Είναι τόσο πολλά τα διαφορετικά καλά και κακά συναισθήματα που έχω βιώσει τα τελευταία δύο εικοσιτετράωρα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο που δεν έχω καταφέρει ακόμα να τα επεξεργαστώ, γυρίζουν μέσα μου σαν αχώνευτο φαγητό.
Νιώθω τυχερή που είμαστε ζωντανοί και υγιείς εγώ και το παιδί μου και που μπορώ να πληρώνω τους λογαριασμούς μου έστω και με κάποια δυσκολία.
Μικρή σιωπή περισυλλογής. Ας μην βασανίστηκαν πολύ οι πέντε ψυχές που χάθηκαν. Κι ας ξημερώσει μια μέρα με ήλιο αύριο για τους ζωντανούς.
