Φτιάχνω κοτόπουλο στο τεφάλ γιατί τα χάπια κορτιζόνης πρέπει να συνοδεύονται από καλό γεύμα μου είπε η γιατρός.
Το πρόσωπό μου είναι πρησμένο και τα μάτια μου δείχνουν αστεία. Έπαθα αλλεργία βάζοντας ληγμένο προϊόν στο πρόσωπό μου. Το λάδι στο τηγάνι σχηματίζει μια καρδιά – το μόνο ρομαντικό στοιχείο της ημέρας μέχρι τώρα. Έξω είναι χαρά Θεού αλλά δεν κάνει λέει η γιατρός να βγω στον ήλιο γιατί το πρόσωπό μου είναι κόκκινο, μοιάζει με την πέτσα τσουρομαδημένου κοτόπουλου και είναι φωτοευαίσθητο.
Ακούω τα πουλιά να κελαηδούν με ζέση. Είναι οι πρώτες νότες της άνοιξης. Μαζί με τις ανθισμένες αμυγδαλιές και τα κομπολόγια από ζώσες και λιωμένες κάμπιες στα πεζοδρόμια όπου έχουν απομείνει πεύκα.
Νομίζω πως τελικά θα βγω για λίγο φορώντας το ψάθινο καπέλο μου. Κρίμα που δεν έχω βέλο. Θα το κότσαρα κι αυτό και θα κινδύνευα να μου φορέσουν ζουρλομανδύα. Λες ότι έχει και ένα αποκριάτικο vibe.
Άκου την καρδιά σου και όχι τη μαμά σου!
