Η κυρία Ζ κουβαλούσε σίγουρα πάνω από 80 χειμώνες πάνω στην καμπουρίτσα της – βλέπεις η οστεοπόρωση και η κύφωση μπορούν να γίνουν ανελέητες για μας τις γυναίκες από μια ηλικία και μετά. Η φωνή της όμως βγήκε ζωηρή και με τσαγανό – όχι τρεμάμενη φωνή ηλικιωμένης – καθώς χαιρετούσε με φιλική οικειότητα την ταμία του βιβλιοπωλείου που φαινόταν να γνωρίζει.
“Θέλω ένα βιβλίο για τον φαρμακοποιό μου που με εξυπηρετεί. Διαβάζει πολύ, είναι καλλιεργημένος. Και ένα για τη γυναίκα του. Κι εκείνη διαβάζει πολύ”. ‘Ηθελε να κάνει ένα δώρο ευγνωμοσύνης στον άνθρωπο που τη ν εξυπηρετεί, αρκετά συχνά φαντάζομαι. Πόση ανακούφιση και ευγνωμοσύνη δοκίμασα εγώ η άσχετη που η ηλικιωμένη κυρία που διέθετε μια (μικρή ή μεγάλη) άνεση για να προσφέρει ένα δώρο δεν επέλεξε να δωρίσει κάτι εντυπωσιακό και πομπώδες ούτε να δώσει κάποιο “χαρτζηλικάκι” σε κλειστό φάκελο αλλά βιβλία που να αντιστοιχούν στα ενδιαφέροντα του καθενός εργαζόμενου στο φαρμακείο, όπως προέκυψε από την κουβέντα που συνεχίστηκε.
Μου πρόσφερε κι εμένα τη χαρά να της δώσω τα φώτα μου για να διαλέξει ένα από αυτά τα βιβλία και ευχαριστήθηκε πολύ την πρότασή μου. Και στο τέλος είπε “Άαα να μην το ξεχάσω, θέλω και ένα για τη νεαρή βοηθό του φαρμακοποιού. “Να είναι χαρούμενο αυτό παρακαλώ”.
Κουβαλούσε και μια μεγάλη υφασμάτινη τσάντα για να χωρέσει μέσα τα βιβλία – πακέτα ευγνωμοσύνης. Φεύγοντας εγώ πρώτη, της ευχήθηκα καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές. μου αντευχήθηκε μ ε ζεστασιά. Όταν έφτανα στην πόρτα του βιβλιοπωλείου ξαναφώναξε με ενθουσιασμό προς το μέρος μου “Χρόνια καλά να έχεις παιδί μου!”.
Από εμένα και την κυρία Ζ. λοιπόν χρόνια καλά να έχετε, και καλά Χριστούγεννα!
