Προχτές πήγα στην ορθοδοντικό και μου έβγαλε τα σιδεράκια που φορούσα τους τελευταίους 20 μήνες. Με δύο δυνατά τσαφ της τανάλιας με απελευθέρωσε.
Γιούπι! Ένιωσα σαν κλωσσόπουλο που έσπασε το τσόφλι από τ’ αυγό και αποκαλύφθηκε επιτέλους.
Το πρώτο που θέλησα να κάνω, με μια αίσθηση χαρούμενου θριάμβου, ήταν να αγοράσω ένα κόκκινο κραγιόν και να το απλώσω στα χείλη μου. Είναι αστείο γιατί όσοι με ξέρουν καλά, γνωρίζουν ότι εγώ κάνω κάποιο υποτυπώδες βάψιμο μονοψήφιο αριθμό φορών μέσα στο έτος. Όμως ήταν κάτι που το είχα στερηθεί εντελώς όλο αυτό το διάστημα (γιατί μια φορά που το επιχείρησα το αποτέλεσμα ήταν άθλιο για τεχνικούς λόγους) και ανυπομονούσα να το δοκιμάσω.
Και έγινε πιο εύκολα και αβίαστα από κάθε άλλη φορά. και πιο όμορφα, να συμπληρώσω.
Και σήμερα το ξανάκανα και το ευχαριστήθηκα πολύ. Η ζωή είναι ωραία! (αρκεί να μην χάνεις τα κλειδιά σου)
Photo by jennifer aoun on Unsplash
