Όταν ήμουν μικρή ο Θεός κατοικούσε σε ένα πολυκαιρισμένο εικόνισμα με δυσδιάκριτες μισοσβησμένες μορφές πάνω σε τραχύ ξύλο κρεμασμένο πάνω από το στρογγυλό τραπέζι της δρύινης τραπεζαρίας. Τώρα μάλλον έχω απομείνει δίχως Θεό οπότε αναγκαστικά για να τα καταφέρω πρέπει να ενισχύσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους και ακόμα πιο πολύ σ’ εμένα – δύσκολο καθήκον.
Χτες βράδυ, την ώρα που έβγαινα στο μπαλκόνι για να ποτίσω τις γλάστρες που είχα ξεχάσει το πρωί, είδα το σχεδόν γεμάτο φεγγάρι ανεβασμένο στο κατάλληλο ύψος ώστε να το θαυμάσω για δέκα τουλάχιστον δευτερόλεπτα πριν μου πέσουν τα αυτιά από το πολύ κρύο.
Σήμερα το πρωί ελαφραίνω πετώντας τα σκουπίδια της κουζίνας, του μπάνιου και της ανακύκλωσης στους κάδους της γωνίας. Και 9.766.
Στοιχίζω τα καινούρια μου ημερολόγια. Ένα για τα καθήκοντα (το αγόρασα εγώ πριν ένα μήνα), ένα για να εναποθέτω τον εσωτερικό μου κόσμο (μου το χάρισε αγαπημένη φίλη) και ένα μικρό που μου χάρισε η φαρμακοποιός μου το οποίο προορίζεται για την τσάντα της βόλτας. Αρκετά για να δαμάσω τον νέο χρόνο – έχω ακόμα 364 ημέρες για να τα καταφέρω.
