Μέσα στη γενική ακαταστασία του γραφείου μου υπάρχει και μια στοίβα αφιερωμένη σε υλικά για κολλάζ, κοινώς άπειρα αποκόμματα από περιοδικά και χάρτινες-χαρτονένιες συσκευασίες.
Όσο όμως κι αν περίμενα δεν ερχόταν να με βρει εκείνη η περίφημη στιγμή έμπνευσης που θα με έστρωνε μπροστά στα αποκόμματά μου , να κόβω και να κολλάω με πάθος σαν σε διαφήμιση. Έτσι αποφάσισα να γυρέψω εγώ την έμπνευσή μου with a little help from my friends. Ανακάλυψα στο διαδίκτυο τις ονειρικές δουλειές τις εικαστικού collage artist Άννας Δημητρίου η οποία εμφανίστηκε ως από μηχανής θεά που πήρε από το χεράκι εμένα και μερικούς ακόμα πολύ συμπαθείς εκκολαπτόμενους collagist για να μας μυήσει στον ρευστό κόσμο του κολλάζ όπου το καθετί είναι δυνατό.
Με οδηγό την ψυχική μου διάθεση και εξοπλισμένη με λίγες έξυπνες τεχνικές που μας ψιθύρισε η Άννα έφτιαξα την πρώτη μου σύνθεση κολλάζ και αισθάνομαι περήφανη γι’ αυτήν. Το θέμα ήταν “Ένα ήσυχο μέρος μέσα μου” (ή κάπως έτσι – ας όψεται το brain fog). Δεν ξέρω πόσο ήσυχο ήταν το δικό μου μέρος πάντως μου άρεσε πολύ που είχα την ευκαιρία να κόψω και να ράψω μέσα στο ψυχικό μου πεδίο δημιουργώντας ένα προσωπικό τοπίο σχημάτων, συμβόλων και χρωμάτων.
Η δασκάλα ήταν η σωστή.
Η παρέα ήταν εμπνευστική.
Ο πολυχώρος Κίγκο ήταν όμορφος, οργανωμένος και φιλόξενος. Πρόκειται για έναν εντελώς νέο πολυχώρο (μετράει μόλις 2,5 μήνες) σε τρία επίπεδα που περιλαμβάνει: στο υπόγειο, υπόγειο χώρο για εικαστικά εργαστήρια που λειτουργεί και ως ιδιαίτερο βιβλιοπωλείο, ισόγειο καφέ-μπαρ για ατμοσφαιρικές συναντήσεις (διαθέτει και πιάνο) και πιο πάνω ένα κομμωτήριο με μια δόση ρετρό ατμόσφαιρας για παιχνίδια με την κόμη σας. Στο βάθος του καφέ υπάρχει και μια μικρή αυλή-έκπληξη. Όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από την πλατεία Βικτωρίας.
Θα επανέλθω και με νέο κολλάζ (τώρα που πήρα το κολάι) και με ένα γλυκάκι με όποιον επιθυμεί να με συνοδεύσει στο Κίγκο.
