Σήμερα ήταν μια ημέρα σε αναμονή.
Η πιο αποφασιστική μου κίνηση ήταν ότι αποφάσισα επιτέλους να τηλεφωνήσω στον ψυκτικό και να του πω ότι το πλυντήριο ρούχων μάλλον έχει πρόβλημα γιατί εδώ και ένα μήνα παράγει ασυνήθιστο θόρυβο, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό της πλύσης. Με έβαλε να γυρίσω με το χέρι το “τύμπανο” της συσκευής – ένιωσα σαν την παρουσιάστρια του τροχού της τύχης – και να του πω αν ακούω κάτι. “Ω, μέχρι εδώ το ακούω”, απεφάνθη. Εντάξει, κι εγώ το άκουγα. “Είναι πρόβλημα στο μοτέρ αλλά θα έρθω να το δω κι από κοντά για να βεβαιωθώ και να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε” μου είπε με την χαρακτηριστικά ήρεμη φωνή του. Και ξαφνικά είχε μια έκλαμψη, ο ψυκτικός της γειτονιάς μου μου θυμίζει πολύ στη φωνή και στη μορφή τον ψυχαναλυτή που επισκεπτόμουν πριν από πολλά χρόνια! Ήρθε, έκανε τη διάγνωση (ο ψυκτικός, όχι ο ψυχαναλυτής) και πήρε μαζί του το μοτέρ για επισκευή που θα κοστίσει περίπου όσο ένα σέσιον ανάλυσης. Απ’ ότι φαίνεται ο πιστός μου φίλος με τον μεταλλικό κάδο θα σβήσει σύντομα 28 κεράκια ζωής στο νοικοκυριό μου.
Είχες κι εσύ μια εξίσου συναρπαστική μέρα σήμερα;
Photo by engin akyurt on Unsplash
