Επισκέφθηκα την έκθεση – αφιέρωμα στα έργα του Παναγιώτη Τέτση “Η εμμονή του βλέμματος” στην Εθνική Πινακοθήκη με μια φίλη σήμερα το πρωί. Και βγήκα από εκεί τόσο χορτάτη!
Χορτάτη από το δικό του βλέμμα στον κόσμο που μου το χαρίζει προσωρινά να το κάνω και δικό μου. Χορτάτη από τα χρώματα που σου λένε πιάσε με, φάε με χάιδεψέ με το βλέμμα στους καμβάδες. Χορτάτη από το πώς μιλούσαν τα χέρια, τα πόδια,των γυναικείων και ανδρικών σωμάτων στα πορτρέτα μα και στις μεγαλύτερες συνθέσεις. Γοητεύτηκα από τον τρόπο που μάντευα το στήθος και οι γοφοί των γυναικείων σωμάτων να πάλλεται κάτω από τα φορέματά τους. Από τις θάλασσες της Ύδρας και της Σίφνου, άλλοτε που άλλοτε με προσκαλούν στο γαλάζιο τους και άλλοτε έκαναν την καρδιά μου να χτυπάει γρηγορότερα από τα πιο σκούρα και απειλητικά μπλε που προειδοποιούσαν για κακοκαιρία. Χάρηκα τα παιχνίδια του φωτός από τις κλειστές γρίλιες και πάνω στις ταράτσες.
Είμαστε τυχεροί, μας άφησε πλούσιο έργο ο Τέτσης, ο οποίος ζωγράφιζε μέχρι τα τελευταία του. Αν προλαβαίνεις πήγαινες αύριο, είναι η τελευταία μέρα της έκθεσης. Θα ρίξει χρώμα και χαρά στη μέρα σου μα και τις επόμενες που θα ακολουθήσουν.
