Κάθε μέρα,
Κάθε μέρα
Διάβασμα και μπουγάδα
Σήμερα ξεκίνησα να διαβάζω το Keep Going του Austin Kleon. Το καινούριο για μένα είναι ότι το διαβάζω σε ηλεκτρονική μορφή.
Ανοίγω το στόμα μου-γράφω ημερολόγιο ξανά. Ημέρα 1
Εδώ και καιρό ζω και εργάζομαι σιωπηρά, κρατάω το στόμα μου επίμονα σφαλιστό, όπως όταν κολυμπάμε και θέλουμε να μας φτάσει η ανάσα!
Εδώ και 24 ημέρες, (από τις 23 Μαρτίου και με τη βούλα του κράτους) είμαι σε αυτο-απομόνωση λόγω των περιοριστικών μέτρων κατά του κορωνοϊού, όπως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτής της χώρας. Η τελευταία μου έξοδος που δεν ήταν σουπερμάρκετ, επίσκεψη κάτω από το μπαλκόνι της μαμάς μου σαν άλλος Ρωμαίος ή περπάτημα γύρω-γύρω όλοι 500 μέτρα γύρω από το σπίτι μου ήταν την Παρασκευή 13 Μαρτίου σε ένα φαναρτζίδικο, για το κλείσιμο ενός δευτεριάτικου ραντεβού που δεν έγινε ποτέ!
Ξαφνικά στις 25 Μαρτίου, ανήμερα των γενεθλίων μου με έπιασε κωλοπιλάλα να κάνω φασαρία, να ακουστώ, ήθελα να μου δώσουν σημασία. Έτσι έφτιαξα μια (μικρή) σοκολατένια τούρτα από συνταγή που φύλαγα χρόνια στο συρτάρι μου και ποτέ δεν έφτιαχνα (τη συνταγή θα τη βρεις στον λογαριασμό μου της Cookpad εδώ). Πού ξέρεις, σκέφτηκα, μπορεί αυτό να είναι και το τελευταίο σου γενέθλιο, ε μην περάσει έτσι, στο ντούκου! Έτσι έφτιαξα ένα μικρό, άτεχνο εορταστικό βίντεο-μαθαίνω όμως σιγά-σιγά (άμα θες, δέστο εδώ) που ευελπιστώ να δείχνω στα εγγόνια μου ή στα εγγόνια των φίλων μου μετά από πολλά-πολλά χρόνια!
Έκτοτε κάνω τα συνηθισμένα. Τα πρωινά δουλεύω από το σπίτι (από εκεί που δούλευα και πριν δηλαδή) και μαγειρεύω, απλώνω κανένα πλυντήριο αν δεν βρέχει. Τα απογεύματα χρησιμοποιώ το zoom για να κάνω γιόγκα, να μιλήσω στον κτηνίατρο, να παρακολουθήσω σεμινάρια για ό,τι μου κατέβει. Διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις και ενδιαμέσως καταβροχθίζω με αδηφαγία τα νέα για τον κορωνοϊό.
Παρακολούθησα διαδικτυακά μια θεατρική παράσταση που είχα μεγάλο καημό να τη δω και πραγματικά μου άρεσε πολύ. Μιλάω για “Το Ευχαριστημένο” στο Θέατρο Πορεία, μια παράσταση που πάλλεται από ζωή και αλήθεια, γραμμένη από τη Μαρίνα Καραγάτση. Η παράσταση ανέβηκε διαδικτυακά μόνο για 24 ώρες όμως υπάρχει πάντα το βιβλίο που πολύ θέλω να διαβάσω στη συνέχεια.
Ξαναέπιασα να διαβάζω “Στον κήπο του Επίκουρου” του Irvin Yalom που το είχα πιάσει δυο χρόνια πριν, όταν πέθανε ο πατέρας μου αλλά τότε κάτι κλώτσαγε μέσα μου και δεν μπορούσα να το συνεχίσω. Τώρα με έχει ρουφήξει μέσα του. Και ναι, μιλάει για το θάνατο και τον φωτίζει με πολύ χρήσιμο τρόπο. Γενικά διαβάζω περισσότερο από ότι πριν την “καραντίνα”.
Μου λείπει η αίσθηση του να βρεθώ μέσα στη φύση, στη θάλασσα ή το βουνό. Ίσως γι’ αυτό βρήκα ανακούφιση εδώ.
Σήμερα και χτες είχε βροχή και ποτίστηκαν τα ανοιξιάτικα λουλούδια. Περιμένω με προσμονή τον ήλιο που ευαγγελιστήκανε οι μετεωρολόγοι για την Τρίτη. Όπως κατάλαβες άρχισα να κρατάω ημερολόγιο! Καλή εβδομάδα!
Για την αγάπη και τον επίμονο πελαργό
Διάβασα μια αλλόκοτη και όμορφη ιστορία, μία από αυτές που αποδίδει πολύ ποιητικά και μαγικά η πένα της Νέβι Κανίνια. Επειδή μου ζέστανε το μυαλό και την καρδιά μου θέλησα να την κρατήσω μέσα στην προσωπική μου πινακοθήκη ιστοριών αλλά και να τη μοιραστώ συγχρόνως μαζί σου μέσα σε λίγες αράδες.
Σε περίληψη λοιπόν, ένας αρσενικός πελαργός, ο Κλίπιταν, διασχίζει από αέρος 14.000 χιλιόμετρα κάθε χρόνο για 16 συναπτά προκειμένου να συναντήσει το τραυματισμένο ταίρι του, τη θηλυκιά πελαργό Μαλένα που δεν πετάει (εδώ και 16 χρόνια) εξαιτίας ενός πυροβολισμού κυνηγού. Ο Κλίπιταν ζει στη Νότια Αφρική και η Μαλένα στην Κροατία. Συναντιούνται κάθε χρόνο στην Κροατία λοιπόν, ζουν μαζί από την άνοιξη μέχρι και τον Αύγουστο, ζευγαρώνουν, και μετά ο Κλίπιταν παίρνει μαζί του τα μικρά πελαργάκια που προκύπτουν από αυτό το ερωτικό ζευγάρωμα και μεταναστεύουν παρέα στην Αφρική. Και ξαναγυρίζει στην Κροατία και τη Μαλένα την επόμενη χρονιά. Εδώ και 16 χρόνια!
Είναι μια ιστορία τρυφερότητας και ελπίδας. Εύχεσαι να σε αγαπήσει κάποιος τόσο πολύ; Ναι, είναι όμορφο να σε αγαπούν και να σου το δείχνουν με τέτοια αφοσίωση. Όμως για φαντάσου να έχεις την τύχη και το θάρρος να αγαπήσεις εσύ ο ίδιος/η ίδια κάποιο άλλο πλάσμα τόσο βαθιά, τρυφερά και επίμονα! Τότε αλλάζει και ομορφαίνει η ζωή ακόμα περισσότερο!
Φτιάξε το δικό σου κουτάκι
Εσείς διαβάζετε τα πριγκιπικά νέα; Εγώ κατά καιρούς ναι, για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι μου αρέσει η ελαφράδα τους και ο άλλος ότι βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον να προσπαθώ να ερμηνεύω τη συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν εκπαιδευτεί να δαμάζουν μέχρι να συνθλίψουν την αληθινή γλώσσα του σώματός τους.
Το τελευταίο νέο αφορά τον αρραβώνα του Βρεττανού πρίγκηπα Χάρι. Η μνηστή του πρίγκιπα Χάρι λοιπόν είναι η Μέγκαν Μαρκλ μία νέα γυναίκα διαζευγμένη (Oh, mon Dieu), μιγάδα Αμερικανή (ξανά Oh, mon Dieu) που είχε σταδιοδρομήσει μέχρι σήμερα ως ηθοποιός (να αναφωνήσω τρίτη φορά;).
Και έχει ενδιαφέρον για μένα το ότι μεγάλωσε σε μία τυπική οικογένεια της μεσαίας τάξης, ξέρετε από αυτές που ενίοτε έχουν άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, μπορεί να ξεχάσουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος και μυρίζουν τα πόδια τους όταν κάθονται όλοι αντάμα στο living room για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους σειρά στην τηλεόραση.
Αυτή η Μέγκαν λοιπόν (που δεν γνωρίζω το αληθινό ποιόν της) αλλά χαμογελάει, μορφάζει σαν άνθρωπος και όχι σαν να έχει καταπιεί μπαστούνι και χουφτώνει δημοσίως (πλην διακριτικά) το μερί του γαλαζοαίματου μνηστήρα της, όταν ήταν στο γυμνάσιο, χρειάστηκε μια φορά να συμπληρώσει μια φόρμα όπου υπήρχε μια ερώτηση για τα φυλετικά της στοιχεία. Στο έντυπο υπήρχαν τρία ‘κουτάκια’ που έγραφαν αντίστοιχα, μαύρος, λευκός και ισπανόφωνος (ωραία πράγματα, ε;). Η δασκάλα της αφού το σκέφτηκε αρκετή ώρα της υπέδειξε το κουτάκι ‘λευκός’ αλλά και πάλι δεν φαινόταν σίγουρη. Η Μέγκαν πήρε το χαρτί στο σπίτι και ρώτησε τον μπαμπά της ποιο κουτάκι να τικάρει και πήρε τη μοναδική απάντηση “Φτιάξε το δικό σου κουτάκι”.
Το ‘κουτάκι’ έχει να κάνει με το πόσο ασκούμε το δικαίωμά μας να κάνουμε επιλογές, να είμαστε διαφορετικοί από αυτό που περιμένουν οι κάθε λογής ‘άλλοι’ και να “εξασκούμε τους μυς της αποφασιστικότητάς μας” – όπως λέει η blogger φίλη https://www.aspaonline.gr/. Εσείς πότε ήταν η τελευταία φορά που σκεφτήκατε / τολμήσατε να φτιάξετε το δικό σας κουτάκι;
Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος των εφήβων
Όταν ο γιος μου έκανε τα μαθήματά του για το σχολείο, είχε 5-6 ανοιχτά παράθυρα στον υπολογιστή του, το σήμα του Instant Messenger αναβόσβηνε συνέχεια, το κινητό του χτυπούσε κάθε τόσο και «κατέβαζε» μουσική και έβλεπε τηλεόραση με την άκρη του ματιού του. Δεν ξέρω αν κατάφερνε να κάνει τα μαθήματά του όμως απ’ ότι μπορούσα να δω ο γιος μου διοικούσε μια αυτοκρατορία, οπότε δεν με πείραζε αν τελικά δεν έκανε τα μαθήματά του.
Σας θυμίζει κάτι αυτή η περιγραφή; Δεν το έχω γράψει εγώ αλλά ο sir Ken Robinson για τον γιο του Τζέιμς στο βιβλίο του The Element: How Finding Your Passion Changes Everything. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική!
Δεν προσπαθώ να απαξιώσω τη σοβαρή μελέτη, την κοπιώδη προσπάθεια ή την συνειδητή προσπάθεια για αριστεία. Απλώς καλό να είναι να γνωρίζουμε ότι η πραγματικότητα επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Και ξέρω, ότι μέρες που είναι – εξετάσεις γυμνασίου, λυκείου, πανελλήνιες εξετάσεις για το πανεπιστήμιο – πολλοί γονείς εφήβων στην Ελλάδα περνάτε (περνάμε) δύσκολα, ζείτε (ζούμε) σε εμπόλεμη ζώνη στο σπίτι για διαφωνίες στον τρόπο και τον χρόνο της μελέτης, έχετε (έχουμε) τρικυμία στο κρανίο.
Εμείς οι γονείς λοιπόν, και οι δάσκαλοι και όλοι οι σημαντικοί για τα παιδιά ενήλικες ας καταγράφουμε στο χαρτί και στην καρδιά μας κάθε βήμα προόδου των μεγάλων παιδιών μας, ας διατηρούμε την εμπιστοσύνη μας στη ζωή και στους εφήβους μας, ας τους προσφέρουμε ενθάρρυνση και καθοδήγηση (ακόμα κι αν φαίνεται ότι τη γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια) και ας διατηρούμε την ανθρωπιά και το χαμόγελό μας μέσα στην αγριάδα και την ορμητικότητα της εφηβείας. Η μάθηση απλώς αλλάζει πρόσωπο.
Peace sign on!
Γυναίκα στα Ιμαλάια
Είχα κάτι υπολείμματα καλοκαιριού κάτω από το κρεβάτι μου: τα βατραχοπέδιλα και κάτι βιβλία. Ανακάλυψα μια μακρόστενη σακούλα γνωστού ζαχαροπλαστείου που χωρούσε ακριβώς τα βατραχοπέδιλα (προοριζόταν για τσουρέκι) και αυτά πήραν το δρόμο τους για την ντουλάπα. Έριξα μια ματιά στα βιβλία.
Τα εξώφυλλα των θερινών αναγνώσεων κουβαλούν ιστορίες. Όταν διάβασα όλα τα βιβλία που είχα μαζί μου στο νησί πήγα να ζητιανέψω στη γειτόνισσα . Έτσι βρέθηκε στα χέρια μου ένα βιβλίο από αυτά που προσφέρουν οι κυριακάτικες εφημερίδες: «Η αλήθεια που δε γνώριζα». Το εξώφυλλο το φωτογράφησα, το βλέπετε: σου φωνάζει, ερωτική ιστορία. Όχι ότι σνομπάρω τις ερωτικές ιστορίες. Κάθε άλλο. Άμα ξέρουν να τις λένε με χάρη… Αλλά νισάφι πια με τα κόκκινα τριαντάφυλλα στα εξώφυλλα. Το κοίταξα υποψιάρικα αλλά κατόπιν επιμονής της αγαπημένης μου γειτόνισσας το ξεκίνησα.
Διαπίστωσα ότι η Σταυριανή Στεφάνου γράφει ωραία, στρογγυλά ελληνικά και είναι δυνατή στις περιγραφές. Η ιστορία εκτυλίσσεται στα Ιμαλάια όπου μια ομάδα ελλήνων ορειβατών καταφτάνει με σκοπό την κατάκτηση του Έβερεστ. Αλήθεια, ξέρατε ότι ο νεοζηλανδός Χίλαρι που ανέβηκε το Έβερεστ ήτανε μελισσοκόμος; Τα βρήκα όλα όπως μου τα περιέγραψε φίλος που έχει κάνει τη διαδρομή μέχρι την κατασκήνωση βάσης του Έβερεστ: Παγετωνικοί καταρράκτες, ορεινές λίμνες, δάση με ροδόδεντρα, βουδιστικά μοναστήρια, κρεμαστές γέφυρες που κρέμονται με συρματόσχοινα πάνω από ποτάμια. Εξάλλου, όπως γράφει στην εισαγωγή, η συγγραφέας είχε συμμετέχει παλιότερα σε μια ορειβατική αποστολή σε εκείνα τα μέρη. Η ιστορία αγάπης ελαφρά προβλεπόμενη αλλά καλοστημένη. Δίπλα σε αυτήν ξετυλίγονται με ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον μικρές ιστορίες των ινδουιστικών οικογενειών στην κοινωνία του Νεπάλ και μαθαίνεις πώς εξελίχθηκε η κοινωνική θέση της γυναίκας εκεί τα τελευταία 50 χρόνια.
Εύχομαι σε αυτό το μυθιστόρημα να έχει την ευκαιρία να κάνει μια δεύτερη καριέρα με διαφορετικό τίτλο και νέο εξώφυλλο -τα Ιμαλάια έχουν να προσφέρουν τόσο όμορφες εικόνες! Οι ταξιδιάρηδες πιστεύω θα το αγαπήσουν.
Δικαίωμα… όπως στο πόκερ
«Η ευγνωμοσύνη μας κάνει ανοιχτούς στις άπειρες δυνατότητες που υπάρχουν. Η ευγνωμοσύνη μας φέρνει πιο κοντά στους άλλους. Και μας κάνει πιο ευτυχισμένους». Γράφει σήμερα ο μαρκετίστας και μπλόγκερ Seth Godin στη ‘γραφομηχανή’ του.
Η ευγνωμοσύνη είναι επιλογή. Το να θεωρείς τα πάντα δικαίωμά σου-προνόμιό σου είναι επίσης επιλογή, που δεν επιτρέπει να νοιώσεις ευγνωμοσύνη, δεν σε αφήνει να δεις το πλήθος των δυνατοτήτων που ανοίγονται μπροστά σου, που σε απομακρύνει από τις ευθύνες σου, που σε σπρώχνει να θυμώνεις και να ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους.
Σήμερα αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που, μετά από τρία 24ωρα «απεργίας» λόγω παγετού το τρεχούμενο νερό ήρθε ξανά στο σπίτι μου.
Σήμερα αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που ο πρώην σύζυγός μου μού έδωσε χρήσιμο feedback για να ξεπαγώσω τις σωληνώσεις του νερού και να επανέλθει το τρεχούμενο νερό στο σπίτι.
Σήμερα αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που μπορώ και πάλι να πλυθώ και να λουστώ.
Σήμερα αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που διαθέτω στοίβες πιατικών για πλύσιμο.
Σήμερα νιώθω ευγνωμοσύνη που ξανακούω το γαργάρισμα του νερού που γεμίζει τα καζανάκια στις δύο τουαλέτες του σπιτιού.
Με τις υγείες σας και καλή σας εβδομάδα! Ξέρω, αύριο είναι Τετάρτη αλλά μετά από τόσο χιόνι στην πόλη και την υποχρεωτική αργία των σχολείων η εβδομάδα ξαναρχίζει φρέσκια και αστραφτερή αύριο!
Η Jane Goodall ήταν εδώ
«Ο Ταρζάν παντρεύτηκε τη λάθος Τζέιν» είπε χαριτολογώντας η διάσημη πρωτευοντολόγος (*) και ανθρωπολόγος Jane Goodall στην ομιλία της «Λόγοι για να ελπίζουμε» την προηγούμενη Πέμπτη στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής. Και αυτή είναι η αλήθεια της γιατί η Jane από μικρό παιδί αγαπούσε τα ζώα, έδειχνε παθιασμένο ενδιαφέρον για τη συμπεριφορά τους και διάβαζε ανελλιπώς για αυτά και το όνειρό της ήταν να ταξιδέψει στην Αφρική για να μελετήσει από κοντά πώς συμπεριφέρονταν όλα τα εξωτικά ζώα που ζούσαν εκεί πέρα.
Έτσι, η Jane στα 26 της χρόνια το 1960, αφού συγκέντρωσε με κόπο τα χρήματα που χρειαζόταν δουλεύοντας για καιρό ως σερβιτόρα κατάφερε να ταξιδέψει στην Αφρική (περιοχή Γκόμπε της Τανζανίας) και να παρατηρήσει από κοντά τους χιμπατζήδες που είναι οι κοντινότεροι συγγενείς του ανθρώπου (τεράστια ομοιότητα στο DNA). Να σημειωθεί ότι πριν πραγματοποιήσει αυτό το ταξίδι δεν είχε αποκτήσει κανένα πανεπιστημιακό πτυχίο – ίσως τελικά αυτό να ήταν μια ευτυχής συγκυρία γιατί το μυαλό της ήταν ελεύθερο από ακαδημαϊκές αγκυλώσεις. Αργότερα εκπόνησε διδακτορικό στην Ηθολογία το οποίο ολοκλήρωσε στην ηλικία των 31 ετών. Από τις παρατηρήσεις της προέκυψαν χρήσιμα και ρηξικέλευθα συμπεράσματα για την ανθρώπινη εξέλιξη και συμπεριφορά με βασικότερο όλων ότι ο άνθρωπος δεν είναι ο μόνος στο ζωικό βασίλειο που είναι σε θέση να φτιάχνει και να χρησιμοποιεί εργαλεία – το κάνει και ο χιμπαντζής.
Το όνειρό της το πραγματοποίησε γιατί εκτός των άλλων παραμέτρων, είχε (το τόνισε τρεις φορές) μια υποστηρικτική μητέρα η οποία
- Δεν τη μάλωνε ποτέ όταν έφερνε μέσα στο σπίτι τους φίλους της τα σκουληκάκια. Απλώς, στο τέλος τα ημέρας ζητούσε από την κόρη της να τα επιστρέψει στον κήπο επειδή «θα πεθαίνανε μέσα στο σπίτι»
- Αντιμετώπισε με σεβασμό το όνειρο της κόρης της έδωσε χώρο για να το αναπτύξει παρόλο που οι οικονομικές δυσχέρειες για χρόνια δεν της επέτρεπαν να προχωρήσει
- Της είπε ότι αν το θέλει πραγματικά πρέπει να δουλέψει σκληρά, να μην τα παρατήσει με τίποτα, να αρπάξει τις ευκαιρίες που θα παρουσιαστούν και αν δεν παρουσιαστούν, να τις δημιουργήσει εκείνη
- Όταν η Jane εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στην Αφρική ήταν η μητέρα της που προσφέρθηκε εθελοντικά να τη συνοδέψει και να μείνει μαζί της εκεί για αρκετούς μήνες επειδή απαραίτητη προϋπόθεση για να πάρει η Jane τη χρηματοδότηση και την άδεια παραμονής μέσα στη ζούγκλα ήταν να συνοδεύεται (ως γυναίκα) από κάποιο ενήλικο πρόσωπο. Μάλιστα, κατά τα λεγόμενα της Jane, η μητέρα αυτή ενίσχυε καθημερινά το ηθικό της κόρης της ενώ συγχρόνως ίδρυσε μια υποτυπώδη αυτοσχέδια κλινική για την τοπική κοινότητα χωρίς η ίδια να είναι νοσοκόμα ούτε γιατρός παρά μόνο με τις εμπειρικές γνώσεις από τον γιατρό αδελφό της.
Μου έκανε εντύπωση η φυσικότητα με την οποία η Jane παραδέχτηκε ότι δεν υπήρξε καλή στις ξένες γλώσσες και γι’ αυτό δεν μπορούσε να διεκδικήσει τις ακαδημαϊκές υποτροφίες που προσφέρονταν στην εποχή της.
Η Jane Goodall αντιμετώπιζε πάντα ολιστικά τη φύση και τον άνθρωπο και είχε επίγνωση της προσωπικής της ευθύνης για τον κόσμο. Με αυτό το σκεπτικό συνέβαλε ενεργά στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ντόπιων στην Τανζανία και μέσα από τις δράσεις του Jane Goodall Institute τους έδωσε τα μέσα για αυτό-οργάνωση από τη βάση.
Η Jane Goodall που γνώρισα ακμαιότατη στα 82 της χρόνια πλέον είναι μια εξαιρετικά φωτεινή παρουσία, μια ήρεμη δύναμη, ένας άνθρωπος που περιβάλλει ο,τιδήποτε ζωντανό με μια μητρική θα έλεγα στοργή, που δεν εγκατέλειψε ποτέ την ενεργό δράση, που ταξιδεύει 300 ημέρες το χρόνο για να μεταφέρει το μήνυμά της και την πρότασή της για έναν καλύτερο κόσμο για τα ζώα, τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Μέσα από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα Roots and Shoots (Ρίζες και Βλαστοί) που εμπνεύστηκε το 1991 κάνει πράξη την πίστη της στα παιδιά και τους νέους προσφέροντάς τους τα απαραίτητα εργαλεία για σχηματίσουν ομάδες και να δώσουν πρακτικές λύσεις στα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών. Το Roots and Shoots λειτουργεί σε περισσότερες από 130 χώρες και άνοιξε πρόσφατα πανιά και για την Ελλάδα.
Κάθε άνθρωπος, λέει η Jane Goodall, όσο ασήμαντος και αν νομίζει ότι είναι, επηρεάζει με τις πράξεις του τη Γη μας. Και σε αυτή τη Γη ζούμε όλοι συνδεδεμένοι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να επιλέγουμε τη δράση μας με επίγνωση. Καθένας μας μπορεί να κάνει τη διαφορά. Για καλό ή για κακό. Αν είναι για καλό θα συνεχίσουμε να έχουμε λόγους να ελπίζουμε. Ίσως μεγαλώνετε μια μικρή Jane στο σπίτι σας. Δώστε της ρίζες για να στηριχτεί και να βγάλει βλαστούς που θα απλωθούν και θα καρποφορήσουν τα δικά της φρούτα, τα δικά της όνειρα.
Περισσότερες και πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της Jane Goodall εδώ και εδώ.
Βιβλία της Jane Goodall κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη και από τιε εκδόσεις Αντιγόνη.
(*) Πρωτεύοντα είναι εκείνη η ομάδα των θηλαστικών στην οποία ανήκουν οι πίθηκοι, οι μαϊμούδες και ο άνθρωπος.
Των ευχαριστιών ή της ευγνωμοσύνης
Σήμερα είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving Day) για τους Αμερικανούς κατοίκους (ΗΠΑ και Καναδά) και τους Αμερικανούς πολίτες αυτών των χωρών παντού στον πλανήτη. Για τις εγκυκλοπαιδικές σας γνώσεις, η ημέρα αυτή καθιερώθηκε σε ανάμνηση των πρώτων ευχαριστιών των Ευρωπαίων αποίκων στην Αμερική που έφτασαν σώοι στη Νέα Γη και που αξιώθηκαν να έχουν συγκομιδή από τα χωράφια τους. Για όσους ετοιμάζονται να υψώσουν ειρωνικά το φρύδι, όχι, δεν φτιάχνω σήμερα ψητή γαλοπούλα, ούτε κολοκυθόπιτα παρόλο που αν μου έκανε κέφι θα έφτιαχνα, σε ελεύθερη κοινωνία δεν ζούμε; Οι επίσημες σχέσεις μου με τον Νέο Κόσμο συνοψίζονται στους δεσμούς αγάπης με τους συγγενείς μου στο Σικάγο, από το σόι του πατέρα μου.
Η γιορτή των Ευχαριστιών έχει συνδεθεί ιδιαίτερα τις δεκαετίες της ευμάρειας από το 1950 και μετά με υπερκατανάλωση φαγητού και ποτού και αγορά δώρων. Μάλιστα συχνά, επειδή είναι η μόνη περίσταση μέσα στο χρόνο που επανασυνδέεται η ευρύτερη οικογένεια που ζει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και τα νεότερα μέλη έχουν αποκτήσει με το χρόνο καινούρια χούγια που δεν εγκρίνουν οι παλαιότερες γενιές, παρατηρούνται κωμικοτραγικές καταστάσεις και καυγάδες που θα έχετε δει σε ταινίες ή που θα σας έχουν διηγηθεί γνωστοί σας.
Στην καρδιά της γιορτής όμως βρίσκεται κρυμμένη η ευγνωμοσύνη, μια υποτιμημένη μα πολύ ωφέλιμη συνήθεια του πνεύματος ή της ψυχής αν θέλετε. Κάποια άσχετη στιγμή μέσα στη χρονιά που μας πέρασε έπεσα πάνω σε μία ανάρτηση που πρότεινε να δίνουμε πολλά μικρά δείπνα ευχαριστιών (gratitude dinners) μέσα στη χρονιά, επιλέγοντας κάθε φορά έναν μικρό κύκλο φίλων ή και συγγενών στους οποίους θέλουμε να εκφράσουμε έμπρακτα την ευγνωμοσύνη μας πού βρίσκονται στη ζωή μας, που μας νοιάζονται, και που μοιράζονται μαζί μας τις χαρές και τις δυσκολίες. Είναι επίσης μια ευκαιρία να θυμηθούμε παρέα τι είναι αυτά που μας κάνουν χαρούμενους και ευγνώμονες αυτήν την περίοδο στη ζωή μας. Το ότι ο αριθμός των φίλων είναι συνειδητά μικρός μας επιτρέπει αφενός να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας μόνο σ’ αυτούς και αφετέρου να ετοιμάσουμε με μεγαλύτερη ευκολία ένα χαλαρό δείπνο. Για ακόμα μεγαλύτερη χαλαρότητα μπορούμε να ζητήσουμε σε όποιον έχουμε το θάρρος να φτιάξει κάτι και να το φέρει στο τραπέζι μας – εκτός κι αν σας πιάνει η ελληνική τζαναμπέτικη περηφάνια «μη μας πουν και τσιγκούνηδες ή ακαμάτες». Μην στενοχωριέστε, δεν θα σας κακοχαρακτηρίσουν για μια σαλάτα ή ένα μπολ ζυμαρικών με τόνο. Το ζητούμενο είναι η εγγύτητα και η ζεστασιά μεταξύ των φίλων και η πολύτιμη αίσθηση του ανήκειν.
Και ποια η διαφορά από μια κοινή σύναξη φίλων; Η μόνη διαφορά είναι ότι κάνεις το κάλεσμα πολύ συνειδητά, και επικεντρώνεσαι με το μυαλό και την καρδιά σου σε ποιους θέλεις να αφιερώσεις την αγάπη και την προσοχή σου κάθε φορά.
Το εμπνευστικό άρθρο που σας ανέφερα περιέργως δεν κατάφερα να το ξαναβρώ όμως σε παρόμοιο πνεύμα κινείται αυτό εδώ.
Και μιας που το έφερε η κουβέντα, σας ευχαριστώ που με διαβάζετε!