Πρόσφατα, ένας συγχορευτής μου, ώριμης ηλικίας, στον χορευτικό μας σύλλογο έχασε τη μαμά του που ζούσε σε κάποιο χωριό της Θεσσαλίας. Η γυναίκα πέθανε πλήρης ημερών και εκείνος φυσικά την πένθησε γιατί η μαμά είναι μία, όσο μεγάλοι και αν είμαστε εμείς και όσο μεγάλη και αν είναι εκείνη όταν αναχωρήσει για τον πέρα κόσμο.

Λίγο καιρό μετά, όταν εκείνος τακτοποιούσε τις τελευταίες της γήινες υποθέσεις βρήκε ανάμεσα στα προσωπικά της αντικείμενα μία ντάνα με υφασμάτινα μαντιλάκια. Από αυτά που οι παλιότερες γενιές χρησιμοποιούσαν για να φυσάνε τη μύτη τους αλλά και για να σέρνουν το χορό! Άσπρα, λινοβάμβακα, άλλα απλά, άλλα με αζουράκι γύρω-γύρω, με μια ή περισσότερες γραμμούλες στην ύφανση για λούσο, άλλα με πιο περίτεχνα σχέδια μέσα στο λεπτό λευκό ύφασμα. Κι εκείνος τα μάζεψε με φροντίδα και τρυφερότητα, τα έβαλε πλύση, τα στέγνωσε και τα μοσχοδισέρωσε.

Και ύστερα, ήρθε στο μάθημα των ελληνικών χορών και έκανε τη μοιρασιά: απίθωσε στα χέρια του καθενός μας από ένα φρεσκοσιδερωμένο μαντιλάκι να το έχουμε να μας συντροφεύει στους χορούς και τις χαρές μας, Αισθάνθηκα πλούσια, τυχερή και ξεχωριστή που ήρθε στα χέρια μου αυτό το μικρό λευκό μαντίλι. Όπως επίσης πλούσιοι, τυχεροί και ξεχωριστοί πιστεύω ότι ήταν και οι άλλοι 30 περίπου συγχορευτές μου που έλαβαν αυτό το πολύτιμο δώρο. Νιώθω ότι από εδώ και στο εξής όλοι μας θα κρατάμε ένα κομματάκι ψυχής από τη μαμά του Β και ας μην τη γνωρίσαμε ποτέ! Κι εκείνη έλαβε το πιο όμορφο μνημόσυνο από τον γιο της! Εμείς θα συνεχίσουμε να τη μνημονεύουμε με χαμόγελο κάθε φορά που θα στρίβουμε το λευκό της μαντίλι στο χέρι μας. Και όπως είπε κάποιος άλλος τελευταία (θα το παραφράσω γιατί δεν το θυμάμαι ακριβώς), πάντα στη ζωή χρειαζόμαστε ένα μαντήλι, είτε για να χαρούμε και να γλεντήσουμε είτε για να κλάψουμε!

Το παρόν είναι ένα γρήγορο σημείωμα για να σας πω ότι η παράσταση “Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως” που είδα την προπαραμονή της πρωτοχρονιάς πήρε παράταση για όλες τις Δευτέρες και τις Τρίτες Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου. Πού; Στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τη δείτε γιατί εγώ γοητεύτηκα! Από τους ηθοποιούς , από το κείμενο, από τη μουσική…

Πρόκειται για τη δραματοποίηση του ομώνυμου διηγήματος του Γεωργίου Βιζυηνού με απλότητα και ευρηματικότητα. Είναι μια ευκαιρία να μυηθείτε στη γλώσσα του Βιζυηνού που έχει διατηρηθεί αυτούσια επί σκηνής, μια ιδιότυπη, “δροσερή” καθαρεύουσα που διεγείρει θερμά συναισθήματα!

Πρόκειται για ένα ερωτικό σκίρτημα ανάμεσα στον αφηγητή (που είναι ο διηγηματογράφος) και μια πολύ νεαρή κοπέλα, την Μάσιγγα, που εξελίσσεται πάνω στο κατάστρωμα του μεγάλου ατμόπλοιου Rio Grande ενώ αυτό πλέει μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως Ιταλίας. Το “κοράσιον” συνοδεύεται στο ταξίδι αυτό από τον πατέρα της που γνωρίζουμε επί σκηνής.

Μία μικρή σπουδή πάνω στον έρωτα και το χρήμα, δεν έχει νόημα να σας πω περισσότερα. Αν δεν αποτελεί για σας σπόιλερ, απολαύστε ολόκληρο το διήγημα του Βιζυηνού εδώ. Ίσως μάλιστα είναι καλύτερα να πάτε διαβασμένοι γιατί εγώ, ευτυχής μέσα στην ημιμάθειά μου, πίστευα ότι το ταξίδι θα είναι μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως Εξαρχείων!

Η παράσταση έχει ανεβεί από την θεατρική ομάδα Ξανθίας. Στο ρόλο της Μάσιγγας η Αγγελική Μαρίνου. Παίζει επίσης (και σκηνοθετεί)  ο Κώστας Παπακωνσταντίνου και ο Ελισσαίος Βλάχος. Μουσική από τον Νίκο Κολλάρο ο οποίος παίζει και πιάνο επί σκηνής. Σκηνικά – κοστούμια από την Μαρία Καραθάνου.

Εισιτήρια θα βγάλετε πολύ εύκολα εδώ.

Φυσάει θαλασσινό αεράκι στο κατάστρωμα! Επιστρατεύστε ανάλαφρη διάθεση!

Διάβασα μια αλλόκοτη και όμορφη ιστορία, μία από αυτές που αποδίδει πολύ ποιητικά και μαγικά η πένα της Νέβι Κανίνια. Επειδή μου ζέστανε το μυαλό και την καρδιά μου θέλησα να την κρατήσω μέσα στην προσωπική μου πινακοθήκη ιστοριών αλλά και να τη μοιραστώ συγχρόνως μαζί σου μέσα σε λίγες αράδες.

Σε περίληψη λοιπόν, ένας αρσενικός πελαργός, ο Κλίπιταν, διασχίζει από αέρος 14.000 χιλιόμετρα κάθε χρόνο για 16 συναπτά προκειμένου να συναντήσει το τραυματισμένο ταίρι του, τη θηλυκιά πελαργό Μαλένα που δεν πετάει (εδώ και 16 χρόνια) εξαιτίας ενός πυροβολισμού κυνηγού. Ο Κλίπιταν ζει στη Νότια Αφρική και η Μαλένα στην Κροατία. Συναντιούνται κάθε χρόνο στην Κροατία λοιπόν, ζουν μαζί από την άνοιξη μέχρι και τον Αύγουστο, ζευγαρώνουν, και μετά ο Κλίπιταν παίρνει μαζί του τα μικρά πελαργάκια που προκύπτουν από αυτό το ερωτικό ζευγάρωμα και μεταναστεύουν παρέα στην Αφρική. Και ξαναγυρίζει στην Κροατία και τη Μαλένα την επόμενη χρονιά. Εδώ και 16 χρόνια!

Είναι μια ιστορία τρυφερότητας και ελπίδας. Εύχεσαι να σε αγαπήσει κάποιος τόσο πολύ; Ναι, είναι όμορφο να σε αγαπούν και να σου το δείχνουν με τέτοια αφοσίωση. Όμως για φαντάσου να έχεις την τύχη και το θάρρος να αγαπήσεις εσύ ο ίδιος/η ίδια κάποιο άλλο πλάσμα τόσο βαθιά, τρυφερά και επίμονα! Τότε αλλάζει και ομορφαίνει η ζωή ακόμα περισσότερο!

Καλησπέρα σας και καλό μήνα!

Όπως θα έχετε παρατηρήσει όσοι παρακολουθείτε το blog μου, τελευταίως έχω εξαφανιστεί! Ο λόγος είναι ότι έχει αλλάξει η εργασιακή μου καθημερινότητα που έχει γίνει αρκετά πιο περίπλοκη!

Η νέα μου πραγματικότητα έχει πολλά καινούρια γραψίματα και αρκετό… μαγείρεμα. Πάρτε μια γεύση εδώ!

Όπως μάλλον καταλάβατε εργάζομαι για ένα μαγειρικό website. Αν τυχόν ανησυχήσατε, δεν εγκαταλείπω αυτή την αγαπημένη μου γωνιά προσωπικής έκφρασης, απλώς μου πήρε λίγο χρόνο να συνηθίσω τη νέα μου ρουτίνα και έτσι το “Στα πλήκτρα” έπιασε… αγριόχορτα!

Και μια που σας άφησα τόσο καιρό, σας προσκαλώ και στο νέο μου τσαρδί, αν θέλετε να συμμετέχετε σε έναν γευστικότατο χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό συνταγών που θα διαρκέσει 4 εβδομάδες. Αν μάλιστα δημοσιεύσετε μέχρι σήμερα τα μεσάνυχτα μια συνταγή (οδηγίες εδώ) ένα αγαπημένο σας ρόφημα ή ποτό που πίνετε τις γιορτές (τσάγια, σοκολάτες, ρακόμελα και γκλουβάιν, όλα δεκτά!) εκτός από τα άλλα δώρα βάζετε υποψηφιότητα και για 2 δωροεπιταγές των 50 ευρώ!

Από εβδομάδα επιστρέφω στις συνήθεις αναρτήσεις μου. Εύχομαι έναν γενναιόδωρο, παρείστικο Δεκέμβρη, με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια στο μπαλκόνι και στην καρδιά σας!

“Εσύ πέρασες κάπου;” Τι εκνευριστική και ανούσια ερώτηση για έναν 17ρη ή 18ρη υποψήφιο στις πανελλήνιες εξετάσεις που μόλις πήρε τα τελικά του αποτελέσματα που δεν οδηγούν σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή!

Το θέμα είναι να δείξεις ενσυναίσθηση στη θέση που βρίσκεται και να βρεις να πεις κάτι χρήσιμο στο παιδί. Η φιλόλογος Αμαλία Μουστάκη που προετοιμάζει εδώ και πολλά χρόνια μαθητές για την δοιμασία των πανελληνίων έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook κάτι πολύ ταιριαστό για αυτην την περίσταση. Αναπαράχθηκε πολύ στο διαδίκτυο ωστόσο μία τόσο χρήσιμη και όμορφη δήλωση θέλω να την έχω φυλαγμένη στην προσωπική γονεϊκή μου εργαλειοθήκη και να τη μοιραστώ και με άλλους γονείς.

“Το ελαφρώς αφ’ υψηλού βλέμμα του πατέρα σου – εκείνος, βλέπεις, είχε πετύχει με την πρώτη το 1980 στην ΑΣΟΕΕ κι ας μεγάλωσε στο χωριό, και ας μάζευε ελιές αντί να κάνει φροντιστήριο. Το παρηγορητικό χάδι της μαμάς και οι κουβέντες της με συγγενείς και φίλους: «Το παιδί είχε μιαν ατυχία…”. Κι ο θείος να δικαιώνεται που πάντα πίστευε πως είσαι ηλίθιος. Και η κολλητή των γονιών να ρωτάει -μες στην αδιακρισία- μήπως τυχόν είχε περίοδο εκείνη τη μοιραία μέρα το παιδί και οι πόνοι δεν το άφησαν να συγκεντρωθεί. Γιατί το άλλο; Που τον Σεπτέμβριο ο γιος των κουμπάρων θα μετακομίσει στην Ξάνθη -έκτος, παρακαλώ- στους Πολιτικούς Μηχανικούς, και η κόρη των αντιπαθητικών του ισογείου θα γραφτεί, άκουσον άκουσον, στη Φιλοσοφική; Θέλεις τη γνώμη μου; Ξέχασε τους όλους! Αν λαχταράς να περάσεις σε μία συγκεκριμένη σχολή, να ξαναδώσεις. Αν ονειρεύεσαι μέσα από την καρδιά σου να γίνεις αρχιτέκτονας ή δικηγόρος ή οπτικός, να ξαναδώσεις. Ο Αύγουστος του ’19 δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζεις. Άμα κάτι τέτοιο δεν σου συμβαίνει, τότε απλώς χαλάρωσε. Εάν κατά βάθος θα ’θελες να φτιάχνεις μαλλιά ή νύχια ή κοκτέιλ πίσω απ’ τον πάγκο ενός μπαρ, ακολούθησε την κλίση σου. Χίλιες φορές μία ευτυχισμένη -και άρα επιτυχημένη- κομμώτρια, παρά μία γιατρός με το στανιό. 

Κι αν πρέπει ακόμη κάτι να σου πω (με το δικαίωμα της πείρας που εγώ έχω, ενώ εσύ στερείσαι) είναι πως η ζωή είναι αδιανόητα μεγάλη και εξαιρετικά απρόβλεπτη. Η τράπουλα θα μοιραστεί πολλές-πολλές φορές, οι έσχατοι θα γίνουν πρώτοι και θα ξαναγίνουν έσχατοι. Ασφαλή σχέδια, σίγουρες επενδύσεις δεν υπάρχουν – το απέδειξε άλλωστε περίτρανα και η τελευταία δεκαετία η οποία μας πήρε και μας σήκωσε. Η μόνη, συνεπώς, πυξίδα που έχει νόημα να συμβουλεύεσαι, βρίσκεται μέσα σου. Όσοι την ακολούθησαν, ακόμα και αν έχασαν, δε χάθηκαν. Όσοι την αγνόησαν, καταδίκασαν τους εαυτούς τους σε «επιτυχημένες» ίσως, πλην σκυφτές ζωές.

Μετά από έναν συναισθηματικά πολύ δύσκολο χειμώνα ήρθε το καλοκαίρι. Και έφτασε η ώρα που θα ξαναέκανα διακοπές! Για 15 ημέρες βουτούσα ανελλειπώς στο  θαλασσινό νερό και ανέπνεα τον λεπτό νησιώτικο αέρα. Φεύγοντας δίπλωσα με ευγνωμοσύνη μέσα στα μπαγκάζια της επιστροφής στιγμές ομορφιάς για τους επόμενους μήνες.

Όταν ξεκινάς τις διακοπές με καινούρια πέδιλα – δώρο νιώθεις να ξαναγίνεσαι πάλι παιδί!

Τα πρώτα θαλασσινά λάφυρα. Ξέρεις πια ότι είσαι στο νησί.

Πίνεις δροσερούς χυμούς το απομεσήμερο σε μια παχιά σκιά με την ξαδέλφη σου.

Καθώς περπατάς για τα ψώνα της ημέρας στο φούρνο και στο χασάπη στη Χώρα κρυφοκοιτάς τις εξώθυρες στα στενά.

Ταξιδεεύεις με τον νου έναν αιώνα πίσω στην ιστορία του νησιού πίσω από τη σήτα ενός παραθύρου.

Σε γαργαλάει η σκέψη πώς θα ήταν αν ήσουν εσύ πάνω στο πατίνι στην πλατεία του χωριού.

Θαυμάζεις μια μερακλίδικη αυλή.

Μπιράζεσαι με τη μητέρα σου μαραθοτηγανίτες για βραδινό.

Ζηλεύεις τη γάτα σου που αράζει στα πιο αεράτα πεζούλια.

Θυμάσαι παλιές ιστορίες της Βίβλου από το σχολείο.

Χαίρεσαι να ακούς την άμμο να σπάει κάτω από τα αθλητικά σου και να ανακαλύπτεις συστάδες από ντελικάτα κρινάκια της θάλασσας.

Περνάς από τη γειτονιά ενός χωριού που την έχει αγγίξει κάπως βάναυσα ο χρόνος και θαρρείς πώς βρίσκεσαι σε πλάνο ταινίας του Αγγελόπουλου.

Χαμογελάς αυθόρμητα και χαίρεσαι με το χιούμορ και την επιχειρηματική ευφυία κάποιων μαγαζατόρων.

Αγκαλιάζεις και αγαπάς την ανάμειξη αρχιτεκτονικών ρυθμών και ανθρώπιων δοξασιών.

Αφήνεις τις αισθήσεις σου να πολιορκηθούν από την απρόσμενη ευωδιά και τα ζουμιά μιας ντομάτας τριαντάφυλλο σερβιρισμένης με μπόλικη κάπαρη.

Παρασύρεσαι από τη γοητεία της απλότητας που απλώς υπάρχει και δεν ξέρει από ντιζάιν και μάρκετινγκ.

Χαίρεσαι που το νησί σου απέκτησε ανταλλακτική βιβλιοθήκη.

Με όμορφα βιβλία και όμορφα τσιτάτα.

Καμαρώνεις τα περήφανα πλεούμενα στο λιμάνι όπως έκανε άλλοτε ο μπαμπάς σου και εσύ μαζί με τον μπαμπά σου. Και ξέρεις πως αν ήσουν πλοίο θα σου άρεσε να σε λεν κι εσένα Ability.

Ό,τι γνώριζα για την Πολωνία ήταν η ταινία Πολωνέζικος γάμος (1998) με την υπέροχη Λένα Όλιν (να την βρείτε και να τη δείτε) και ένας 20χρονος Πολωνός  εκ Βαρσοβίας με καθηλωτικά μπλε μάτια που είχα γνωρίσει σε μια από τις θερινές μου περιπλανήσεις όταν ήμουν φοιτήτρια.

Σε μια περίοδο λιγοστού ελεύθερου χρόνου αποφασίσαμε με μια φίλη ένα ταξίδι-αστραπή στην πρωτεύουσα της Πολωνίας: κανονίσαμε λοιπόν να περάσουμε 72 ώρες στη Βαρσοβία. Έχω να πω ότι πρόκειται για μια όμορφη πόλη, πολύ φροντισμένη, με μεγάλα καταπράσινα πάρκα, η οποία ζει σε ρυθμούς έντονης ανοικοδόμησης. Εργοτάξια και γερανοί παντού! Και συμπαθέστατους κατοίκους.

Έχει σχετικά πρόσφατα αναπτύξει τον τουρισμό της και δεν έχει πλήθη ξένων επισκεπτών. Θα συναντήσετε κάποια γκρουπ Ιαπώνων τουριστών, Ρώσσους με τις οικογένειές τους και Εβραίους με διάφορες εθνικές καταβολές που έρχονται για να επισκεφθούν το πολύ σημαντικό στο είδος του μουσείο εβραϊκής ιστορίας POLIN.

Το μόνο αρνητικό που βρήκα στην πόλη – που σε τελική ανάλυση απλώς ήταν άβολο για μένα – ήταν ότι οι κάτοικοι της Βαρσοβίας στην πλειονότητά τους δεν μιλούν γρυ αγγλικά, ούτε καν αυτοί που ασχολούνται με εξυπηρέτηση τουριστών! Μιλούν όμως γερμανικά και ρωσικά αν τυχαίνει να γνωρίζετε κάποια από αυτές τις δύο γλώσσες.

Συγκλονίστηκα από την πληροφορία που διάβασα σε όλους τους οδηγούς και μου επιβεβαίωσε το σάιτ της Unesco ότι η Βαρσοβία ισοπεδώθηκε το 1944 (σε ποσοστό 85%) από τη ναζιστική Γερμανία σε αντίποινα για την αντίσταση των Πολωνών. Και η πόλη με το μεσαιωνικό προφίλ που αντικρύζουμε σήμερα ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο (στις δεκαετίες ’40 και ’50), με βάση παλιές ελαιογραφίες, φωτογραφίες και μαρτυρίες αναβιώνοντας την εικόνα της πόλης στα τέλη του 18ου αιώνα. Σεβασμός και συγκίνηση  γι’ αυτόν το λαό εκ μέρους μου.

Σε μορφή σημειώσεων έχω να σας πω τα εξής για το ταξίδι μου:

• Προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Σοπέν Παρασκευή απόγευμα αποκομίζοντας μια πολύ θετική πρώτη εντύπωση από ένα σύγχρονο, λειτουργικό και καθαρό αεροδρόμιο. Ένας υπάλληλος του αεροδρομίου ρύθμιζε την “ουρά” για ταξί. Διαβασμένες από την Αθήνα, φροντίσαμε να χρησιμοποιούμε μόνον ταξί που αναγράφανε στο αμάξωμα όνομα εταιρείας και αριθμό τηλεφώνου.

  

• Μείναμε σε ένα επιπλωμένο διαμέρισμα σε τέλεια τοποθεσία, στην οδό Senatorska, παραδίπλα από την πλατεία θεάτρων όπου βρίσκονται τα κτίρια της Όπερας και του Εθνικού θεάτρου. Ήταν πολύ κοντά στην Παλιά Πόλη (Stare Miasto) και στη νέα Πόλη (Nowe Miasto) – μη σας παραπλανούν οι ονομασίες, και οι δύο παλιές είναι. Διέθετε καλό WiFi. Να σημειωθεί ότι κανένα από τα εστιατόρια που επισκεφθήκαμε στο ιστορικό κέντρο δεν διέθετε Wifi.
• Γοητεύτηκα από τις χρωματιστές και ζωγραφιστές προσόψεις και τα γύψινα στολίδια των κτιρίων στο ιστορικό κέντρο και έπλασα με το μυαλό μου φανταστικά σενάρια για το ποιος κατοικεί σε αυτά. Έκανα μια νοερή σημείωση για τα παλαιού τύπου παράθυρα με τα δύο σετ τζαμιών – κάνει πολύ κρύο το χειμώνα εκεί!
  
  

  Γύψινα διακοσμητικά

  

  Ζωγραφιστές προσόψεις
• Τρώγαμε κάθε πρωί το πρωινό μας σε ένα αρτοποιείο το οποίο εκτός από ένα πλήθος άσπρες και μαύρες φραντζόλες πασπαλισμένες με παπαρουνόσπορο, χοντρό αλάτι κλπ είχε λαχταριστά γλυκά και σέρβιρε επίσης καφέ και χυμούς στα τραπεζάκια του. Το δε πρωί του Σαββάτου είχε ουρά από τους ντόπιους οι οποίοι είτε κατέφταναν με την τσαντούλα με τις ρόδες (όπως πάμε εμείς στη λαϊκή) για γερό ανεφοδιασμό είτε (λιγότεροι) κάθονταν στα τραπεζάκια να απολαύσουν ένα πιο ιδιαίτερο πρωινό με την οικογένεια. Οι Πολωνοί έχουν υιοθετήσει και προσαρμόσει στα γούστα τους τη βιεννέζικη ζαχαροπλαστική (από την εποχή της αυστροουγγρικής κτήσης) και τα γλυκά τους είναι λαχταριστά! Ερωτεύθηκα τις ανοιχτές σφολιάτες γαρνιρισμένες με φρούτα (δοκίμασα τη μία μέρα με δαμάσκηνα και την άλλη με μήλα) και πασπαλισμένες με άχνη ζάχαρη. Γενικά τα αρτοποιεία που σερβίρουν πρωινό είναι ένας θεσμός που φοριέται πολύ στην πολωνική πρωτεύουσα.
  

  Αρτοποιείο της οδού Σενατόρσκα

  

  Αρτοποιείο της οδού Σενατόρσκα

• Στην Πολωνία συνηθίζεται πολύ το κυνήγι το οποίο το μαγειρεύουν με μαεστρία και το σερβίρουν σε χαμηλές τιμές για τα ελληνικά δεδομένα. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τηγανητά pierogi (ένα είδος πιτάκια με ζύμη), τα σερβίρουν παντού αν και δεν τα φτιάχνουν επιτυχημένα παντού! Επίσης υπάρχουν παντού παγωτατζίδικα! (γράφουν απέξω lody)

  

• Τα πάρκα στη Βαρσοβία είναι παράδεισοι ζωντανού, υγιούς πρασίνου, απέραντα, φροντισμένα και καθαρά με πολλά καλοσυντηρημένα παγκάκια για να απολαύσεις το τοπίο, το κελάηδισμα των πουλιών και την όμορφη αίσθηση γαλήνης που γεννιέται μέσα σου. Μία περίπτωση από μόνο του αποτελεί το πάρκο των Βασιλικών Λουτρών (Łazienki) – το μεγαλύτερο της Βσρσοβίας  – όπου βρίσκεται το περίφημο μνημείο του Σοπέν. Εκεί 2-3 φορές την εβδομάδα στήνεται ένα πιάνο με ουρά και δίνεται ένα κονσέρτο με μουσικές του Σοπέν. Έχει πολλά παγκάκια τοποθετημένα αμφιθεατρικά για να απολαύσεις τη μουσική αλλά πρέπει να πας μισή – μία ώρα νωρίτερα για να πιάσεις θέση, αλλιώς, κάτω, στη χλόη! Εντυπωσιάστηκα από τα πλήθη του κόσμου που συνέρρευσαν, κυρίως ντόπιοι, άνθρωποι κάθε ηλικίας, ενδυματολογικής άποψης και κοινωνικής τάξης. Ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη απόλαυση και η πιο πολύτιμη ανάμνηση που κουβάλησα από αυτό το ταξίδι μου! Kαι ήταν δωρεάν. Στο τέλος του κονσέρτου απολαύσαμε ένα παγωτό στο καφέ του πάρκου που βρίσκεται σε ένα ήσυχο σημείο του περιστοιχισμένο από πανύψηλα δέντρα – νομίζω καρυδιές.
  

  Πάρκο Βασιλικών λουτρών

  

  Συναυλία στο μνημείο Σοπέν
• Επισκεφθείτε οπωσδήποτε και το πάρκο Wilanowski όπου σας πηγαίνει το αστικό λεωφορείο. Στο πρώτο λεωφορείο μπήκαμε λαθρεπιβάτες, όχι από άποψη αλλά επειδή δεν κουβαλούσαμε πιστωτική κάρτα για να βγάλουμε εισιτήριο! Στο τέρμα της διαδρομής ωστόσο όπου και το πάρκο είχε ένα μηχάνημα στο οποίο εκδώσαμε εισιτήρια βάζοντας κέρματα με τον πατροπαράδοτο τρόπο. Το πάρκο Wilanowski είναι πανέμορφο, μία από τις διαδρομές του καταλήγει στις όχθες του ποταμού Wilanówka (παραπόταμος του Βιστούλα που διασχίζει την πόλη) σε ένα ειδυλλιακό σκηνικό και διαθέτει ένα εντυπωσιακό παλάτι μπαρόκ αρχιτεκτονικής το οποίο είναι επισκέψιμο (εμείς δεν το επισκεφθήκαμε). Κοντά στην είσοδό του υπάρχει καθολική εκκλησία και επειδή ήταν Κυριακή, στον περίβολό της γινόταν η τελετή της πρώτης μετάληψης των παιδιών (οι πολωνοί είναι κατά κύριο λόγο καθολικοί χριστιανοί) με τα κορίτσια να είναι ντυμένα στα λευκά σαν μικρές νυφούλες και τα αγόρια με κουστούμι και λευκή παπαδίστικη πουκαμίσα. Οι γονείς, ντυμένοι στα καλύτερά τους ρούχα φωτογράφιζαν τα παιδιά τους και ήταν φανερό πως αποτελούσε σημαντικό κοινωνικό γεγονός. Μου έκανε εντύπωση ότι πολλά παιδάκια φωτογραφίζονταν κρατώντας στα χέρια τους κάτι σαν το δικό μας πρόσφορο, ένα στρογγυλό ψωμί πασπαλισμένο με σχέδια ζάχαρης.
  

  Το μπαρόκ παλάτι στο Wilanowski

  

  Πρώτη Μετάληψη

  

  Το μπαρόκ παλάτι στο Wilanowski
• Εννοείται ότι ανεβήκαμε στο παρατηρητήριο του 33ου ορόφου στο Παλάτι του Πολιτισμού και των Επιστημών (PKiN) που δώρισε ο Στάλιν το 1955 στους πολίτες της Βαρσοβίας. Παραμένει το ψηλότερο κτίριο της πόλης (237 μέτρα ύψος, 46 όροφοι), ακόμα και μετά την έλευση των ουρανοξυστών και προσφέρει πραγματικά πανοραμική θέα της πόλης.
  

  Ουρανοξύστες δίπλα στο Παλάτι Πολιτισμού και Επιστημών

  

  Παλάτι Πολιτισμού και Επιστημών
• Εμείς δεν το κάναμε αλλά εσείς, όταν πάτε στη Βαρσοβία, πάρτε το τραμ και κάντε διαδρομές στην πόλη.
• Επισκεφθήκαμε το ατμοσφαιρικό ξενοδοχείο Bristol με τη χαρακτηριστική εσάνς του μεσοπολέμου. Αξίζει να περάσετε το κατώφλι του και μπείτε στο μπιστρό για να πιείτε έναν καφέ, να τσιμπήσετε κάτι και αν το αντέχει το βαλάντιό σας γιατί όχι και να μείνετε εκεί (τιμές από 110 ευρώ τη βραδιά). Εμείς απολαύσαμε τα ροφήματά μας στο όμορφο αίθριο-ησυχαστήριο με τα μωβ λουλούδια που φάνταζαν σαν ψεύτικα. Το προσωπικό του ξενοδοχείου ήταν ευγενέστατο και εξυπηρετικότατο (και μιλούσαν αγγλικά).
  

  Καπουτσίνο στο Hotel Bristol

  

  Hotel Bristol
• Βολτάραμε στις όχθες του ποταμού Βιστούλα που διασχίζει την πόλη. Συναντάς κόσμο με ποδήλατα, σκέιτ, άλλους που κάνουν βόλτα το σκύλο. Το τοπίο είναι εξοχικό, ήρεμο, μπορείς να πάρεις και εκδρομικό καραβάκι. Ευχάριστο αλλά δεν εντυπωσιάστηκα.

  

• Πολλές καθολικές εκκλησίες με το ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό της στυλ η καθεμιά. Οι Πολωνοί φημίζονται για το βαθύ θρησκευτικό τους συναίσθημα.
  

  H εκκλησία Jesuit

  

  Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη (είναι χτισμένα πλάι-πλάι)
• Επισκεφθήκαμε το Μουσείο POLIN Εβραϊκής Ιστορίας. Η ιστορία των Εβραίων στην Πολωνία ξεκινάει πριν από 1000 χρόνια. Πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Πολωνία διέθετε τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα της Ευρώπης. Μάλιστα το 1940 το 30% των κατοίκων της Βαρσοβίας ήταν Εβραίοι. Το μουσείο έχει έντονα διαδραστικό χαρακτήρα και τεράστιο πλούτο πληροφοριών για την ιστορία των Πολωνών Εβραίων τα τελευταία 1000 χρόνια. Και μία Ελληνίδα υπάλληλο στην έκδοση εισιτηρίων! Βραβεύθηκε ως «Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς» για το 2016.
• Δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε το Μουσείο της Μαρίας Κιουρί. Το εντοπίσαμε την τελευταία μέρα (Δευτέρα) που ήταν κλειστό! Να πάτε και να μου στείλετε μια καρτ-ποστάλ παρακαλώ!
• Επίσης δεν πήγα στην Όπερα! Εσείς παρακολουθήστε μια παράσταση όπερας αν είστε λάτρεις του είδους – το Grand Theatre στο οποίο δίνονται οι παραστάσεις έχει εντυπωσιακό εσωτερικό.

  

Στην Πολωνία ταξιδεύετε απλώς με το διαβατήριό σας αλλά χρειάζεστε συνάλλαγμα, τα πολωνικά ζλότι! Το ταξίδι μου ήταν οικονομικό. Πέρασα τρεις ανάλαφρες, γεμάτες ημέρες, σε μια όμορφη πόλη με φιλικούς κατοίκους κι ας μην μπορούσα συχνά να συνεννοηθώ μαζί τους λόγω γλώσσας! Να πάτε να τους γνωρίσετε!