Εδώ και μερικές μέρες μου έχει χαλάσει το σταθερό μου τηλέφωνο και αμελώ να το φτιάξω. Ε, λοιπόν σήμερα το απόγευμα σταμάτησε και το ίντερνετ και έτσι εξαναγκάστηκα να καλέσω τον πάροχο για να διορθωθεί η βλάβη.
Και, μάντεψε, την ώρα που ήμουν στη γραμμή του κινητού και συνομιλούσα με το ρομπότ “κρέμασε” το κινητό μου και σταμάτησε να λειτουργεί. Προσπάθησα να το επαναφέρω αλλά οι πρώτες μου προσπάθειες ήταν άκαρπες. Μετά από 20 λεπτά χωρίς μέσα επικοινωνίας ένιωσα πραγματικά αβοήθητη. Είχα και ένα ραντεβού για μια προσωπική μου δουλειά και δεν θυμόμουν τον αριθμό του δρόμου στον οποίο βρισκόταν το γραφείο που θα επισκεπτόμουν! Τα πλήρη στοιχεία υπήρχαν μόνο στο κινητό μου. Ήθελα να κλάψω για τη βλακεία μου και την ανεπάρκειά μου. Στην επόμενη όμως προσπάθειά μου, ως δια μαγείας, το κινητό ξαναπήρε μπρος κι εγώ ξεκίνησα για το ραντεβού μου.
Συνήθιζα να κουβαλώ μέσα στο πορτοφόλι μου μια καρτούλα όπου έγραφα με το χέρι τους τηλεφωνικούς αριθμούς των σημαντικών “άλλων” της ζωής μου. 5 νούμερα. Σε κάποια εκκαθάριση – γιατί συγκεντρώνω πολλή σαβούρα στο πορτοφόλι μου αντί για λεφτά – πρέπει να πέταξα κατά λάθος την καρτούλα. Μόλις την αντικατέστησα. Αυτή τη στιγμή σου γράφω από ένα σουβλατζίδικο της γειτονιάς μου όπου ζήτησα καταφύγιο για να φάω το τελευταίο τυλιχτό πριν ξεκινήσω δίαιτα και για να συνδεθώ στο wifi ώστε να σου γράψω, γιατί έτσι συμφωνήσαμε, ότι θα έχουμε ένα καθημερινό ραντεβού. Έφερα σε πέρας επιτυχώς και τις δύο αποστολές μου και γυρίζω σπίτι.
