Εδώ και καιρό ζω και εργάζομαι σιωπηρά, κρατάω το στόμα μου επίμονα σφαλιστό, όπως όταν κολυμπάμε και θέλουμε να μας φτάσει η ανάσα!

Εδώ και 24 ημέρες, (από τις 23 Μαρτίου και με τη βούλα του κράτους) είμαι σε αυτο-απομόνωση λόγω των περιοριστικών μέτρων κατά του κορωνοϊού, όπως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτής της χώρας. Η τελευταία μου έξοδος που δεν ήταν σουπερμάρκετ, επίσκεψη κάτω από το μπαλκόνι της μαμάς μου σαν άλλος Ρωμαίος ή περπάτημα γύρω-γύρω όλοι 500 μέτρα γύρω από το σπίτι μου ήταν την Παρασκευή 13 Μαρτίου σε ένα φαναρτζίδικο, για το κλείσιμο ενός δευτεριάτικου ραντεβού που δεν έγινε ποτέ!

Ξαφνικά στις 25 Μαρτίου, ανήμερα των γενεθλίων μου με έπιασε κωλοπιλάλα να κάνω φασαρία, να ακουστώ, ήθελα να μου δώσουν σημασία. Έτσι έφτιαξα μια (μικρή) σοκολατένια τούρτα από συνταγή που φύλαγα χρόνια στο συρτάρι μου και ποτέ δεν έφτιαχνα (τη συνταγή θα τη βρεις στον λογαριασμό μου της Cookpad εδώ). Πού ξέρεις, σκέφτηκα, μπορεί αυτό να είναι και το τελευταίο σου γενέθλιο, ε μην περάσει έτσι, στο ντούκου! Έτσι έφτιαξα ένα μικρό, άτεχνο εορταστικό βίντεο-μαθαίνω όμως σιγά-σιγά (άμα θες, δέστο εδώ) που ευελπιστώ να δείχνω στα εγγόνια μου ή στα εγγόνια των φίλων μου μετά από πολλά-πολλά χρόνια!

Έκτοτε κάνω τα συνηθισμένα. Τα πρωινά δουλεύω από το σπίτι (από εκεί που δούλευα και πριν δηλαδή) και μαγειρεύω, απλώνω κανένα πλυντήριο αν δεν βρέχει. Τα απογεύματα χρησιμοποιώ το zoom για να κάνω γιόγκα, να μιλήσω στον κτηνίατρο, να παρακολουθήσω σεμινάρια για ό,τι μου κατέβει. Διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις και ενδιαμέσως καταβροχθίζω με αδηφαγία τα νέα για τον κορωνοϊό.

Παρακολούθησα διαδικτυακά μια θεατρική παράσταση που είχα μεγάλο καημό να τη δω και πραγματικά μου άρεσε πολύ. Μιλάω για “Το Ευχαριστημένο” στο Θέατρο Πορεία, μια παράσταση που πάλλεται από ζωή και αλήθεια, γραμμένη από τη Μαρίνα Καραγάτση. Η παράσταση ανέβηκε διαδικτυακά μόνο για 24 ώρες όμως υπάρχει πάντα το βιβλίο που πολύ θέλω να διαβάσω στη συνέχεια.

Ξαναέπιασα να διαβάζω “Στον κήπο του Επίκουρου” του Irvin Yalom που το είχα πιάσει δυο χρόνια πριν, όταν πέθανε ο πατέρας μου αλλά τότε κάτι κλώτσαγε μέσα μου και δεν μπορούσα να το συνεχίσω. Τώρα με έχει ρουφήξει μέσα του. Και ναι, μιλάει για το θάνατο και τον φωτίζει με πολύ χρήσιμο τρόπο. Γενικά διαβάζω περισσότερο από ότι πριν την “καραντίνα”.

Μου λείπει η αίσθηση του να βρεθώ μέσα στη φύση, στη θάλασσα ή το βουνό. Ίσως γι’ αυτό βρήκα ανακούφιση εδώ.

Σήμερα και χτες είχε βροχή και ποτίστηκαν τα ανοιξιάτικα λουλούδια. Περιμένω με προσμονή τον ήλιο που ευαγγελιστήκανε οι μετεωρολόγοι για την Τρίτη. Όπως κατάλαβες άρχισα να κρατάω ημερολόγιο! Καλή εβδομάδα!

Πριν από 2 χρόνια στην κηδεία του πατέρα μου ήρθε και ένας παιδικός του γνώριμος που υπήρξε και ο ισόβιος οικογενειακός του γιατρός. Ο κύριος Αντρέας, ευθυτενής και λυγερόκορμος παρά τα 81 του χρόνια, σεμνός παρά την καλή του φήμη ως επιστήμονα, συνεχίζει να ενημερώνεται για τις εξελίξεις στην ιατρική, έχει καλά κρητικά γονίδια και αγαπάει τη φυσική ζωή, να σκαλίζει τον κήπο και να φροντίζει τις ελιές στο χωριό του στην Κρήτη, είναι ολιγαρκής στο φαγητό του και θεωρεί τις νηστείες απαραίτητες για την διατήρηση της χοληστερίνης του σε χαμηλά επίπεδα!

Είχα καιρό να τον δω και ένιωσα ευγνωμοσύνη που ήρθε σε μια τόσο δύσκολη και σημαντική ημέρα για μένα. Μου είπε “Ο πατέρας σου δεν πρόσεχε και πολύ την υγεία του, το ξέρουμε αυτό. Κάπνιζε πολύ, δεν περπατούσε καθόλου, και δεν τα είχε καθόλου καλά με αυτό που λέμε πρόληψη. Κατάφερε όμως να φτάσει μέχρι τα 78. Με τις σημερινές συνθήκες ζωής γενικά οι άνθρωποι αν είμαστε λίγο τυχεροί, μπορούμε να φτάσουμε μέχρι τα 80. Όσα χρόνια έρθουν μετά, είναι δώρο, εγώ τα λέω το “πουρμπουάρ του Θεού”. Εγώ είμαι στα 81, έχω αρχίσει να ξοδεύω το “πουρμπουάρ” μου. Μπορεί να φύγω ανά πάσα στιγμή από τη ζωή, και είμαι έτοιμος γι’ αυτό.

Για τον κύριο Αντρέα το “πουρμπουάρ” ξεκινάει στα 80, για άλλους όμως μπορεί να ξεκινάει και νωρίτερα. Ας φροντίζουμε να το ξοδεύουμε με καρδιά αλλά και με σύνεση! Καλή χρονιά να έχουμε και ας είναι γεμάτο το “κοσμικό μας πορτοφόλι” με χρόνια γεμάτα, ζουμερά, με αγάπη για τον εαυτό μας και το σύμπαν ολόκληρο!

Χωρίς πολλούς προλόγους, την προηγούμενη Κυριακή πήγα για πρώτη φορά να φάω στο ιταλικό Napul’è του ναπολιτάνου Φραντσέσκο και της ελληνίδας γυναίκας του Μάγκυ και θέλω να μοιραστώ μαζί σας την όμορφη εμπειρία μου! Ένα εστιατόριο μινιατούρα που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή γιατί με το που έστρωσα τον πωπό μου στο αναπαυτικό κίτρινο σκαμπό ένιωσα να με τυλίγει η θετική ενέργεια των ανθρώπων γύρω μου που εργάζονταν, μαγείρευαν, σέρβιραν, μετέφεραν πρώτες ύλες με χαμόγελο και ήρεμη αποτελεσματικότητα.

Το μαγαζί είναι σοφά διακοσμημένο, με γούστο και ζεστά χρώματα και σε προσκαλεί να καθίσεις να απολαύσεις με την οικογένεια ή τους φίλους σου σπιτίσια ιταλικά πιάτα. Σε όλα τα τραπέζια υπάρχουν ψηλά καθίσματα που σου επιτρέπουν να παρακολουθείς τι… ψήνεται στις κατσαρόλες ανά πάσα στιγμή. Εμείς που καθίσαμε στο πάσο της κουζίνας κρυφακούγαμε και το κουβεντολόι των μαγείρων (ε, αφού ήταν δίπλα μας!)

Απόλαυσα μέχρι το τελευταίο ψίχουλο το αλμυρό στριφτό κουλουράκι (σε γενναιόδωρο μέγεθος) με την πικάντικη γεύση που μας προσφέρθηκε σαν καλωσόρισμα για να συνοδεύσουμε το κρασί μας! Ο κατάλογος είχε φυσικά pasta σε διάφορες εκδοχές, κάμποσα ορεκτικά και σαλάτες και 2-3 κρεατικά. Είχαμε την τύχη να δοκιμάσουμε δύο πολύ νόστιμα πιάτα pasta, ένα με pesto φυστικιού Αιγίνης που μου έκλεψε την καρδιά γιατί λατρεύω το φυστίκι και ένα με pesto κόκκινης πιπεριάς και το περίφημο τυρί burrata που είναι μια βουτυράτη αμαρτωλή μπάλα! Φροντίσαμε να μείνει χώρος στην κοιλίτσα για να δοκιμάσουμε tiramisu που ήταν όπως πρέπει σπογγώδες και μοσχομύριζε εσπρέσο!

Ο Φραντσέσκο, άρχοντας του μαγαζιού, μας κέρασε ολίγη pasta fagioli (ζυμαρικά με σάλτσα από ξερά φασόλια) που μόλις είχε κατέβει από τη μαρμίτα, έτσι, μια δοκιμή βρε παιδί μου, για να ξέρουμε πώς είναι! Και στο τέλος κέρασμα limoncello! Τα χάρηκα πολύ όλα τα κεράσματα γιατί ήταν ανεπιτήδευτα και με έπεισαν με τον καλύτερο τρόπο για την ποιότητα των εδεσμάτων του μαγαζιού!

Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία το γεύμα στο Napul’è και για το πολύ νόστιμο ιταλικό φαγητό του και γιατί είχε την ευκαιρία να θαυμάσω εν δράσει μια σφιχτοδεμένη ομάδα, σαν οικογένεια, που αγαπάει τη δουλειά της και μοχθεί με όρεξη για το καλύτερο αποτέλεσμα! Μου έκανε εντύπωση που μιλούσαν κυρίως αγγλικά μεταξύ τους γιατί συνυπάρχει το ιταλικό, το ελληνικό, και το πακιστανικό στοιχείο στο εστιατόριο.

Το μόνο πλην που μπόρεσα να βρω είναι ότι το Napul’è βρίσκεται στη Βάρη, μακριά από τα δικά μου λημέρια. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι θα βρω μια καλή δικαιολογία για να το ξαναεπισκεφθώ! Γιατί ο Φραντσέσκο με έπεισε ότι είναι καλός μάγειρας και σωστός οικοδεσπότης! Εσείς πριν πάτε να κάνετε οπωσδήποτε κράτηση γιατί γεμίζει πολύ γρήγορα από τους τακτικούς του πελάτες! Τηλεφωνήστε λοιπόν εδώ 210 965 5815 για να φάτε εδώ Λεωφ. Αναγυρούντος 34, Βάρη

ΥΓ Και οι τιμές λογικές!

Στη γειτονιά μου υπάρχει ένα μανάβικο που επισκέπτομαι κυρίως σαββατοκύριακα για τις αγορές μου. Στο μαγαζί, εκτός από τον ιδιοκτήτη υπάρχει και υπάλληλος ο οποίος κρατάει αρκετές βάρδιες μόνος του. Είναι ο Α που τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και το μαυριδερό του δέρμα προδίδουν την πακιστανική καταγωγή του. Ο Α είναι κοντός και ξερακιανός, με αυστηρό μούτρο -μπορεί και να τον πάρεις από φόβο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι σκληρά χαραγμένα  και η ηλικία απροσδιόριστη – μου θυμίζει τους Έλληνες άντρες της υπαίθρου πριν το ’60 έτσι όπως τους έχω γνωρίσει από παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ. Στον παράμεσο του δεξιού χεριού του γυαλίζει μια χρυσή βέρα κι έτσι συμπεραίνω πως υπάρχει σύζυγος και πιθανώς παιδιά.

Ο Α κινείται στο χώρο με σιγουριά και αποτελεσματικότητα, με λιτές και αντρίκειες κινήσεις, είναι σβέλτος στους λογαριασμούς και φροντίζει το μανάβικο με έναν αέρα επαγγελματισμού και υπερηφάνειας, σαν να ήταν δικό του ένα πράγμα. Πάντα μου φαινόταν “μεγάλος” αλλά μπορεί και να είμαστε συνομήλικοι τελικά. Ο Α ήταν πάντοτε εξυπηρετικός, ευγενικός αλλά τυπικός μαζί μου. Μέχρι τη στιγμή που τον ρώτησα το όνομά του. Τότε το αυστηρό προσωπείο έσπασε σε ένα πολύ ζεστό χαμόγελο,απ’ αυτά που χαμογελάνε και τα μάτια μαζί και έκτοτε νιώθω ότι “γίναμε φίλοι”. Πλέον όταν μπαίνω στο μαγαζί, με ρωτάει ανελλιπώς τι κάνω ακόμα κι αν εξυπηρετεί άλλον πελάτη στην ταμειακή και ΄συχνά μου χαρίζει ένα ακόμα αληθινό χαμόγελο (όχι πάντα κι αυτό το κάνει ακόμα πιο αληθινό γιατί όλοι έχουμε δύσκολες μέρες που δεν αντέχουμε να χαμογελάσουμε).

Είχα καιρό να πάω στο μαγαζί, κάτι  που λόγω έλλειψης χρόνου ψώνιζα συνήθως ζαρζαβατικά από το σουπερμάρκετ, έφυγα και για καλοκαιρινές διακοπές και φύγανε έτσι δυο μήνες. Μπήκα στο μανάβικο νιώθοντας και μια μικρή αμηχανία που είχα “προδώσει” τον φίλο μου τόσο καιρό. Έτυχα όμως πολύ θερμής υποδοχής από τον Α και ένα από τα πιο πλατιά του χαμόγελα που τον μεταμορφώνουν σε έναν διαφορετικό άνθρωπο. Όταν διάλεξα τα ζαρζαβατικά μου και έφτασα στο ταμείο έδειξα στον Α την τσαντούλα πολλαπλών χρήσεων που κουβαλούσα. Μου κούνησε όμως αρνητικά το κεφάλι κλείνοντας συγχρόνως συνωμοτικά το μάτι και το απερίγραπτο νεύμα του έλεγε “Άσε, ξέρω εγώ καλύτερα” και μου έχωσε τα πράγματα σε μια νάιλον σακούλα, προσφορά του καταστήματος.

Δεν μπόρεσα να αρνηθώ. Όπως δεν μπορείς να αρνηθείς το τρατάρισμα με βύσσινο γλυκό όταν πας επίσκεψη σε γηραιά θεία που το έχει φτιάξει με τα χεράκια της. Ήταν ο τρόπος του Α να μου πει ότι χαίρεται που με ξαναβλέπει και ότι θέλει να συνεχίσει να με έχει πελάτισσα. Σούρωσα και ξανάχωσα την τσαντούλα πολλαπλών χρήσεων στην τσέπη του φούτερ μαζί με την οικολογική μου κορεκτίλα. Χαμογέλασα κι εγώ στον Α, πλήρωσα, ευχαρίστησα, ευχήθηκα καλό βράδυ. Με ευχαρίστησε κι εκείνος φέρνοντας το χέρι στην καρδιά, μου αντευχήθηκε καλό βράδυ και εγώ επέστρεψα στο σπιτάκι μου. Ο Α ξέρει και από φιλία και από καλό μάρκετινγκ. Και μου έφτιαξε τη μέρα μου. Γιατί τα πάντα στη ζωή είναι σχέσεις. Καλό φθινόπωρο!

Πρόσφατα, ένας συγχορευτής μου, ώριμης ηλικίας, στον χορευτικό μας σύλλογο έχασε τη μαμά του που ζούσε σε κάποιο χωριό της Θεσσαλίας. Η γυναίκα πέθανε πλήρης ημερών και εκείνος φυσικά την πένθησε γιατί η μαμά είναι μία, όσο μεγάλοι και αν είμαστε εμείς και όσο μεγάλη και αν είναι εκείνη όταν αναχωρήσει για τον πέρα κόσμο.

Λίγο καιρό μετά, όταν εκείνος τακτοποιούσε τις τελευταίες της γήινες υποθέσεις βρήκε ανάμεσα στα προσωπικά της αντικείμενα μία ντάνα με υφασμάτινα μαντιλάκια. Από αυτά που οι παλιότερες γενιές χρησιμοποιούσαν για να φυσάνε τη μύτη τους αλλά και για να σέρνουν το χορό! Άσπρα, λινοβάμβακα, άλλα απλά, άλλα με αζουράκι γύρω-γύρω, με μια ή περισσότερες γραμμούλες στην ύφανση για λούσο, άλλα με πιο περίτεχνα σχέδια μέσα στο λεπτό λευκό ύφασμα. Κι εκείνος τα μάζεψε με φροντίδα και τρυφερότητα, τα έβαλε πλύση, τα στέγνωσε και τα μοσχοδισέρωσε.

Και ύστερα, ήρθε στο μάθημα των ελληνικών χορών και έκανε τη μοιρασιά: απίθωσε στα χέρια του καθενός μας από ένα φρεσκοσιδερωμένο μαντιλάκι να το έχουμε να μας συντροφεύει στους χορούς και τις χαρές μας, Αισθάνθηκα πλούσια, τυχερή και ξεχωριστή που ήρθε στα χέρια μου αυτό το μικρό λευκό μαντίλι. Όπως επίσης πλούσιοι, τυχεροί και ξεχωριστοί πιστεύω ότι ήταν και οι άλλοι 30 περίπου συγχορευτές μου που έλαβαν αυτό το πολύτιμο δώρο. Νιώθω ότι από εδώ και στο εξής όλοι μας θα κρατάμε ένα κομματάκι ψυχής από τη μαμά του Β και ας μην τη γνωρίσαμε ποτέ! Κι εκείνη έλαβε το πιο όμορφο μνημόσυνο από τον γιο της! Εμείς θα συνεχίσουμε να τη μνημονεύουμε με χαμόγελο κάθε φορά που θα στρίβουμε το λευκό της μαντίλι στο χέρι μας. Και όπως είπε κάποιος άλλος τελευταία (θα το παραφράσω γιατί δεν το θυμάμαι ακριβώς), πάντα στη ζωή χρειαζόμαστε ένα μαντήλι, είτε για να χαρούμε και να γλεντήσουμε είτε για να κλάψουμε!

Το παρόν είναι ένα γρήγορο σημείωμα για να σας πω ότι η παράσταση “Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως” που είδα την προπαραμονή της πρωτοχρονιάς πήρε παράταση για όλες τις Δευτέρες και τις Τρίτες Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου. Πού; Στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τη δείτε γιατί εγώ γοητεύτηκα! Από τους ηθοποιούς , από το κείμενο, από τη μουσική…

Πρόκειται για τη δραματοποίηση του ομώνυμου διηγήματος του Γεωργίου Βιζυηνού με απλότητα και ευρηματικότητα. Είναι μια ευκαιρία να μυηθείτε στη γλώσσα του Βιζυηνού που έχει διατηρηθεί αυτούσια επί σκηνής, μια ιδιότυπη, “δροσερή” καθαρεύουσα που διεγείρει θερμά συναισθήματα!

Πρόκειται για ένα ερωτικό σκίρτημα ανάμεσα στον αφηγητή (που είναι ο διηγηματογράφος) και μια πολύ νεαρή κοπέλα, την Μάσιγγα, που εξελίσσεται πάνω στο κατάστρωμα του μεγάλου ατμόπλοιου Rio Grande ενώ αυτό πλέει μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως Ιταλίας. Το “κοράσιον” συνοδεύεται στο ταξίδι αυτό από τον πατέρα της που γνωρίζουμε επί σκηνής.

Μία μικρή σπουδή πάνω στον έρωτα και το χρήμα, δεν έχει νόημα να σας πω περισσότερα. Αν δεν αποτελεί για σας σπόιλερ, απολαύστε ολόκληρο το διήγημα του Βιζυηνού εδώ. Ίσως μάλιστα είναι καλύτερα να πάτε διαβασμένοι γιατί εγώ, ευτυχής μέσα στην ημιμάθειά μου, πίστευα ότι το ταξίδι θα είναι μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως Εξαρχείων!

Η παράσταση έχει ανεβεί από την θεατρική ομάδα Ξανθίας. Στο ρόλο της Μάσιγγας η Αγγελική Μαρίνου. Παίζει επίσης (και σκηνοθετεί)  ο Κώστας Παπακωνσταντίνου και ο Ελισσαίος Βλάχος. Μουσική από τον Νίκο Κολλάρο ο οποίος παίζει και πιάνο επί σκηνής. Σκηνικά – κοστούμια από την Μαρία Καραθάνου.

Εισιτήρια θα βγάλετε πολύ εύκολα εδώ.

Φυσάει θαλασσινό αεράκι στο κατάστρωμα! Επιστρατεύστε ανάλαφρη διάθεση!

Καλησπέρα σας και καλό μήνα!

Όπως θα έχετε παρατηρήσει όσοι παρακολουθείτε το blog μου, τελευταίως έχω εξαφανιστεί! Ο λόγος είναι ότι έχει αλλάξει η εργασιακή μου καθημερινότητα που έχει γίνει αρκετά πιο περίπλοκη!

Η νέα μου πραγματικότητα έχει πολλά καινούρια γραψίματα και αρκετό… μαγείρεμα. Πάρτε μια γεύση εδώ!

Όπως μάλλον καταλάβατε εργάζομαι για ένα μαγειρικό website. Αν τυχόν ανησυχήσατε, δεν εγκαταλείπω αυτή την αγαπημένη μου γωνιά προσωπικής έκφρασης, απλώς μου πήρε λίγο χρόνο να συνηθίσω τη νέα μου ρουτίνα και έτσι το “Στα πλήκτρα” έπιασε… αγριόχορτα!

Και μια που σας άφησα τόσο καιρό, σας προσκαλώ και στο νέο μου τσαρδί, αν θέλετε να συμμετέχετε σε έναν γευστικότατο χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό συνταγών που θα διαρκέσει 4 εβδομάδες. Αν μάλιστα δημοσιεύσετε μέχρι σήμερα τα μεσάνυχτα μια συνταγή (οδηγίες εδώ) ένα αγαπημένο σας ρόφημα ή ποτό που πίνετε τις γιορτές (τσάγια, σοκολάτες, ρακόμελα και γκλουβάιν, όλα δεκτά!) εκτός από τα άλλα δώρα βάζετε υποψηφιότητα και για 2 δωροεπιταγές των 50 ευρώ!

Από εβδομάδα επιστρέφω στις συνήθεις αναρτήσεις μου. Εύχομαι έναν γενναιόδωρο, παρείστικο Δεκέμβρη, με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια στο μπαλκόνι και στην καρδιά σας!