Διάβασα – Σελίδα 4 – Στα πλήκτρα

Γονεϊκά, Διάβασα, Είδα κι άκουσα, Έφτιαξα

Να μου πάρω τη λύπη, να μου δώσω τη χαρά

11/07/2015 1 Σχόλιο

Τις τελευταίες μέρες που μοιραζόμαστε μια δύσκολη πραγματικότητα στην Ελλάδα, υπάρχουν στιγμές που νιώθω να πνίγομαι άλλοτε από τις αντικειμενικές δυσκολίες και άλλοτε από το βάρος της υπερενημέρωσης από τα μίντια, που με χαλάει από όποιον ιδεολογικό χώρο και αν προέρχεται. Γι’ αυτό αναζητώ ιδέες και δράσεις που θα μου δώσουν δύναμη για να συνεχίσω.

Διαβάζοντας την τελευταία ανάρτηση της aspaonline βρήκα όμορφες ιδέες, χαμογέλασα αλληλέγγυα με κάποιες κοινές στρατηγικές και σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν να μοιραστούμε όλοι μας στο διαδίκτυο τα πράγματα που μας βοηθάνε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας αλώβητη (όσο μας παίρνει), την καρδιά μας ανοιχτή και τον νου μας καθαρό αυτές τις ζόρικες ημέρες.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA — http://mrg.bz/O8jOGU

Οι δικές μου άγκυρες αυτό το διάστημα είναι οι εξής:

• Συμμετείχα σε μία παράσταση με το τμήμα λατινοαμερικάνικων χορών του δήμου μας και αυτό ήταν τρία σε ένα: κίνηση-εκτόνωση, δημιουργικότητα, προσφορά θεάματος στους συμπολίτες μου. Οι εντατικές πρόβες των τελευταίων εβδομάδων έδιναν διέξοδο στον εκνευρισμό, ακόμα και στον φόβο που κάποιες στιγμές με κυρίευε. Η παράσταση είχε ελεύθερη είσοδο κα το θεατράκι το δήμου γέμισε. Υπήρχαν πολλές ομάδες με διαφορετικές χορογραφίες για όλα τα γούστα. Ο κόσμος το ευχαριστήθηκε και μας φίλεψε με ωραία χειροκροτήματα. Μην χάνετε ευκαιρίες να ασκηθείτε σωματικά με οποιοδήποτε τρόπο, βοηθάει στην ευλυγισία του σώματος και της σκέψης και είναι λυτρωτικό. Άλλωστε όλον τον Ιούλιο έχουν δωρεάν είσοδο τα γυμναστήρια και τα κολυμβητήρια του δήμου Αθηναίων (http://sports.in.gr/othersports/article/?aid=1500010822). Ελεύθερη είσοδο έχουν και πολλές από τις παραστάσεις των φεστιβάλ των δήμων.

• Ξεκαθάρισα –πέταξα χαρτιά περασμένων χρόνων και δεκαετιών (σημειώσεις, περιοδικά, παλιά σχολικά βιβλία του παιδιού). Χτες μία φίλη ανακοίνωσε στο Facebook ότι ξεκαθαρίζει την ντουλάπα της από όσα ρούχα της δεν της μπαίνουν πια αλλά είναι σε άριστη κατάσταση. Βρήκε άμεση ανταπόκριση από κάποιους φορείς που βοηθούν ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Ακόμα και πράγματα μη υλικά όπως τα μηνύματα στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο μπορεί να πιάνουν χώρο κάπου και να μας δεσμεύουν. Όταν αφήνουμε να φύγουν υλικά αντικείμενα που μας είναι πλέον άχρηστα απαλλασσόμαστε τόσο από τον χώρο που καταλαμβάνουν στο σπίτι μας και από τον χώρο που καταλαμβάνουν στη σκέψη μας. Ελαφράδα και ελευθερία! Με λιγότερα μπαγκάζια προχωράς ευκολότερα μπροστά σε όποια καινούρια πορεία. Σημειώνω ότι η δική μου εκκαθάριση είναι ακόμα σε εξέλιξη.

• Η θέα της καλοκαιρινής θάλασσας γαληνεύει τους περισσότερους. Μη νομίζετε ότι πήγα σε κάποιο εξωτικό μέρος. Στον Πειραιά κατέβηκα, με τον ηλεκτρικό (μηδέν έξοδα μετακίνησης). Αν πάρεις και ένα τοπικό λεωφορείο, Ζέα, Μικρολίμανο, Πασαλιμάνι, Καστέλλα είναι όλα στα πόδια σου και μπορείς να ατενίσεις όσο γαλάζιο θες χωρίς να χρειαστεί να πληρώσεις ούτε ποτό ούτε εισιτήριο. Και είτε το πλοίο φεύγει είτε δεν φεύγει, η δική μας σκέψη απελευθερώνεται και τρέχει όσο μακριά θέλει και μπορεί.

• Όταν πήγα να αγοράσω ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης στο Μοναστηράκι (έχετε καταλάβει ότι χρησιμοποιώ συνέχεια τον ηλεκτρικό αυτές τις μέρες) ο κουλουράς μου πρόσφερε και ένα δώρο. Εγώ προσέφερα μεταφραστικές υπηρεσίες σε δύο φίλους μου. Μία φίλη βελονίστρια προσέφερε κάποιες συνεδρίες στους θεραπευόμενους. Ένας φίλος συγγραφές προσέφερε ένα απόγευμα δημιουργικής γραφής σε επίδοξους συγγραφείς. Η αλυσίδα της αλληλοϋποστήριξης χωράει άπειρους κρίκους. Όλοι σας μπορείτε να κάνετε κάτι μικρό για κάποιον άλλο, φίλο, γνωστό ή παντελώς άγνωστο (ο κουλουράς δεν με είχε ξαναδεί ποτέ στη ζωή του). Μάλιστα, αυτήν την εποχή που οι ελεύθεροι επαγγελματίες αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος δεν καίγεται να αγοράσει τα προϊόντα ούτε τις υπηρεσίες μας – εκτός κι αν είστε γιατροί ή υδραυλικοί γιατί αυτά τα περιστατικά συγκαταλέγονται στα επείγοντα – μπορούμε να εξυπηρετήσουμε κάποιον που το έχει ανάγκη: και εμείς θα νιώσουμε χρήσιμοι και εκείνος θα εισπράξει φροντίδα.

• Τα τελευταία 9 χρόνια κρατάω σε τακτική βάση το ημερολόγιο ευγνωμοσύνης μου. Είναι ένα σημειωματάριο στο οποίο (σχεδόν) κάθε μέρα καταγράφω με απλές σύντομες προτάσεις λόγους για τους οποίους νιώθω ευγνώμων τη συγκεκριμένη μέρα. Όσο πληθαίνουν οι προτάσεις εκεί μέσα, τόσο μεγαλώνει η σιγουριά μου για τη ζωή. Και τις τελείως μαύρες μέρες διαβάζω μονορούφι μία «εβδομάδα ευχαριστιών» και συνέρχομαι!

Εσείς τι κάνετε αυτές τις μέρες για να διατηρήσετε την ψυχική δύναμη και την αισιοδοξία σας. Θα μιλήσετε; Ποιος θέλει να πάρει τη σκυτάλη;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Διάβασα, Είδα κι άκουσα, Έφηβοι

Από τους γονείς στα παιδιά… και από τον Freud στον Freud

24/06/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Η ψυχανάλυση οδεύει προς Νότο; Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη όταν έμαθα ότι ο ισπανός ψυχαναλυτής παιδιών Joseph Knobel Freud, δισέγγονος του αυστριακού ιδρυτή της ψυχανάλυσης Sigmund Freud έρχεται στην Ελλάδα για να παρουσιάσει την ελληνική έκδοση του βιβλίου του Γονείς: Μια διαρκής πρόκληση από τις εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση της Αγαθής Δημητρούκα.

Κάποιες σκόρπιες τοποθετήσεις του συγγραφέα για τη γονεϊκότητα που είχα διαβάσει μου κίνησαν άμεσα το ενδιαφέρον χώρια που η συγγένειά του με τον άνθρωπο μύθο μου είχε εξάψει την περιέργεια. Έτσι βρέθηκα στο φιλόξενο τραπέζι συζητήσεων του Free thinking zone να παρακολουθώ τη συζήτηση-συνέντευξη που συντόνιζε η Πελιώ Παπαδιά, αρχισυντάκτρια του περιοδικού για γονείς www.talcmag.gr.

Μεταξύ άλλων ο Joseph (θα τον αποκαλώ με το μικρό του, όχι λόγω οικειότητας αλλά προς αποφυγή σύγχυσης με τον διάσημο πρόγονό του) μίλησε για τα εξής:

• Οι σημερινοί γονείς έχουν δυσκολία να θέσουν όρια στα παιδιά τους και αυτό κατά τη γνώμη του οφείλεται στο ότι οι ίδιοι αισθάνονται ακόμη έφηβοι, ανέτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες του γονεϊκού ρόλου. Έχοντας μεγαλώσει ως γενιά χωρίς όρια, αισθάνονται μάλιστα αποστροφή στην ιδέα ότι πρέπει να ασκήσουν γονεϊκή εξουσία από το φόβο μήπως χάσουν την αγάπη των παιδιών τους.

• Διαχωρισμός σε μητρικές και πατρικές λειτουργίες. Η μητρική λειτουργία είναι να θρέφει, να κανακεύει, να προστατεύει, η πατρική λειτουργία είναι να αποχωρίζει το μωρό από τη μητέρα (ή όποιον έχει αναλάβει τη μητρική λειτουργία) και να οδηγεί στην ανεξαρτητοποίηση. Οι λειτουργίες αυτές μπορούν να ασκούνται ανεξαρτήτως φύλου, ακόμα και να εναλλάσσονται από το ίδιο πρόσωπο (π.χ. στις μονογονεϊκές οικογένειες).

• Τη σημασία της χρήσης του λόγου, των λέξεων, για να εξηγήσουμε στα παιδιά δύσκολες καταστάσεις και άβολες αλήθειες, κάτι που τόνιζε συχνά στο έργο της και η μακαρίτισσα Φρανσουάζ Ντολτό, ψυχαναλύτρια παιδιών πλάι στην οποία μαθήτευσε ο συγγραφέας. Ωστόσο, όταν ο γονιός λέει αυτές τις αλήθειες θα πρέπει πάντα να σέβεται την ηλικία του παιδιού του. Όταν οι γονείς ψεύδονται το παιδί παρουσιάζει κάποιο σωματικό ή ψυχολογικό ή ψυχοσωματικό σύμπτωμα που σχετίζεται με την απουσία της αλήθειας.

• Η έκταση που έχει πάρει σήμερα στις δυτικές κοινωνίες ο σχολικός εκφοβισμός (bullying) είναι μεγάλη. Τα παιδιά-θύτες εκφράζουν ενεργά τη βία που έχουν δεχτεί παθητικά στο οικογενειακό τους περιβάλλον ενώ τα παιδιά-θύματα είναι τα παιδιά-χαλάκια των οποίων οι γονείς έχουν υποσκάψει την αυτοεκτίμηση με τη συμπεριφορά τους (συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία).

• Γιατί θέλουμε να κάνουμε παιδιά; Από μια θέση αγάπης ή επειδή «χτυπάει» το βιολογικό μας ρολόι και μας λέει ότι πρέπει, πριν είναι πολύ αργά; Οι υποψήφιοι γονείς πριν υιοθετήσουν παιδιά στην Ισπανία περνάνε λέει από ψυχολογικά τεστ (και σε πλείστες άλλες χώρες). Ίσως και κάποιοι «φυσικοί» γονείς χρειάζονται αυτά τα τεστ πριν τη μεγάλη απόφαση.

• Η βαρεμάρα των παιδιών μας έχει μεγάλη αξία για την ενεργοποίηση της δημιουργικότητάς τους. Οι σημερινοί γονείς όμως, επειδή οι ίδιοι κατά πλειοψηφία πλήττουν στην εργασία τους, φοβούνται πως αν αφήσουν τα παιδιά τους να πλήξουν θα μείνουν άδεια, κενά όπως και οι ίδιοι.

Ο λόγος του Joseph ήταν αβίαστος, είχε σαφήνεια, εγκαρδιότητα προς τον γονέα όμως ο άνθρωπος δεν μασούσε τα λόγια του. Παρόλο που υπήρχαν και σημεία στα οποία διαφωνούσα μαζί του, όπως για παράδειγμα στο θέμα του ποιοτικού έναντι ποσοτικού χρόνου που ξοδεύουμε με τα παιδιά μας, βρήκα πως οι κουβέντες του ήταν τροφή για σκέψη. Έτσι, το ίδιο βράδυ βούτηξα ευθύς-αμέσως στο βιβλίο του. Ως διαζευγμένη μητέρα, ενέδωσα στον πειρασμό να «πηδήξω» σελίδες για να φτάσω στο κεφάλαιο που αναφέρεται στη μονογονεϊκή οικογένεια. Εκεί αναφέρεται στη σημασία της ύπαρξης ενός τρίτου στη σχέση μητέρας-παιδιού ή πατέρα-παιδιού. Με ξάφνιασε ευχάριστα η άποψη ότι αυτός ο τρίτος δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα πρόσωπο-σύντροφος αλλά μπορεί επίσης να είναι η δουλειά του γονιού ή ένα πάθος π.χ. για τον χορό ή για τα ταξίδια. Κάτι που να κάνει το παιδί να καταλάβει ότι η μαμά ή ο μπαμπάς έχει μια ζωή πέρα από εκείνο.

Μια ωραία παρουσίαση λοιπόν και ένα χρήσιμο βιβλίο από ένα συγγραφέα που με κέρδισε λέγοντας I am not sure I have the truth. I only have ideas (Δεν είναι σίγουρος ότι κατέχω την αλήθεια. Απλώς έχω ιδέες).

Συνεχίστε την ανάγνωση

Διάβασα, Είδα κι άκουσα

Αλλάζω και γιορτάζω

01/06/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Ζεις εκείνη τη μοναδική, μικρή στιγμούλα θριάμβου που γίνεται το κλικ, που αισθάνεσαι αποφασισμένος/η να κόψεις το κάπνισμα, να χάσεις βάρος, να ζητήσεις από τον εργοδότη σου αύξηση ή από τον αγαπημένο/η σου να περάσετε την υπόλοιπη ζωή σας μαζί. Με λίγα λόγια τη στιγμή που αισθάνεσαι πραγματικά αποφασισμένος/η να κάνεις μια μικρή ή μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου.

Το ερώτημα είναι θα μπορέσεις να μετατρέψεις αυτήν τη μεθυστική αλλά συνήθως εφήμερη αίσθηση αποφασιστικότητας σε μία αλλαγή που θα διαρκέσει; Και πώς θα το πετύχεις αυτό; Ο Leo Babauta μας λέει ότι γίνεται αν ακολουθήσεις 6 απλά βήματα.
1. Δεσμεύεσαι ότι θα το κάνεις,
2. Οργανώνεις μια καθημερινή υποστηρικτική ρουτίνα.
3. Δημιουργείς υπενθυμίσεις που δεν μπορείς να προσπεράσεις.
4. Επιλέγεις κάποιον φίλο/συνάδελφο/συγγενή που θα του λες χαρτί και καλαμάρι την πρόοδό σου στην πραγματοποίηση της αλλαγής.
5. Προγραμματίζεις να συμμετέχεις σε μια δραστηριότητα σχετική με την αλλαγή.
6. Απολαμβάνεις το κάθε βήμα αυτής της διαδικασίας αλλαγής

Τα 1-5 τα θεωρώ πολύ σημαντικά ωστόσο είναι διαδικαστικά. Θα σταθώ στο 6 επειδή μου «μίλησε». Ε, πώς να το κάνουμε, όση δουλειά και αν χρειαστεί να κάνω, αν με πείσεις ότι θα το ευχαριστηθώ, η καρδούλα χτυπάει πιο γρήγορα και γίνομαι πιο αποτελεσματική. Ζήσε λοιπόν την κάθε μέρα της προσπάθειας για αλλαγή σαν μια γιορτή αφιερωμένη στη ζωή και στον εαυτό σου. Δες κάθε βήμα σαν μια μοναδική στιγμή που σου προσφέρεται για να τη ζήσεις, όχι σαν μια θυσία για κάποιο μελλοντικό όφελος. Η νίκη βρίσκεται σ’ αυτό που κάνεις τώρα, όχι σε μια ανταμοιβή που θα έρθει αργότερα.

Εγώ ας πούμε θέλω να χάσω βάρος (πολύ πρωτότυπο) επειδή είμαι ελαφρώς υπέρβαρη εδώ και χ χρόνια. Δίνω λοιπόν υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα χάσω βάρος, το γράφω στο ημερολόγιό μου, το ανακοινώνω στους φίλους μου, στο Facebook, στο blog μου, προγραμματίζω τις ώρες και το είδος των γευμάτων μου, βάζω το μήλο μπροστά από τη θέση μου στο τραπέζι κοκ. Όμως για να τα κάνω όλα αυτά και να μην σιχτιρίσω παρατώντας τα όλα μετά από μια εβδομάδα, χρειάζεται να γλεντήσω τη διαδικασία. Να συγχαίρω νοερά τον εαυτό μου για τη σοφία και το καλό μου γούστο κάθε φορά που τρώω φρούτα αντί για ζαχαρωτά εν ώρα εργασίας, που επιλέγω σόδα με λεμόνι αντί για κόκα-κόλα στο καφέ με τους φίλους, που πάω να θαυμάσω τις φωτογραφίες στο σαλόνι την ώρα που σερβίρουν την τούρτα στο πάρτι γενεθλίων για να μην μπω στον πειρασμό, χωρίς να τα βλέπω όλα αυτά σαν μια θυσία για ένα λεπτό κορμί στο μέλλον που θα χωράει σε ένα –ή και δύο – νούμερα μικρότερο φόρεμα (δεν πιάνει). Χαμογέλα και νιώσε την ευχαρίστηση γι’ αυτό που κάνεις τώρα – τώρα. Δεν υπάρχει άλλη ώρα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Διάβασα, Έφηβοι

Αυτά τα καράβια δεν φοβήθηκαν

19/04/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Όταν η φαντασία δίνει χέρι στην Ιστορία, η έμπνευση στην εμπειρία και ο μύθος στη λογοτεχνία, φτιάχνονται βιβλία σαν τα Καράβια που δεν φοβήθηκαν. Ιστορίες που κλείνουν μέσα τους ταξίδια, ανέμους, τολμηρούς και πεισματάρηδες καπετάνιους. Πόσο μάλλον όταν για το γράψιμό του ένωσαν τις δυνάμεις τους δύο επαγγελματίες γραφιάδες, μία παραμυθού με γοητευτική γλώσσα και σπουδαίες περγαμηνές στην Ιστορία και ένας χειμαρρώδης αφηγητής με ναυτικές ρίζες και τρέλα για τα πλεούμενα.

Το ‘βαλα σκοπό να παίξω ένα παιχνίδι κρύβοντας από τον εαυτό μου το όνομα του συγγραφέα στο τέλος κάθε διήγησης και προσπαθώντας να μαντέψω ποιος από τους δύο την είχε γράψει μια που είχα διαβάσει άλλα βιβλία και των δύο στο παρελθόν. Έχασα δύο φορές στις έξι κι ύστερα θαύμασα τη Μαρία Αγγελίδου και τον Αντώνη Παπαθεοδούλου που κατόρθωσαν να συνταιριάσουν την περπατησιά τους τόσο καλά που να μην καταλαβαίνεις ποια ιστορία έχει γράψει ο καθένας τους.

Τα καράβια τους λένε πως δεν φοβήθηκαν μα εγώ λέω πως φοβήθηκαν απλώς την κρίσιμη στιγμή αψήφησαν το φόβο τους και προχώρησαν κόντρα στον καιρό όπως κάνουν όλοι οι αληθινά γενναίοι αυτού του κόσμου. Τα Καράβια τους ταξιδεύουν σε πολλές θάλασσες και σε πολλές εποχές της ανθρώπινης Ιστορίας. Το καράβι του Πυθέα στους αρχαίους ελληνικούς χρόνους που έφτασε μέχρι τον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό και άντε μετά να τον πιστέψουν, η Πάραλος, το ιερό καράβι της αρχαίας Αθήνας που μετέφερε πρεσβευτές, χρησμούς και στο τέλος κακά μαντάτα, το καράβι με το σκανδιναβικό δράκο στην πλώρη του Λέιφ του Βίκινγκ από τη Γροιλανδία που πρώτος πάτησε το πόδι του στην Αμερική και αφήστε τους άλλους να λένε, το Cutty Shark, γνωστό ιστιοφόρο που μετέφερε σε ρεκόρ χρόνου ευωδιαστά φορτία τσαγιού από τις αποικίες στη μαμά Αγγλία μέχρι που του πήραν τη δουλειά και τα πρωτεία τα πλοία με τις ατμομηχανές, το ξύλινο ιστιοφόρο του Χεμιγουέι που πήρε πολλών τα μυαλά και έγραψε στο χαρτί και στη ζωή, το ελληνικό αντιτορπιλικό Αδρίας που μέσα στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κατάφερε τορπιλισμένο και μισό στην κυριολεξία να προκαλέσει μπελάδες στο ναζιστικό Άξονα και να ταξιδέψει ξεσηκώνοντας κύματα ενθουσιασμού και αγωνιστικής διάθεσης στα ναυτικά πληρώματα των Συμμάχων.

Ξέχασα να σας πω ότι το βιβλίο είναι παιδικό από αυτά που καταβροχθίζονται με μια αναπνοή από αναγνώστες 9-99 ετών. Με παιχνιδιάρικες αφαιρετικές εικόνες από τον Χρήστο Κούρτογλου. Και το καλύτερο: έχει και συνέχεια, τα Καράβια που ταξίδεψαν τη φαντασία. Φυσικά ένα τέτοιο βιβλίο του έπρεπε να πιτσιλιστεί με αλμύρα. Το «έβρεξα» στα νερά του Πατραϊκού, εκεί κοντά στο Αίγιο ατενίζοντας τον ορίζοντα. Εσείς πού θα καθελκύσετε τα καράβια σας; Δε χρειάζεται να πάτε μακριά. Αρκεί μία βόλτα μέχρι την κουζίνα… τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η φαντασία.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Διάβασα, Έφηβοι

Προδημοσίευση: «Τα κατορθώματα της Ρόζας Δελλατόλα: Η κλοπή της Παναγίας», Λώρη Κέζα (Διόπτρα)

31/03/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Τη λένε Ρόζα Δελλατόλα και είναι από ατίθαση γενιά. Εμφανίστηκε το 2013 στην ελληνική παιδική λογοτεχνία, μέσα από τη δημιουργική φαντασία της Λώρης Κέζα. Η Ρόζα είναι ένα κορίτσι που μετακόμισε με τους γονείς και τον αδελφό της από την Αθήνα στο χωριό Λουτρά της Τήνου «για να ζήσουν πιο απλά».

Ο μπαμπάς της, πρώην διευθυντής διαφημιστικής, ανοίγει γραφείο τελετών στο χωριό ενώ η μαμά της κάνει συνέχεια γιόγκα και γράφει ένα βιβλίο για τις γελούδες, τις τοπικές ξωτικιές.

Η Ρόζα είναι τολμηρή, μπερδεύεται στις υποθέσεις των μεγάλων και αντιμετωπίζει τη ζωή με περιέργεια, θάρρος και δόσεις χιούμορ. Μυρίζεται όταν …κάποιο λάκκο έχει η φάβα και ξεσκεπάζει τους απατεώνες του νησιού.

Δε διστάζει να γραφτεί ως η μοναδική εσωτερική μαθήτρια στο σχολείο της μονής Ουρσουλινών ώστε αυτό να συνεχίσει να λειτουργεί. Άλλωστε είναι ένας καλός τρόπος για να ξεφύγει από τις ανοστιές της υγιεινής μαγειρικής της μαμάς της.

Οι καλόγριες, πιστές στην παράδοση της πρωτοπορίας του σχολείου τους, μαθαίνουν τη Ρόζα να επικοινωνεί μέσα από γιγάντιες ταμπλέτες με καθηγητές απ’ όλον τον κόσμο, ο καθένας διάσημος στον τομέα του.

Με τις ταμπλέτες θέλει να …παίξει και ο δήμαρχος του νησιού για να βγάλει εύκολο παραδάκι στο δεύτερο τόμο με τα κατορθώματα της Ρόζας.

Από εκεί είναι και το απόσπασμα που ακολουθεί, αφού είχαμε την τύχη να το παραχωρήσει η Λώρη Κέζα Στα πλήκτρα πριν από την επίσημη κυκλοφορία του. Την ευχαριστώ πολύ και στους υπόλοιπους, καλή σας ανάγνωση!

Η κλοπή της Παναγίας (*)
Απόσπασμα από το δεύτερο κεφάλαιο
Δήμαρχοι και ταμπλέτες

Αργά το απόγευμα η οικογένεια Δελλατόλα επέστρεψε στο σπίτι, στα Λουτρά. Το χωριό βρίσκεται στο κέντρο της Τήνου, εκεί όπου διασταυρώνονταν πάντοτε οι κεντρικοί δρόμοι, αυτοί που ενώνουν το ανατολικό με το δυτικό μέρος του νησιού και το βόρειο με το νότιο. Βρίσκεται ακριβώς κάτω από το το Εξώμβουργο, τον απόκρημνο βραχώδη λόφο όπου ήταν χτισμένη η αρχαία πόλη της Τήνου και αργότερα η μεσαιωνική πόλη. Αν φανταστούμε το νησί ως ανθρώπινο σώμα, αυτός ο βράχος είναι η καρδιά. Όλοι οι αρχαίοι πετρόχτιστοι δρόμοι, όλα τα μονοπάτια συνδέονται σαν αρτηρίες και φλέβες που με κάποιο τρόπο καταλήγουν στο κέντρο, στην καρδιά. Εκεί υπάρχει ένα μοναστήρι κι ένας ναός που συμπτωματικά είναι ναός της Ιεράς Καρδίας του Ιησού. Τα Λουτρά είναι το χωριό δυο καθολικών μοναστηριών. Αυτό το σημείο διάλεξαν οι Ιησουίτες το 1840 για να αναγείρουν τη Μονή τους και ακολούθησαν οι Ουρσουλίνες που ίδρυσαν την περίφημη Σχολή.

Η Ρόζα ανέβηκε πρώτη τα πέτρινα σκαλοπάτια του σπιτιού. Στο κατώφλι κάποιος είχε αφήσει ένα βότσαλο. Αυτό είναι μήνυμα. Αν κάποιος περάσει και δεν βρει κανέναν, αφήνει βότσαλο μπροστά στην πόρτα. Τον πρώτο καιρό η μαμά της Ρόζας, νόμιζε πως οι συγχωριανοί τής κάνουν πλάκα. Κατόπιν ξεκίνησε να γράφει ένα βιβλίο για τις Γελούδες και άρχισε να ρωτά αν αυτά τα τοπικά φαντάσματα επικοινωνούν αφήνοντας βότσαλα. Οι Γελούδες προτιμούν όμως να φοβίζουν τον κόσμο τη νύχτα και να τους αρπάζουν τα πράγματα. Δεν αφήνουν βότσαλα.

Η Καρμέλα Μπον είχε ακούσει ότι οι Γελούδες λέγονται έτσι επειδή μοιάζουν με αγγέλους, είναι δηλαδή Αγγελούδες. Μετά την έρευνά της κατέληξε ότι λέγονται έτσι από την Αελλώ, δαίμονα του αέρα στην ελληνική αρχαιότητα, η οποία άρπαζε τα υπάρχοντα των ανθρώπων και καμιά φορά τους ίδιους τους ανθρώπους. Τα έγραφε όλα αυτά στο βιβλίο της που είχε ανέλπιστη επιτυχία χάρη σε ένα τυπογραφικό λάθος στο εξώφυλλο: «Οι Γελούδες δεν γελούν, Ιστορίες με Γελάδες και άλλες στρίγγλες». Μια τροφαντή αγελάδα κοσμούσε το εξώφυλλο και όλοι το αγόραζαν νομίζοντας ότι πρόκειται για ιστορίες ερωτικής τρέλας.

Η Ρόζα ήταν σίγουρη ότι το βότσαλο δεν την αφορά. Το χωριό δεν έχει άλλα παιδιά, εκτός από την ίδια και τον αδελφό της. Ευτυχώς την 1η Ιουλίου θα άνοιγε η Σχολή για να λειτουργήσει ως κατασκήνωση. Ετοιμάζονταν να καθίσουν στο τραπέζι για να φάνε το φαγόπυρο με λούζα, το ντόπιο αλλαντικό όταν ακούστηκε μια φωνή: «Φραγκίσκο, πάνω είσαι; Ανεβαίνω…». Στην πέτρινη σκάλα του σπιτιού εμφανίστηκε ιδρωμένος και λαχανιασμένος ο Λορέντζος Πρελορέντζος, ο δήμαρχος. Η Καρμέλα τον κοίταξε λοξά. Ήξερε ότι πάλι κάτι θα ζητούσε.

Ξεκίνησαν μια συζήτηση για τον καιρό, για τους τουρίστες που θα έρχονταν το καλοκαίρι, για την οικονομική κρίση που ζούσε η Ελλάδα. Τότε ο δήμαρχος το ξεφούρνισε.

-Φραγκίσκο βρήκα μια επιδότηση για το νησί και θέλω να με βοηθήσεις. Το κράτος θα δώσει λεφτά σε δήμους που θα κάνουν έργα για την τεχνολογία, για όποιον βάλει ταμπλέτες και κομπιούτερ στην καθημερινή ζωή στα μικρά χωριά. Σκέφτηκα λοιπόν να κάνουμε αλλαγές στα νεκροταφεία. Να βάλουμε οθόνες στα μνήματα και οι συγγενείς να βλέπουν όποτε θέλουν ένα βίντεο για τον πεθαμένο τους.

Ο Φραγκίσκος άρχισε να γελά πολύ δυνατά. Η Καρμέλα κοιτούσε τον δήμαρχο με μεγάλη σοβαρότητα επειδή κατάλαβε ότι αυτά που έλεγε, τα εννοούσε. Πέρασαν κάποια λεπτά μέσα στη σιωπή και η Ρόζα βρήκε την ευκαιρία να πετάξει το φαγόπυρο στον σκουπιδοτενεκέ.

(*) τίτλος εργασίας

Η Λώρη Κέζα γεννήθηκε στο Μόντρεαλ, ζει στην Αθήνα και ονειρεύεται την Τήνο. Είναι δημοσιογράφος και γράφει άρθρα για τους ιππότες, τους πειρατές και τους καλικάντζαρους που συνεδριάζουν στη Βουλή.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Διάβασα

Τι κάνεις με το χρόνο σου;

21/03/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Την τελευταία εβδομάδα τρέχω και δεν φτάνω επειδή μαζεύτηκαν πολλά πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν ΤΩΡΑ. Γιατί όμως; Η λέξη αναβλητικότητα σου λέει τίποτα; Για μένα είναι ένας ιός που με προσβάλλει μερικές φορές το χρόνο.

Βρίσκω ότι δεν υπάρχει σχήμα που να αποδίδει πιο ξεκάθαρα τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τον χρόνο μας από τον πίνακα διαχείρισης χρόνου του Stephen R. Covey. Εκεί το σημαντικό, το ασήμαντο, το επείγον και το μη επείγον φτιάχνουν τέσσερις συνδυασμούς, σαν 4 τέσσερα συρόμενα συρτάρια απ’ όπου διαλέγεις… και παίρνεις.

Προσπαθείς να διαχειριστείς έναν δυσαρεστημένο πελάτη; Επισκευάζεις ένα χαλασμένο μηχάνημα; Μπήκες στο νοσοκομείο για εγχείριση σκωληκοειδίτιδας; Ξενυχτάς πολλές μέρες στη σειρά για να τηρήσεις την προθεσμία ενός πρότζεκτ; Φροντίζεις ένα παιδί που κλαίει επειδή έπεσε και χτύπησε; Τότε είσαι στο τεταρτημόριο I, ένα συρτάρι με σημαντικές και επείγουσες δραστηριότητες. Είναι εδώ που χρησιμοποιείς όλη την εμπειρία και την κριτική σου ικανότητα για να αντιμετωπίσεις αυτά που σου φέρνει η ζωή στο εδώ και τώρα.

Ψάχνεις τρόπους να ενισχύσεις την αυτοεκτίμηση της κόρης ή του γιου σου που περνάει δύσκολα; Προετοιμάζεσαι για ένα σημαίνον ραντεβού ή μια σημαντική επαγγελματική παρουσίαση; Αφιερώνεις χρόνο και τείνεις ευήκοον ους για να χτίσεις μια στέρεη συντροφική σχέση; Διαβάζεις βιβλία για να ανοίξεις τους ορίζοντες του νου και της καρδιάς σου; Πηγαίνεις σε σεμινάρια για να καλλιεργήσεις νέες δεξιότητες; Βρίσκεσαι στο τεταρτημόριο II, ένα συρτάρι γεμάτο σημαντικές αλλά όχι επείγουσες δράσεις. Εδώ σχεδιάζεις, προετοιμάζεσαι, προλαμβάνεις. Εδώ βρίσκεται το Α και το Ω της ποιότητας ζωής σου. Όσο περισσότερο χρόνο αφιερώσεις εδώ, τόσο περισσότερο ακονίζεις τις ικανότητές σου να ΚΑΝΕΙΣ πράγματα πιο αποτελεσματικά. Εδώ σχεδιάζεις τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής, προετοιμάζεις τον εαυτό σου και τα παιδιά σου για τις προκλήσεις που καταφτάνουν συνέχεια. Αν αγνοήσεις τη σημασία του II λόγω αναβλητικότητας ή έλλειψης σχεδιασμού και προνοητικότητας τότε κατρακυλάς πίσω στο I όπως όταν έπεφτες από το κεφάλι στην ουρά του φιδιού στο επιτραπέζιο φιδάκι όταν ήσουν παιδί. Αποτέλεσμα; Άγχος, εξουθένωση, όλο και μεγαλύτερες κρίσεις. Αντιθέτως, όσο περισσότερο χρόνο επενδύεις στο II τόσο περισσότερο γίνεσαι κύριος του εαυτού σου και της ζωής σου και τόσο μικραίνει ο χρόνος που πρέπει να αφιερώσεις στο I.

Πώς ξεχωρίζουμε όμως αν το επείγον που μας καλεί είναι ή δεν είναι σημαντικό; Μια αποτελεσματική μέθοδος είναι να αναζητήσουμε αν η επείγουσα δράση που αναλάβαμε οδήγησε σε σημαντικό ή όχι αποτέλεσμα.

Διακόπτεις την εργασία σου για να τηλεφωνήσεις σε εκείνον τον φίλο που του χάλασε το ίντερνετ και πρέπει να μάθει ΤΩΡΑ το δελτίο καιρού; Αφήνεις ό,τι κάνεις για να υποδεχτείς τους απρόσκλητους επισκέπτες που έφτασαν από το πουθενά; Τότε βρίσκεσαι στο τεταρτημόριο III των ασήμαντων αλλά επειγόντων δράσεων. Εδώ βρίσκονται όλα όσα ροκανίζουν το χρόνο μας γιατί ξεφυτρώνουν τσουπ, στα ξαφνικά και πρέπει να γίνουν εδώ και τώρα! Ο τρόπος με τον οποίο κραυγάζουν τους δίνει μια επίφαση σημαντικού χωρίς πραγματικά να είναι. Πρόκειται για μία πλάνη λοιπόν. Εδώ καλούμαστε συνήθως να αναλάβουμε δράση για να ικανοποιήσουμε τις προτεραιότητες και τις προσδοκίες άλλων ανθρώπων.

Την αράζεις ατέλειωτες ώρες στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση; Χαζεύεις ατέλειωτα στο Facebook ή τις σελίδες κουτσομπολίστικων περιοδικών (δεν σου κάνω κριτική, όλοι περνάμε τέτοιες περιόδους); Βρίσκεσαι στο τεταρτημόριο του μη σημαντικού και μη επείγοντος, το βασίλειο του χαμένου χρόνου. Εδώ ερχόμαστε όλοι για παρηγοριά όταν έχουμε εξουθενωθεί τρέχοντας να προλάβουμε τα επείγοντα των I, III. Είναι το μέρος πολλών δημοφιλών αλλά άχρηστων δραστηριοτήτων που μας βοηθούν ψευδώς να δραπετεύσουμε από το άγχος και την πίεση της καθημερινότητας. Δεν είναι αληθινή ψυχαγωγία όπως π.χ. μια βόλτα στο βουνό που θα μας πρόσφερε εκτόνωση, γαλήνη, όμορφες εικόνες.

Συμπεράσματα: Στο τεταρτημόριο I συνήθως μας πετάει η ζωή να κολυμπήσουμε χωρίς να μας ρωτήσει. Εκεί απλώς δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Στα II, III και IV όμως έχουμε εμείς την επιλογή πόσο χρόνο θα αφιερώσουμε. Για καλύτερη ποιότητα ζωής και αποτελεσματικότητα σε ό,τι καταπιάνεστε, ποντάρετε στο II. Εκτύπωσε ή ζωγράφισε το παραπάνω πινακάκι για να το έχεις μέσα στην ατζέντα σου τις δύσκολες μέρες. Όταν ξεφεύγεις, βοηθάει στην επαναφορά.

Ελεύθερη διασκευή αποσπάσματος από το First Things First Every Day του Stephen R. Covey.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Διάβασα, Είδα κι άκουσα

Δες τη ζωή αλλιώς: Κοιμήσου

09/03/2015 8 Σχόλια

Ο ύπνος είναι η πιο υποτιμημένη υγιεινή συνήθεια της ανθρωπότητας λέει ο Δρ Μάικλ Ρόιζεν (επικεφαλής του τμήματος ευεξίας της κλινικής του Κλίβελαντ). Τον τελευταίο χρόνο ο ύπνος μου ή μάλλον η έλλειψη αυτού έχει κατακτήσει κεντρικό ρόλο στη ζωή μου. Οι υποχρεώσεις μου με καλούν να σηκώνομαι στις 6:15 κάθε πρωί. Ανήκω σ’ εκείνο το είδος που χρειάζεται οχτάωρο ύπνου για να νιώσει σωματική και πνευματική ευεξία και, δεδομένου ότι μου είναι δύσκολο να βρίσκομαι στο κρεβάτι από τις 10:15 μμ για να βγει σωστή η αριθμητική, αντιλαμβάνεστε ότι βρίσκομαι σε κατάσταση μόνιμου υποσιτισμού όσον αφορά τον ύπνο. Αποτέλεσμα; Κάθε βράδυ μετά τις εννιά νιώθω να καταρρέω από κούραση και νεύρα. Προσθέστε σ’ αυτό ότι κάποιες φορές λόγω αποκοιμιέμαι εξουθενωμένη στον καναπέ για να ξυπνήσω κατά τις τρεις τη νύχτα, με πιασμένη μέση, ανικανοποίητη από ξεκούραση για να ρίξω στη συνέχεια άλλο ένα μισερό τρίωρο στο κρεβάτι μου…

Όχι αδικαιολόγητα λοιπόν αισθάνθηκα ένα σκιρτηματάκι όταν άκουσα την Αριάννα Χάφινγκτον στην ομιλία της στην Αθήνα να μιλάει για τη σημασία του ύπνου στη ζωή μας και στη συνέχεια ανακάλυψα ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο στον ύπνο στο βιβλίο της Δες τη ζωή αλλιώς (Thrive). Ευθύς αμέσως αποφάσισα να δοκιμάσω το πείραμα που περιέγραφε η Αριάννα. Δηλαδή, να κοιμάμαι μισή ώρα νωρίτερα από το συνηθισμένο κάθε βράδυ, και μόνο στο κρεβάτι μου (τέρμα οι καναπέδες!). Εντάξει το οχτάωρο και πάλι δεν θα το έπιανα όμως θα ήταν μια αλλαγή (μισή ώρα την ημέρα μας κάνει δεκαπέντε ώρες παραπάνω το μήνα). Καταρχήν, η ίδια η προσπάθεια ήταν μια σουρεαλιστική και συναρπαστική εμπειρία. Είχα ρυθμίσει το ξυπνητήρι του κινητού μου να χτυπάει κάθε βράδυ δεκαπέντε λεπτά πριν την ώρα του «ραντεβού» μου με τον ύπνο. Μόλις το άκουγα άφηνα ό,τι έκανα εκείνη τη στιγμή και πήγαινα να βουρτσίσω τα δόντια μου, να ασφαλίσω πόρτες και παράθυρα, και ό,τι άλλο κάνει ένας συνηθισμένος άνθρωπος πριν ξαπλώσει στο κρεβάτι του για βράδυ. Αν με έβλεπε κάποιος πώς έτρεχα για να προλάβω το «ραντεβού» μου θα γελούσε. Δεν ήταν και τόσο απλό τελικά. Άσε που έχουμε και κοινωνικές υποχρεώσεις. Σημειωτέον, ήταν Δεκέμβριος και το εθιμοτυπικό ξενύχτι της Πρωτοχρονιάς ήταν δεδομένο (αυτό μου το επέτρεψα). Τι γίνεται όμως γενικότερα όταν σε καλούν κάπου κι εσύ έχεις ραντεβού με τον Μορφέα; Πόσες τέτοιες ατασθαλίες μπορείς να επιτρέψεις στον εαυτό σου; Η περίφημη αντίφαση ανάμεσα στο βιολογικό μας ρολόι και το ρολόι που απαιτεί το κοινωνικό μας σύστημα, όπως αντιγράφω από το βιβλίο. Η λειτουργία αφύπνισης (για τον ύπνο) συνέχισε να κουδουνίζει στο κινητό μου και στις βραδινές μου εξόδους για να μου υπενθυμίζει την έλλειψη συμμόρφωσης με το βιολογικό μου ρολόι και συγχρόνως να μου χαρίσει τον τίτλο της εκκεντρικής της παρέας.

Έχει ενδιαφέρον να σκεφτείτε πόσο χάνουμε από τις επιδόσεις μας όταν δεν κοιμόμαστε αρκετά. Η συστηματική έλλειψη ύπνου παράγει εξουθενωμένους ανθρώπους που είναι λιγότερο ικανοί να προβλέψουν κινδύνους ή να αδράξουν ευκαιρίες. Ακόμα και οι διεθνείς διαπραγματεύσεις, λέει, θα μπορούσαν να παράγουν διαφορετικά αποτελέσματα αν οι συμμετέχοντες δεν υποβάλλονταν σε πολύωρη στέρηση ύπνου. Προσωπικά, αρνούμαι πλέον να πάρω σημαντικές αποφάσεις όταν είμαι πολύ κουρασμένη-νυσταγμένη.

Πίσω στο πείραμά μας τώρα. Ποιο ήταν το τελικό ποσοστό επιτυχίας για τη γράφουσα; 64% παρακαλώ με όλους τους πειρασμούς στα πόδια μου. Και ναι, στη διάρκεια αυτού του μήνα είδα την ενέργειά μου και τη θετική μου διάθεση απέναντι στη ζωή να αυξάνονται και την όψη μου να δείχνει πιο φρέσκια. Και επειδή στη συνέχεια ολίσθησα στις παλιές κακές μου συνήθειες, ετοιμάζομαι για δεύτερο γύρο. Ενδιαφέρεται κανείς;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Διάβασα, Έφηβοι

Όταν δε χωράς πουθενά

23/01/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Ένα κορίτσι έκτης δημοτικού σε μια σχολική αυλή σταυρώνει τα μπράτσα πάνω σε ένα μακό με σταμπωμένα λουλούδια για να κρύψει το πρόσφατα σχηματισμένο στήθος της – αρχές της δεκαετίας του ’80. Ένα κορίτσι έκτης δημοτικού σε μια άλλη σχολική αυλή, καμπουριάζει για να κρύψει και αυτή το στήθος της και να γλιτώσει τα πειράγματα των συμμαθητών της 30 χρόνια μετά, στις σελίδες του «Ήθελα μόνο να χωρέσω», της Στέλλας Κάσδαγλη. Και μετά το κορίτσι (η Ζωή) πάει στο γυμνάσιο… και μετά στην πρώτη λυκείου. Σε καινούριο σχολείο, από ιδιωτικό σε δημόσιο λόγω αλλαγών στο μισθό του μπαμπά… Ενός μπαμπά που του έχει αδυναμία μα που δεν μπορεί πια να παίξει μαζί του ρακέτες όπως παλιά γιατί, λέει τα μπούτια της κουνιούνται όταν τρέχει… Η εφηβεία της τρέχει, τα συναισθήματά της τρέχουν κι αυτά, αλλάζουν από σελίδα σε σελίδα, γελάει, κλαίει, οργίζεται, μα η ιστορία δεν γίνεται μελό, συμπάσχεις κι εσύ με γνήσιο συναίσθημα. Η εφηβεία πονάει, προπάντων όταν νιώθεις ότι η φιλία ή έρωτας σε προδίδουν και νιώθεις σαν να φταις εσύ, ακόμα κι αν τη ζημιά την έκανε ο άλλος.

Η Ζωή του βιβλίου, στα 15 της πια, δεν μπορεί να χωρέσει πουθενά τα συναισθήματά της: την ανασφάλειά της για το αν είναι αρκετά «καλό» το γυναικείο της σώμα σε σχέση με τις συμμαθήτριες, την απόρριψη από το αγόρι που της αρέσει, τον επονομαζόμενο «μαλάκα», το φόβο μήπως γίνει «χοντρή» σαν τη μαμά της. Δεν καταφέρνει να ενταχθεί στο περιβάλλον του καινούριου σχολείου, αισθάνεται loser, εύχεται να μπορούσε να εξαφανιστεί και τελικά τα καταφέρνει χάνοντας πολλά-πολλά κιλά – άλλο ένα κορίτσι που κυλά στη νευρική ανορεξία.

Η Ζωή αρχίζει ένα blog από την ημέρα που ξεκινάει το καινούριο σχολείο, ανταλλάσσει μανιωδώς SMS και μηνύματα στο chat με την κολλητή της από το παλιό σχολείο, παρακολουθεί την κίνηση στο Facebook. Ένας κόσμος ηλεκτρονικής επικοινωνίας ξεδιπλώνεται παράλληλα με τον real time μικρόκοσμο του σχολείου. Η Στέλλα (Κάσδαγλη) μιλάει μέσω της Ζωής στο πρώτο πρόσωπο: τα λέει άμεσα, απλά, με την αργκό των παιδιών του σχολείου. Σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, κάνουν καυστικές παρατηρήσεις στους γονείς προσπαθώντας να κρύψουν τις δικές τους ανασφάλειες. Όποιος και κυρίως όποια θυμάται την εφηβεία της ξέρει.

Μου αρέσει που η συγγραφέας δεν μένει στην επιφάνεια του προβλήματος που λέει ότι τα κορίτσια γίνονται ανορεξικά προσπαθώντας να μοιάσουν στα απισχνασμένα μοντέλα αλλά μιλάει για όλα αυτά που ανησυχούν, φοβίζουν ή πονάνε μια έφηβη και την κάνουν να μην χωρά πουθενά. Που την οδηγούν σε μια ψυχαναγκαστική εμμονή, να χάνει τα πράγματα που γίνονται γύρω της για να σκέφτεται συνέχεια πώς θα καταφέρει να μην φάει, μια και είναι ο μόνος τρόπος που πιστεύει ότι έχει για να ελέγξει αυτά που συμβαίνουν γύρω της. Μιλάει και για το bullying που μαυρίζει τις ψυχές και σε κάνει να μην θέλεις τη ζωή σου. Και για την ψυχοθεραπεία στην οποία οδηγείται ευτυχώς η Ζωή από τους γονείς της – επιτέλους, σπάει ένα ταμπού της ελληνικής οικογένειας. Όταν τα πράγματα ζορίσουν πολύ και η Ζωή βρεθεί στο κρεβάτι του νοσοκομείου αισθάνεται ξαφνικά ότι το να γράψει στο blog της χωρίς να τρέμει το χέρι της είναι πιο σημαντικό γι’ αυτήν απ’ ότι το να μην φάει. Αυτό το χαρούμενο κρεσέντο του βιβλίου σε κάνει να θέλεις να το διαβάσεις ξανά και ξανά, είτε είσαι έφηβη είτε είσαι λίγο (ή πολύ) μεγαλύτερη. Βλέπεις ένα κορίτσι που αγωνίζεται, νικάει τους εσωτερικούς της δαίμονες και επιτέλους ξαναβρίσκει την ικανότητα να φροντίζει και να αγαπά τον εαυτό της. Και μεγαλώνει. Αυλαία.

Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ με τον τίτλο Ήθελα μόνο να χωρέσω.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Διάβασα

Έρως ανίκατε μάχαν… Εσείς “ψάχνεστε”;

17/09/2014 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Σήμερα είμαι σε διάθεση ρομαντική αλλά και δυναμική μαζί. Ο Σεπτέμβρης είναι πάντα η εποχή για νέα ξεκινήματα. Είναι η εποχή που αναλαμβάνεις καινούρια εργασιακά πρότζεκτ. Που γράφεις τα παιδιά στο σχολείο. Που υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα χάσεις 5 κιλά, θα ξαραχνιάσεις την αποθήκη, θα πλένεις το αυτοκίνητο κάθε δεύτερη Κυριακή. Και που αν είσαι ελεύθερος/η και αδέσμευτος/η (από αυτούς δηλαδή που γουστάρουν να δεσμευτούν και να αφοσιωθούν) παίρνεις βαθιά εισπνοή και αρχίζεις να φαντασιώνεσαι εκ νέου αυτόν/αυτήν που θα πιαστεί από το βλέμμα σου και θα καθυστερήσει εκεί, που θα συνταράξει το μυαλό και το κορμί σου, που θα επιθυμήσει να συμπορευτεί μαζί σου. Ο έρωτας παραμένει πάντα το ζητούμενο. Πριν λοιπόν ξαναβγείτε στο κυνήγι ή την αναζήτηση (όπως το βιώνει ο καθείς) και σας χτυπήσουν αλύπητα τα βέλη, δείτε τις προτροπές του πάντα χαμηλών τόνων [ilink url=”http://zenhabits.net/love/”]Leo Barbuta[/ilink] που γράφει με τον δικό του απέριττο τρόπο αυτά που θα ήθελα κι εγώ να μου πω:

Το στάδιο της ζωής μας στο οποίο «αναζητούμε τον έρωτα» είναι σίγουρα μια δοκιμασία και πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι κανένας εξπέρ στο θέμα των ραντεβού. Στάθηκα τυχερός με την Εύα επειδή τη βρήκα μάλλον εύκολα και κατάφερα με κάποιον τρόπο να την πείσω ότι άξιζε τον κόπο να βγει μαζί μου. Πρέπει να έχει να κάνει με την εκτυφλωτική ομορφιά μου.

Δεν έχω και πολλές συμβουλές να δώσω στο θέμα των ραντεβού, ωστόσο υπάρχει κάτι που έμαθα εκ πείρας: πρώτα πρέπει να προετοιμάσεις τον εαυτό σου.

Το πράγμα έχει ως εξής: βγάζεις τον εαυτό σου στο «σεργιάνι» εκεί έξω αλλά δεν ξέρεις αν θα βρεις κάποιον σύντομα ή ποιος θα είναι αυτός που θα βρεις. Είναι άγνωστο, είναι έξω από τον έλεγχό σου και είναι αβέβαιο. Αυτά είναι δύσκολα πράγματα, και αν έχεις στο μυαλό σου το ιδανικό κάποιου ωραίου πρίγκιπα ή κάποιας πριγκίπισσας που θα σε ξετρελάνει και που θα έρθει να πέσει στην αγκαλιά σου, όχι μόνο θα απογοητευτείς οικτρά μα θα είσαι και απροετοίμαστος όταν κάποιος πραγματικά καλός/ καλή εμφανιστεί.

Οπότε έσω έτοιμος.

Τι σημαίνει αυτό; Να σου πω τι προτείνω:

Κάνε εξάσκηση στην αβεβαιότητα. Δεν υπάρχει εγγύηση για τίποτα και ειλικρινά δεν θα είχε καθόλου γούστο αν υπήρχαν εγγυήσεις. Είναι άγνωστο αν θα βρεις κάποιον να βγεις ραντεβού μαζί του και είναι επίσης άγνωστο αν το άτομο με το οποίο ξεκίνησες να βγαίνεις είναι το κατάλληλο για σένα. Οπότε προετοιμάσου με το να γίνεις καλός στην αβεβαιότητα, κάνοντας εξάσκηση στην αβεβαιότητα. Κάνε πράγματα με αβέβαιη έκβαση, όπως το να ξεκινήσεις μια επιχείρηση, να ταξιδέψεις φτηνά χωρίς προκαθορισμένα σχέδια ή να βάλεις στόχο το να μιλάς σε αγνώστους κάθε μέρα. Θα βελτιωθείς πολύ με τη συνεχή πρακτική.
Άφησε κατά μέρος τις ιδέες περί ιδανικού συντρόφου. Πιθανότατα έχεις μια εικόνα του ιδανικού συντρόφου που ψάχνεις – γνωρίζω ανθρώπους που έχουν φτιάξει έναν κατάλογο με όλα τα ιδεώδη χαρακτηριστικά ενός άντρα ή τη λίστα της «ιδανικής γυναίκας» που γράφει όλες τις λεπτομέρειες της εμφάνισής της και τα πράγματα στα οποία θα είναι καλή. Αν κάνεις κάτι τέτοιο, βοήθειά σου. Απλώς δυσκολεύεις τον εαυτό σου αν χρειάζεσαι να βρεις το τέλειο ταίρι που όχι μόνο θα ανταποκρίνεται σε όλα αυτά τα ιδανικά αλλά επιπλέον θα του αρέσεις και θα έχετε σωστή χημεία. Αντ’ αυτού, άφησε κατά μέρος τις ιδέες περί ιδανικού συντρόφου και γίνε ανοιχτός σε ό,τι παρουσιαστεί. Επένδυσε στην περιέργεια αντί για τη βεβαιότητα.
Αυτονομήσου συναισθηματικά. Αντί να ελπίζεις ότι κάποιος άλλος θα εμφανιστεί και θα ικανοποιήσει όλες τις συναισθηματικές σου ανάγκες, μάθε να φροντίζεις εσύ τον εαυτό σου. Δεν σου χρειάζεται τίποτα περισσότερο από αυτό που ήδη έχεις, εκεί που βρίσκεσαι τώρα.
Κάνε ενδιαφέροντα πράγματα. Εξερεύνησε τον κόσμο. Ξεκίνησε κάτι συναρπαστικό. Δοκίμασε περιπέτειες. Μάθε νέες δεξιότητες και γλώσσες. Φτιάξε πράγματα. Γράψε πράγματα. Κάνε πράγματα που είναι διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Προκάλεσε τον εαυτό σου. Τρόμαξε τον εαυτό σου. Όχι μόνον θα γίνεις πιο ενδιαφέρων άνθρωπος, αλλά και θα διασκεδάσεις, θα γίνεις καλύτερος στην αυτάρκεια και στην αβεβαιότητα και θα έχεις μερικές ωραίες ιστορίες να διηγηθείς στο μελλοντικό σου ταίρι.
Φρόντισε την υγεία σου και τα οικονομικά σου. Ποιος θέλει να βγαίνει με ένα αποτυχημένο; Ούτε εσύ ούτε και το μελλοντικό σου ταίρι. Οπότε άρχισε να ασκείσαι για να είσαι σε φόρμα. Άρχισε να αποταμιεύεις και να επενδύεις τα χρήματά σου και να ξεπληρώνεις τα χρέη σου. Γίνε ακαταμάχητος.

Και καλή χρονιά σχολιαρούδια!

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Διάβασα

Ξερολιθιές, θηλυκό και παλιά δαντέλα

13/08/2014 4 Σχόλια

Αγαπώ την Τήνο. Είναι το νησί μου. Αγαπώ το ξερό τοπίο με τις αναβαθμίδες, τις αγελάδες και τους γαϊδάρους, τα σπίτια με τα βόλτα και τις πόρτες που ανοίγουν και μισές, μόνο το πάνω μέρος, τα δυτικότροπα καμπαναριά και τα οικόσημα που ξεφυτρώνουν μεριές-μεριές για να θυμίζουν ότι από εδώ πέρασαν οι Φράγκοι. Εδώ γεννήθηκε και έζησε σαν παιδί η γιαγιά μου.

Αγάπησα Τα κατορθώματα της Ρόζας Δελλατόλα, υπόθεση Laurus, το βιβλίο για παιδιά και εφήβους που έγραψε η Λώρη Κέζα. Η Ρόζα είναι ένα κορίτσι δεκατριών χρονών που ζει στα Λουτρά της σύγχρονης Τήνου μαζί με τους γονείς και τον αδελφό της. Κατά βάση είναι Αθηναίοι που μετακόμισαν στο σπίτι των παππούδων στο πνεύμα της εποχής «επιστροφή στην απλότητα». Ο πατέρας της ανοίγει στο χωριό ένα γραφείο τελετών. Μέσα από τη ροή των γεγονότων η Ρόζα βρίσκεται να φοιτά μοναδική μαθήτρια στη Σχολή Ουρσουλινών που βρίσκεται στο χωριό και φιλοξενεί πλέον μόνον τρεις μοναχές. Η Ρόζα θα έρθει αντιμέτωπη με μεγάλα και παράνομα συμφέροντα.

Απόλαυσα την εναλλακτική παρουσίαση που έγινε στο φυσικό χώρο της δράσης του βιβλίου, τη Σχολή Ουρσουλινών στα Λουτρά της Τήνου. Τη Σχολή την ήξερα, την είχα επισκεφθεί ως μουσειακό χώρο μαζί με φίλους και φιλοξενούμενους στο παρελθόν. Είναι ένα σχολείο-οικοτροφείο που ιδρύθηκε από τις Ουρσουλίνες καλόγριες το 1862, με θέατρο και ατελιέ ζωγραφικής, με κοιτώνες και τραπεζαρία, με τσαγκαράδικο και ιατρείο και βέβαια με αίθουσες διδασκαλίας, και όλα τα αντικείμενα του παλιού καιρού στη θέση τους, κοντολογής ένας χώρος για ρομαντικούς περιηγητές και ιδανικούς φαντασιόπληκτους. Η παρουσίαση έγινε στη «γκαλερί», την ισόγεια ψηλοτάβανη αίθουσα, με τζαμαρίες και πλακάκια με γεωμετρικά σχέδια στο δάπεδο, όπου έκαναν το διάλειμμά τους οι μαθήτριες δημοτικού και γυμνασίου τους χειμερινούς μήνες. Είμαστε καμιά διακοσαριά άτομα, ίσως και παραπάνω, αναπάντεχα υψηλό νούμερο για μια ομιλία ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα. Επιστρατεύθηκαν βεντάλιες και κάθε λογής αυτοσχέδια ριπίδια. Η συγγραφέας μίλησε ελάχιστα η ίδια για το βιβλίο της, ίσως ένιωσε ότι τα είχε πει όλα η Ρόζα που είναι σπιρτόζα και ανοίγει όλες τις πόρτες του νησιού με το λαμάκι της και με το λεπτό και ανθρώπινο χιούμορ της.

Την παράσταση έκλεψε ο πατέρας Μάρκος Φώσκολος, με στέρεες γνώσεις στην ιστορία και τη λαογραφία του νησιού. Ο πατέρας Μάρκος, σπιρτόζος και αυτός όπως η Ρόζα, καθολικός ιερέας με λαϊκά ενδύματα, μας μίλησε πολύ παραστατικά για την ίδρυση του τάγματος των Ουρσουλινών, για το ξεκίνημα της Σχολής τους στην Τήνο, για το πώς μετέφεραν στο νησί τα υλικά για το χτίσιμο του σχολείου γαλλικά πολεμικά πλοία, για τον ρόλο του σχολείου στην εκπαιδευτική πρωτοπορία και την κοινωνική ζωή του τόπου, για τις Αγγελίνες, τις Ουρσουλίνες μοναχές που επέλεξαν να ζουν εκτός μονής στα σπίτια τους στα γύρω χωριά. Guest star στην ομιλία του οι τηνιακές αγελάδες οι οποίες ήταν λέει μικρόσωμες, λιτοδίαιτες, ανθεκτικές στις αρρώστιες και στις κακουχίες, όργωναν αδιαμαρτύρητα το χωράφι, πρόσφεραν το γάλα τους και το κρέας τους που ήταν ξακουστό για δεκαετίες στην κρεαταγορά των Αθηνών ως τηνιακό μοσχάρι . Η μονή των Ουρσουλινών όφειλε την αυτάρκειά της στο ότι είχε δικές της αγελάδες και δικούς της φούρνους για να ψήνει ψωμί. Εξάλλου ο κτηνίατρος Τζώρτζης Μαρκουΐζος που εξετάζει τα ζώα της μονής παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής του βιβλίου!

Στο τέλος της εκδήλωσης ο λόγος δόθηκε σε παλαιές μαθήτριες-απόφοιτες της Σχολής, κορίτσια «καλών» οικογενειών από όλη την Ελλάδα που καμάρωναν και τότε και τώρα για το απολυτήριο των Ουρσουλινών, ήταν λέει η προίκα τους . Καλοστεκούμενες ηλικιωμένες όπως η κυρία Ορσαλία που ήταν μαθήτρια το 1946 σηκώθηκαν όρθιες και με βλέμμα που σπίθιζε μας διακτίνισαν για λίγο στις ημέρες τους στη Σχολή που είχαν πολλή μουσική και ζωγραφική και στις νύχτες τους εκεί που είχαν μαξιλαριές στους κοιτώνες μέχρι να φανεί στην πόρτα η υπεύθυνη καλόγρια με το γαλάζιο βέλο.

Το σπουδαίο νέο που έμαθα είναι ότι ένα κομμάτι της Σχολής επαναλειτουργεί φιλοξενώντας το δημόσιο δημοτικό σχολείο του δήμου Τήνου. Γι’ αυτό και το καινουργές ειδικό δάπεδο στο προαύλιο, για να πέφτουν στα μαλακά τα παιδιά.

Με αυτά και μ΄εκείνα νύχτωσε στα Λουτρά. Λώρη σ’ ευχαριστώ για την πρωτότυπη ιστορία και την ωραία βραδιά. Τήνιοι και Αθηναίοι περιμένουμε να μάθουμε και άλλα κατορθώματα της Ρόζας Δελλατόλα.

Υ.Γ. Όσοι θέλετε να πάρετε μια γεύση του βιβλίου μπορείτε να διαβάσετε ένα μικρό διήγημα με πρωταγωνίστρια τη Ρόζα [ilink url=”http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=35057″]εδώ[/ilink].

Συνεχίστε την ανάγνωση

« Προηγούμενη 1 2 3 4 5 Επόμενη »