Σήμερα το πρωί κλείστηκα έξω από το σπίτι μου με τις παντόφλες, τις πιτζάμες και ένα φούτερ ριγμένο από πάνω.
Χωρίς κλειδιά βεβαίως και χωρίς κινητό. Είχα όμως σκούπα και φαράσι – παντελώς άχρηστα για την περίσταση. Με περιμάζεψαν σπίτι τους οι καλοί γείτονες του αποκάτω διαμερίσματος, όμως κλειδιά για το σπίτι μου διέθετε μόνο ο αδερφός μου στον οπoίο έπρεπε να τηλεφωνήσω για να έρθει προς διάσωσή μου.
Έλα όμως που δεν απαντούσε στο τηλέφωνο του σπιτιού του. Ε, ας έπαιρνα στο κινητό του, ποιος τηλεφωνεί σε σταθερά τη σήμερον ημέρα. Και ποιος σου είπε ότι ξέρω απέξω το κινητό του, ε; Δυστυχώς ποτέ μου δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να αποστηθίσω κινητά τηλέφωνα, πάντα χρησιμοποιούσα την ευκολία της επανάκλησης, όπως κάνεις μάλλον κι εσύ. Μόνο τον δικό μου αριθμό ξέρω. Κάπως έτσι συνειδητοποίησα ότι πρέπει να ξαναρχίσω να χρησιμοποιώ το κομμάτι του νου που ονομάζεται μνήμη. Και να μάθω απέξω 2-3 αριθμούς κινητών τηλεφώνων πολύ δικών μου ανθρώπων όπως κάποτε μάθαινα την προπαίδεια.
Αυτό ήταν το μικρό ηθικό δίδαγμα της ημέρας. Μιας πολύ ανακατωσούρικης ημέρας. Πάμε τώρα για μουσικό διάλειμμα ραδιοφώνου (ναι, έχω παλαιολιθικές συνήθειες) και απογευματινό τσάι.
ΥΓ Χτες σε έριξα και δεν έγραψα ποστ. Γι’ αυτό σήμερα θα σε αποζημιώσω και με ένα δεύτερο βραδινό ποστ “καληνύχτας”. Έχε τον νου σου!
