Νιώθω κουρασμένη σε σημείο εξουθένωσης και καθόλου σοφότερη από τη σημερινή μου μέρα.

Σήμερα ήταν μια ημέρα σε αναμονή.

Μια μικρή λαμπερή ανακάλυψη σε μια αργόσυρτη και ελαφρώς σκυθρωπή Κυριακή η μουσικός και μουσικολόγος Χάρις Τσαλπαρά που ανακάλυψα στην ομώνυμη σελίδα της στο Facebook . Καθαρή, διάφανη φωνή, αιθέρια παρουσία και, η αδυναμία μου, όμορφες ιστορίες.

Επισκέφθηκα την έκθεση – αφιέρωμα στα έργα του Παναγιώτη Τέτση “Η εμμονή του βλέμματος” στην Εθνική Πινακοθήκη με μια φίλη σήμερα το πρωί. Και βγήκα από εκεί τόσο χορτάτη!

Γυρνούσα σπίτι και ήταν πια εντελώς νύχτα όταν δυο γωνίες παραπάνω αιφνιδιάστηκα από μια μεγάλη μαύρη τρύπα πιο σκοτεινή κι από τη νύχτα. Είχαν γκρεμίσει μια παλιά μονοκατοικία και είχαν ήδη περιμαζέψει το κουφάρι της και αποψιλώσει τον πρώην κήπο. Δεν είχα περπατήσει τις τελευταίες μέρες από εκεί και δεν είχα πάρει είδηση. Ζεματίστηκα. Συμβαίνει βέβαια συχνά τελευταία στα αθηναϊκά προάστια απλώς δεν μπορώ να το συνηθίσω.

Εδώ και μερικές μέρες μου έχει χαλάσει το σταθερό μου τηλέφωνο και αμελώ να το φτιάξω. Ε, λοιπόν σήμερα το απόγευμα σταμάτησε και το ίντερνετ και έτσι εξαναγκάστηκα να καλέσω τον πάροχο για να διορθωθεί η βλάβη.

Κάπου διάβασα “άλλαξε το πρέπει με το χρειάζεται”. Μου άρεσε και το κρατάω.

Η εικόνα της ημέρας (όπως στις εφημερίδες άλλοτε):