Εορταστικόν ποστ, για τις απανταχού Κατερίνες, και χρόνια τους πολλά, πάρα πολλά για χτες! Κατερίνα, πολύ αγαπητό γυναικείο όνομα, πολυτραγουδισμένο και γι’ αυτό ζηλευτό για μάς τις υπόλοιπες που δεν μας έχει βρε παιδί μου τραγουδήσει κανείς. Επίσης δεν έχει ανδρική εκδοχή (δεν υπάρχει Κατερίνος), οπότε θηλυκότητα εις το τετράγωνο!
Ξέρω ότι η αγαπημένη γιαγιά του πατέρα μου ήταν η Ανδριώτισσα γιαγιά Κατίγκω. Αυτή η προγιαγιά μου λοιπόν ήρθε χήρα από το νησί με τις φαρδιές, μαύρες νησιώτικες φουστάνες της, και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, σε κάποιο σπιτάκι στην Πλατεία Αττικής μαζί με τα παιδιά της. Ήταν λέει πολύ αγγελική ψυχή, τόσο που η νύφη της και γιαγιά μου (άλλη αγγελική ψυχή με το όνομα Αγγελική – Κικίτσα) η οποία έζησε κάτω από την ίδια στέγη με την Κατίγκω μέχρι τον θάνατο της τελευταίας είχε δηλώσει σε άλλο πρόσωπο της οικογένειας ότι “Η πεθερά μου σίγουρα μ’ αγάπησε, για τη μάνα μου δεν ξέρω”. Η πρώτη εξαδέλφη του πατέρα μου Φ που δεν γνώρισε δική της γιαγιά ούτε παππού ήθελε να την επισκέπτεται λέει συνέχεια γιατί η αγκαλιά της γιαγιάς Κατίγκως ήταν πολύ μεγάλη.
Μου κάνει εντύπωση που δεν έχω καμιά φωτογραφία της Κατίγκως και καμιά πληροφορία για το τι έκανε στη ζωή ο άντρας της, ο προπάππος μου δηλαδή. Αυτές οι απορίες μου γεννήθηκαν αφού έφυγε ο δικός πατέρας από τη ζωή κι έτσι έχουν μείνει αναπάντητες.
Πάντως, χαίρομαι που υπήρξε μια γυναίκα από τη φύτρα μου με αυτό το όνομα και με αυτές τις ψυχικές ιδιότητες. Στη φαντασία της ψυχής μου, λίγη απ’ αυτήν την αγάπη που απλόχερα χάριζε ξέφυγε, και χαϊδεύει μέχρι σήμερα τα μέλη της οικογένειάς μας όταν το χρειαζόμαστε.
