Είναι τόσο πολλά τα διαφορετικά καλά και κακά συναισθήματα που έχω βιώσει τα τελευταία δύο εικοσιτετράωρα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο που δεν έχω καταφέρει ακόμα να τα επεξεργαστώ, γυρίζουν μέσα μου σαν αχώνευτο φαγητό.

Οι Κυριακές είναι λιγάκι δύσκολες αυτήν την περίοδο. Σήμερα είχε ένα τσικ δυσκολίας παραπάνω. Βγήκα όμως για έναν μικρό περίπατο 15 λεπτών για να ξεμουδιάσω και συνάντησα έναν μάλλον νέο άντρα ο οποίος με σοβαρότητα και μεθοδικότητα τάιζε κάποιες γάτες της γειτονιάς.

Ζούσε σε ένα δυάρι του πρώτου ορόφου μιας πολυκατοικίας του ’60, απέναντι από το γήπεδο του Παναθηναϊκού στην Αλεξάνδρας.

Σήμερα ήταν μια ημέρα που όλα κύλισαν ρολόι. Ακόμη και το κούριερ ήρθε την λιγοστή ώρα που έμεινα σπίτι (αυτό ισοδυναμεί με κερδισμένο λαχείο!).

Η έφηβη Λόρα το έσκασε και κινδυνεύει. Η Λόρα φοβόταν κάτι και ντρεπόταν για κάτι. Δεν ξέρουμε τι.

Προχτές πήγα στην ορθοδοντικό και μου έβγαλε τα σιδεράκια που φορούσα τους τελευταίους 20 μήνες. Με δύο δυνατά τσαφ της τανάλιας με απελευθέρωσε.

Σήμερα το πρωί κλείστηκα έξω από το σπίτι μου με τις παντόφλες, τις πιτζάμες και ένα φούτερ ριγμένο από πάνω.