Μια μικρή λαμπερή ανακάλυψη σε μια αργόσυρτη και ελαφρώς σκυθρωπή Κυριακή η μουσικός και μουσικολόγος Χάρις Τσαλπαρά που ανακάλυψα στην ομώνυμη σελίδα της στο Facebook . Καθαρή, διάφανη φωνή, αιθέρια παρουσία και, η αδυναμία μου, όμορφες ιστορίες.
Άκου λοιπόν (μάλλον διάβασε) με τη βοήθεια και του κοινού – των σχολιαστών ολόκληρη τη σκοτεινή ιστορία του γνωστού παραδοσιακού άσματος “Πέρα στους πέρα κάμπους” που δεν μπορεί, θα το χόρεψες κάποτε σέρνοντας τα πόδια με ρυθμό στο δημοτικό σχολείο. Τότε μας βάζανε μόνο τα πρώτα “αθώα” δίστιχα και δεν φτάναμε ποτέ στο δράμα της υπόθεσης, που άμα τη μάθεις πιστεύω θα φρίξεις λίγο και θα θυμώσεις. Διάβασέ το και αν θες σιγοτραγούδησέ το και κλάψε για την κοπελιά.
Πέρα στους πέρα κάμπους που είναι οι ελιές
είν’ ένα μοναστήρι που παν’ οι κοπελιές
Πάω και ‘γω ο καημένος για να λειτουργηθώ
να κάνω το σταυρό μου σαν κάθε Χριστιανός
Βλέπω μια Παναγιά άλλη βλέπω μια κοπελιά
έκανε το σταυρό της και λάμπει η εκκλησιά
Ρωτώ ξαναρωτώ τη ‘πο που ‘σαι κοπελιά
από εδώ κοντά ‘μαι, π’ αυτόν τον μαχαλά
Μα έχω γέρον άντρα και δυο μικρά παιδιά
π’ ολημερίς με δέρνει, έχει σκληρή καρδιά
Βαρύ σταμνί μου δίνει κι ένα κοντό σχοινί
ν’ αργήσω να γεμίσω για να ‘βρει αφορμή
Παράτησε τον γέρο και πάρε εμέ τον νιο
να σε σφιχταγκαλιάζω, να σε γλυκοφιλώ
Δεν τονε φαρμακώνω τον γέρο τον κακό
γιατί μικρή με πήρε σαν δώδεκα χρονώ.
