να προσπεράσουμε με ανύπαρκτο ουσιαστικά κέρδος χρόνου γιατί μπορεί να δούμε τον χάρο με τα μάτια μας.

Πάνω απ’ όλα μου έμεινε η προτροπή του Ιαβέρη να θυμίζουμε κάθε φορά στον εαυτό μας πόσο μοναδικοί, αναντικατάστατοι, λατρεμένοι και ανεκτίμητοι είμαστε για τα παιδιά μας, τους γονείς μας και τους άλλους που μας αγαπούν πριν εφαρμόσουμε τη ζώνη ασφαλείας και πιάσουμε νηφάλιοι το τιμόνι. Εσένα πόσες αγκαλιές σε περιμένουν όταν γυρίσεις απόψε ΖΩΝΤΑΝΟΣ στο σπίτι;