Σήμερα ήρθε ο γιος μου (από τα “ξένα”) και ο κόσμος μου γελά.
Τι να μου κλ@σουν (με το συμπάθιο) λίγα δεκατάκια. Επανήλθε η ενέργειά μου – αφού ενισχύθηκα και με μικρή ποσότητα παρακεταμόλης. Έστρωσα το κρεβάτι του με καθαρά σεντόνια (είχε ξαπλάρει λίγο η γάτα στα προηγούμενα – όσο πατάει η γάτα), άλλαξα πετσέτες στο μπάνιο και μαγείρεψα κάτι αξιοπρεπές και όχι εκείνα τα διαιτητικά που φτιάχνω τελευταίως. Μην περιμένετε να σας πω ότι έκανα γενική καθαριότητα – αυτά γίνονται μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα από νοικοκυρές σαν και του λόγου μου.
Και πήγα να τον παραλάβω από το αεροδρόμιο. Από τότε που έφυγε, κάθε φορά, τη στιγμή που τον πρωτοβλέπω στις αφίξεις πλημμυρίζω ολόκληρη με μια πρωτόγονη αίσθηση χαράς και συγκίνησης (χτυπάει η καρδιά μου γρήγορα και ταρακουνιέται το μέσα μου), που δεν περικλείεται στη λογική και δεν χωράει στις λέξεις. Το σώμα μου την αναγνωρίζει παρόμοια με τη χαρά που είχα όταν πρωτοάκουσα το κλάμα του στο μαιευτήριο.
Αυτά από μια χαζομαμά μέσης ηλικίας, ενήλικου παιδιού. Και μην νομίζετε ότι δεν θα τσακωθούμε τις επόμενες ημέρες. Πώς αλλιώς να αγαπηθούν οι άνθρωποι άλλωστε. Αν έχω τη μεγάλη τύχη/ατυχία να διαβάσει το σημερινό θα μου πει πως είμαι cringe. Ε, λοιπόν είμαι. Και θα πάω να κοιμηθώ ήρεμη σήμερα.
