Κάπου διάβασα “άλλαξε το πρέπει με το χρειάζεται”. Μου άρεσε και το κρατάω.

Η εικόνα της ημέρας (όπως στις εφημερίδες άλλοτε):

Η προσδοκία είναι μόλις ένα παραπάνω γράμμα από την προδοσία.

Όταν ήμουν μικρή ο Θεός κατοικούσε σε ένα πολυκαιρισμένο εικόνισμα με δυσδιάκριτες μισοσβησμένες μορφές πάνω σε τραχύ ξύλο κρεμασμένο πάνω από το στρογγυλό τραπέζι της δρύινης τραπεζαρίας. Τώρα μάλλον έχω απομείνει δίχως Θεό οπότε αναγκαστικά για να τα καταφέρω πρέπει να ενισχύσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους και ακόμα πιο πολύ σ’ εμένα – δύσκολο καθήκον.

Καλημέρα, καλή χρονιά! Είναι ωραίο να ξυπνάς και να ξέρεις ότι, σήμερα, αυτό το πρωινό, το μεγαλύτερο πρόβλημά σου είναι ότι λόγω κάποιας ιδιοτροπίας του φούρνου απέτυχε η βασιλόπιτα και δεν μπορείς να απολαύσεις το αγαπημένο σου πρωινό όλων των εποχών, βασιλόπιτα με καυτό Earl Grey. Παλιότερα θα είχα φρικάρει, μέχρι που θα το είχα θεωρήσει κακό οιωνό της χρονιάς που μόλις μπήκε. Αυτή τη φορά, μετά το αρχικό σοκ απλώς γέλασα με το περίεργο σύμπαν που μας περιβάλλει.

Η κυρία Ζ κουβαλούσε σίγουρα πάνω από 80 χειμώνες πάνω στην καμπουρίτσα της – βλέπεις η οστεοπόρωση και η κύφωση μπορούν να γίνουν ανελέητες για μας τις γυναίκες από μια ηλικία και μετά. Η φωνή της όμως βγήκε ζωηρή και με τσαγανό – όχι τρεμάμενη φωνή ηλικιωμένης – καθώς χαιρετούσε με φιλική οικειότητα την ταμία του βιβλιοπωλείου που φαινόταν να γνωρίζει.

Εορταστικόν ποστ, για τις απανταχού Κατερίνες, και χρόνια τους πολλά, πάρα πολλά για χτες! Κατερίνα, πολύ αγαπητό γυναικείο όνομα, πολυτραγουδισμένο και γι’ αυτό ζηλευτό για μάς τις υπόλοιπες που δεν μας έχει βρε παιδί μου τραγουδήσει κανείς. Επίσης δεν έχει ανδρική εκδοχή (δεν υπάρχει Κατερίνος), οπότε θηλυκότητα εις το τετράγωνο!

Σήμερα το μεσημέρι παρήγγειλα φαγητό ντελίβερι μέσω γνωστής διαδικτυακής πλατφόρμας.