Στα πλήκτρα
Χτες έβλεπα την ηλιόλουστη ημέρα από το παράθυρο και ήθελα να τα παρατήσω όλα και να το ρίξω στις βόλτες. Μετά το τέλος της εργάσιμης μέρας μου έκανα τη γιόγκα μου (ας είναι καλά το zoom) και μετά επειδή είχε πάει 8 ή ώρα έβαλα όπως-όπως το μπουφάν μου πάνω από την πιτζαμο-φόρμα μου (σε πρόλαβα, έχω άλλη πιτζάμα για το κρεβάτι!) και όρμησα έξω να προλάβω το τελευταίο φως της ημέρας.
Η ώρα είναι 11 και χασμουριέμαι από τη νύστα. Κάθομαι στον καναπέ με τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι (φοράω κάλτσες). Ισορροπώ το λάπτοπ πάνω στα πόδια μου ενώ ανάμεσα σε πόδια και λάπτοπ υπάρχει μια ζεστή θερμοφόρα (οι ΙΤ-ήδες φρικάρουν με αυτήν την περιγραφή).
Το zoom έχει γίνει ο καλύτερός μου φίλος: Σήμερα τραγουδήσαμε εκεί δημώδη άσματα με τα παιδιά του χορευτικού συλλόγου. Ήταν ωραίο να βλέπεις αγαπημένα πρόσωπα στην οθόνη. Βρίσκω κάπως διαστροφικό ότι πλέον βλέπω αγαπημένα πρόσωπα ΜΟΝΟ στην οθόνη.
Η μέρα ήταν γεμάτη, κουραστική-παραγωγική, με τις απαραίτητες εντάσεις.
Η δουλειά έγινε σωστά-σε ικανοποιητικό ποσοστό.
Το ίντερνετ δεν διακόπηκε ούτε μια φορά.
Η μαμά μου απέκτησε λογαριασμό στο Skype!
Η φάβα χύλωσε όμορφα και “έπιασε ” μόνο λίγο στην κατσαρόλα.
Λογοφέραμε μόνο 2 φορές με τον γιο μου σήμερα.
Τα χελιδόνια που επιτέλους ήρθαν είναι εξαντλημένα από τους δυνατούς ανέμους και έχουν ξαπλωθεί στους έρημους δρόμους της επαρχίας. Πουλάκια μου! Κινδυνεύετε!
Νιώθω τόσο κουρασμένη που δεν έχει θεάματα επί της μικρής οθόνης απόψε το βράδυ. Ίσως λίγες σελίδες από το βιβλίο μου πριν κοιμηθώ.
Περιμένω με προσμονή τη συναυλία του Andrea Boccelli σε απευθείας μετάδοση από το Duomo του Μιλάνου την Κυριακή το βράδυ για να ψυχωθούμε όλοι, ασθενείς και υγιείς, εδώ:
Καληνύχτα!
Οι Δευτέρες είναι από γεννησιμιού τους άχαρες. Κουβαλάνε βαρύ εργασιακό φορτίο, συνήθως ουχί ιδιαιτέρως δημιουργικό. Οι δημιουργικές ιδέες γεννιούνται Τρίτες, Τετάρτες, Σάββατα. Πάντως όχι Δευτέρες. Ευτυχώς για τις Δευτέρες υπάρχουν τα αστεία των συναδέρφων (ξέρουν αυτές!)
Σήμερα τηλε-εργάστηκα, μαγείρεψα κάτι μπιφτέκια της φούριας, άπλωσα δύο πλυντήρια. Έκανε διαολόκρυο και δεν περπάτησα μήτε μέχρι το σκουπιδοντενεκέ του απέναντι πεζοδρομίου να αποθέσω τα απορρίματα του τριημέρου. Θα περιμένουν έξω από την πόρτα μέχρι αύριο.
Ευτυχώς όμως έκανα γιόγκα (εξ αποστάσεως διδασκαλία), για τρίτη φορά μέσα στις τελευταίες 8 ημέρες (μπράβο μου!) και ανακινήθηκαν λίγο τα ζουμιά στο κορμί μου. Μάλιστα στο τέλος του μαθήματος, έπεσα σε τόσο βαθιά χαλάρωση που δεν πήρα είδηση ότι μου έσβησε το λάπτοπ που είχα εκτός μπρίζας γιατί δεν έφτανε το καλώδιο! (προφανώς στο τέλος της χαλάρωσης έριξα και μισή κουβέρτα ύπνο και το καλο-ευχαριστήθηκα-άσε τον δάσκαλο να γελάει!)
Στο τέλος της ημέρας ανακάλυψα τις προβολές της Ταινιοθήκης και είδα αυτό το ωραίο ταινιάκι-ντοκιμαντεράκι μικρού μήκους (13 λεπτά) για την Αθήνα γυρισμένο το 1964 από τον Θεόδωρο Αδαμόπουλο. Αναζωογονητικό, έχει και κάμποσα πλάνα παραλίας! Είναι διαθέσιμο μέχρι τις 30 Απριλίου.
Καλά και σήμερα λοιπόν!
Εδώ και καιρό ζω και εργάζομαι σιωπηρά, κρατάω το στόμα μου επίμονα σφαλιστό, όπως όταν κολυμπάμε και θέλουμε να μας φτάσει η ανάσα!
Εδώ και 24 ημέρες, (από τις 23 Μαρτίου και με τη βούλα του κράτους) είμαι σε αυτο-απομόνωση λόγω των περιοριστικών μέτρων κατά του κορωνοϊού, όπως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτής της χώρας. Η τελευταία μου έξοδος που δεν ήταν σουπερμάρκετ, επίσκεψη κάτω από το μπαλκόνι της μαμάς μου σαν άλλος Ρωμαίος ή περπάτημα γύρω-γύρω όλοι 500 μέτρα γύρω από το σπίτι μου ήταν την Παρασκευή 13 Μαρτίου σε ένα φαναρτζίδικο, για το κλείσιμο ενός δευτεριάτικου ραντεβού που δεν έγινε ποτέ!
Ξαφνικά στις 25 Μαρτίου, ανήμερα των γενεθλίων μου με έπιασε κωλοπιλάλα να κάνω φασαρία, να ακουστώ, ήθελα να μου δώσουν σημασία. Έτσι έφτιαξα μια (μικρή) σοκολατένια τούρτα από συνταγή που φύλαγα χρόνια στο συρτάρι μου και ποτέ δεν έφτιαχνα (τη συνταγή θα τη βρεις στον λογαριασμό μου της Cookpad εδώ). Πού ξέρεις, σκέφτηκα, μπορεί αυτό να είναι και το τελευταίο σου γενέθλιο, ε μην περάσει έτσι, στο ντούκου! Έτσι έφτιαξα ένα μικρό, άτεχνο εορταστικό βίντεο-μαθαίνω όμως σιγά-σιγά (άμα θες, δέστο εδώ) που ευελπιστώ να δείχνω στα εγγόνια μου ή στα εγγόνια των φίλων μου μετά από πολλά-πολλά χρόνια!
Έκτοτε κάνω τα συνηθισμένα. Τα πρωινά δουλεύω από το σπίτι (από εκεί που δούλευα και πριν δηλαδή) και μαγειρεύω, απλώνω κανένα πλυντήριο αν δεν βρέχει. Τα απογεύματα χρησιμοποιώ το zoom για να κάνω γιόγκα, να μιλήσω στον κτηνίατρο, να παρακολουθήσω σεμινάρια για ό,τι μου κατέβει. Διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις και ενδιαμέσως καταβροχθίζω με αδηφαγία τα νέα για τον κορωνοϊό.
Παρακολούθησα διαδικτυακά μια θεατρική παράσταση που είχα μεγάλο καημό να τη δω και πραγματικά μου άρεσε πολύ. Μιλάω για “Το Ευχαριστημένο” στο Θέατρο Πορεία, μια παράσταση που πάλλεται από ζωή και αλήθεια, γραμμένη από τη Μαρίνα Καραγάτση. Η παράσταση ανέβηκε διαδικτυακά μόνο για 24 ώρες όμως υπάρχει πάντα το βιβλίο που πολύ θέλω να διαβάσω στη συνέχεια.
Ξαναέπιασα να διαβάζω “Στον κήπο του Επίκουρου” του Irvin Yalom που το είχα πιάσει δυο χρόνια πριν, όταν πέθανε ο πατέρας μου αλλά τότε κάτι κλώτσαγε μέσα μου και δεν μπορούσα να το συνεχίσω. Τώρα με έχει ρουφήξει μέσα του. Και ναι, μιλάει για το θάνατο και τον φωτίζει με πολύ χρήσιμο τρόπο. Γενικά διαβάζω περισσότερο από ότι πριν την “καραντίνα”.
Μου λείπει η αίσθηση του να βρεθώ μέσα στη φύση, στη θάλασσα ή το βουνό. Ίσως γι’ αυτό βρήκα ανακούφιση εδώ.
Σήμερα και χτες είχε βροχή και ποτίστηκαν τα ανοιξιάτικα λουλούδια. Περιμένω με προσμονή τον ήλιο που ευαγγελιστήκανε οι μετεωρολόγοι για την Τρίτη. Όπως κατάλαβες άρχισα να κρατάω ημερολόγιο! Καλή εβδομάδα!
Πριν από 2 χρόνια στην κηδεία του πατέρα μου ήρθε και ένας παιδικός του γνώριμος που υπήρξε και ο ισόβιος οικογενειακός του γιατρός. Ο κύριος Αντρέας, ευθυτενής και λυγερόκορμος παρά τα 81 του χρόνια, σεμνός παρά την καλή του φήμη ως επιστήμονα, συνεχίζει να ενημερώνεται για τις εξελίξεις στην ιατρική, έχει καλά κρητικά γονίδια και αγαπάει τη φυσική ζωή, να σκαλίζει τον κήπο και να φροντίζει τις ελιές στο χωριό του στην Κρήτη, είναι ολιγαρκής στο φαγητό του και θεωρεί τις νηστείες απαραίτητες για την διατήρηση της χοληστερίνης του σε χαμηλά επίπεδα!
Είχα καιρό να τον δω και ένιωσα ευγνωμοσύνη που ήρθε σε μια τόσο δύσκολη και σημαντική ημέρα για μένα. Μου είπε “Ο πατέρας σου δεν πρόσεχε και πολύ την υγεία του, το ξέρουμε αυτό. Κάπνιζε πολύ, δεν περπατούσε καθόλου, και δεν τα είχε καθόλου καλά με αυτό που λέμε πρόληψη. Κατάφερε όμως να φτάσει μέχρι τα 78. Με τις σημερινές συνθήκες ζωής γενικά οι άνθρωποι αν είμαστε λίγο τυχεροί, μπορούμε να φτάσουμε μέχρι τα 80. Όσα χρόνια έρθουν μετά, είναι δώρο, εγώ τα λέω το “πουρμπουάρ του Θεού”. Εγώ είμαι στα 81, έχω αρχίσει να ξοδεύω το “πουρμπουάρ” μου. Μπορεί να φύγω ανά πάσα στιγμή από τη ζωή, και είμαι έτοιμος γι’ αυτό.
Για τον κύριο Αντρέα το “πουρμπουάρ” ξεκινάει στα 80, για άλλους όμως μπορεί να ξεκινάει και νωρίτερα. Ας φροντίζουμε να το ξοδεύουμε με καρδιά αλλά και με σύνεση! Καλή χρονιά να έχουμε και ας είναι γεμάτο το “κοσμικό μας πορτοφόλι” με χρόνια γεμάτα, ζουμερά, με αγάπη για τον εαυτό μας και το σύμπαν ολόκληρο!
Χωρίς πολλούς προλόγους, την προηγούμενη Κυριακή πήγα για πρώτη φορά να φάω στο ιταλικό Napul’è του ναπολιτάνου Φραντσέσκο και της ελληνίδας γυναίκας του Μάγκυ και θέλω να μοιραστώ μαζί σας την όμορφη εμπειρία μου! Ένα εστιατόριο μινιατούρα που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή γιατί με το που έστρωσα τον πωπό μου στο αναπαυτικό κίτρινο σκαμπό ένιωσα να με τυλίγει η θετική ενέργεια των ανθρώπων γύρω μου που εργάζονταν, μαγείρευαν, σέρβιραν, μετέφεραν πρώτες ύλες με χαμόγελο και ήρεμη αποτελεσματικότητα.
Το μαγαζί είναι σοφά διακοσμημένο, με γούστο και ζεστά χρώματα και σε προσκαλεί να καθίσεις να απολαύσεις με την οικογένεια ή τους φίλους σου σπιτίσια ιταλικά πιάτα. Σε όλα τα τραπέζια υπάρχουν ψηλά καθίσματα που σου επιτρέπουν να παρακολουθείς τι… ψήνεται στις κατσαρόλες ανά πάσα στιγμή. Εμείς που καθίσαμε στο πάσο της κουζίνας κρυφακούγαμε και το κουβεντολόι των μαγείρων (ε, αφού ήταν δίπλα μας!)
Απόλαυσα μέχρι το τελευταίο ψίχουλο το αλμυρό στριφτό κουλουράκι (σε γενναιόδωρο μέγεθος) με την πικάντικη γεύση που μας προσφέρθηκε σαν καλωσόρισμα για να συνοδεύσουμε το κρασί μας! Ο κατάλογος είχε φυσικά pasta σε διάφορες εκδοχές, κάμποσα ορεκτικά και σαλάτες και 2-3 κρεατικά. Είχαμε την τύχη να δοκιμάσουμε δύο πολύ νόστιμα πιάτα pasta, ένα με pesto φυστικιού Αιγίνης που μου έκλεψε την καρδιά γιατί λατρεύω το φυστίκι και ένα με pesto κόκκινης πιπεριάς και το περίφημο τυρί burrata που είναι μια βουτυράτη αμαρτωλή μπάλα! Φροντίσαμε να μείνει χώρος στην κοιλίτσα για να δοκιμάσουμε tiramisu που ήταν όπως πρέπει σπογγώδες και μοσχομύριζε εσπρέσο!
Ο Φραντσέσκο, άρχοντας του μαγαζιού, μας κέρασε ολίγη pasta fagioli (ζυμαρικά με σάλτσα από ξερά φασόλια) που μόλις είχε κατέβει από τη μαρμίτα, έτσι, μια δοκιμή βρε παιδί μου, για να ξέρουμε πώς είναι! Και στο τέλος κέρασμα limoncello! Τα χάρηκα πολύ όλα τα κεράσματα γιατί ήταν ανεπιτήδευτα και με έπεισαν με τον καλύτερο τρόπο για την ποιότητα των εδεσμάτων του μαγαζιού!
Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία το γεύμα στο Napul’è και για το πολύ νόστιμο ιταλικό φαγητό του και γιατί είχε την ευκαιρία να θαυμάσω εν δράσει μια σφιχτοδεμένη ομάδα, σαν οικογένεια, που αγαπάει τη δουλειά της και μοχθεί με όρεξη για το καλύτερο αποτέλεσμα! Μου έκανε εντύπωση που μιλούσαν κυρίως αγγλικά μεταξύ τους γιατί συνυπάρχει το ιταλικό, το ελληνικό, και το πακιστανικό στοιχείο στο εστιατόριο.
Το μόνο πλην που μπόρεσα να βρω είναι ότι το Napul’è βρίσκεται στη Βάρη, μακριά από τα δικά μου λημέρια. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι θα βρω μια καλή δικαιολογία για να το ξαναεπισκεφθώ! Γιατί ο Φραντσέσκο με έπεισε ότι είναι καλός μάγειρας και σωστός οικοδεσπότης! Εσείς πριν πάτε να κάνετε οπωσδήποτε κράτηση γιατί γεμίζει πολύ γρήγορα από τους τακτικούς του πελάτες! Τηλεφωνήστε λοιπόν εδώ 210 965 5815 για να φάτε εδώ Λεωφ. Αναγυρούντος 34, Βάρη
ΥΓ Και οι τιμές λογικές!
Στη γειτονιά μου υπάρχει ένα μανάβικο που επισκέπτομαι κυρίως σαββατοκύριακα για τις αγορές μου. Στο μαγαζί, εκτός από τον ιδιοκτήτη υπάρχει και υπάλληλος ο οποίος κρατάει αρκετές βάρδιες μόνος του. Είναι ο Α που τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και το μαυριδερό του δέρμα προδίδουν την πακιστανική καταγωγή του. Ο Α είναι κοντός και ξερακιανός, με αυστηρό μούτρο -μπορεί και να τον πάρεις από φόβο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι σκληρά χαραγμένα και η ηλικία απροσδιόριστη – μου θυμίζει τους Έλληνες άντρες της υπαίθρου πριν το ’60 έτσι όπως τους έχω γνωρίσει από παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ. Στον παράμεσο του δεξιού χεριού του γυαλίζει μια χρυσή βέρα κι έτσι συμπεραίνω πως υπάρχει σύζυγος και πιθανώς παιδιά.
Ο Α κινείται στο χώρο με σιγουριά και αποτελεσματικότητα, με λιτές και αντρίκειες κινήσεις, είναι σβέλτος στους λογαριασμούς και φροντίζει το μανάβικο με έναν αέρα επαγγελματισμού και υπερηφάνειας, σαν να ήταν δικό του ένα πράγμα. Πάντα μου φαινόταν “μεγάλος” αλλά μπορεί και να είμαστε συνομήλικοι τελικά. Ο Α ήταν πάντοτε εξυπηρετικός, ευγενικός αλλά τυπικός μαζί μου. Μέχρι τη στιγμή που τον ρώτησα το όνομά του. Τότε το αυστηρό προσωπείο έσπασε σε ένα πολύ ζεστό χαμόγελο,απ’ αυτά που χαμογελάνε και τα μάτια μαζί και έκτοτε νιώθω ότι “γίναμε φίλοι”. Πλέον όταν μπαίνω στο μαγαζί, με ρωτάει ανελλιπώς τι κάνω ακόμα κι αν εξυπηρετεί άλλον πελάτη στην ταμειακή και ΄συχνά μου χαρίζει ένα ακόμα αληθινό χαμόγελο (όχι πάντα κι αυτό το κάνει ακόμα πιο αληθινό γιατί όλοι έχουμε δύσκολες μέρες που δεν αντέχουμε να χαμογελάσουμε).
Είχα καιρό να πάω στο μαγαζί, κάτι που λόγω έλλειψης χρόνου ψώνιζα συνήθως ζαρζαβατικά από το σουπερμάρκετ, έφυγα και για καλοκαιρινές διακοπές και φύγανε έτσι δυο μήνες. Μπήκα στο μανάβικο νιώθοντας και μια μικρή αμηχανία που είχα “προδώσει” τον φίλο μου τόσο καιρό. Έτυχα όμως πολύ θερμής υποδοχής από τον Α και ένα από τα πιο πλατιά του χαμόγελα που τον μεταμορφώνουν σε έναν διαφορετικό άνθρωπο. Όταν διάλεξα τα ζαρζαβατικά μου και έφτασα στο ταμείο έδειξα στον Α την τσαντούλα πολλαπλών χρήσεων που κουβαλούσα. Μου κούνησε όμως αρνητικά το κεφάλι κλείνοντας συγχρόνως συνωμοτικά το μάτι και το απερίγραπτο νεύμα του έλεγε “Άσε, ξέρω εγώ καλύτερα” και μου έχωσε τα πράγματα σε μια νάιλον σακούλα, προσφορά του καταστήματος.
Δεν μπόρεσα να αρνηθώ. Όπως δεν μπορείς να αρνηθείς το τρατάρισμα με βύσσινο γλυκό όταν πας επίσκεψη σε γηραιά θεία που το έχει φτιάξει με τα χεράκια της. Ήταν ο τρόπος του Α να μου πει ότι χαίρεται που με ξαναβλέπει και ότι θέλει να συνεχίσει να με έχει πελάτισσα. Σούρωσα και ξανάχωσα την τσαντούλα πολλαπλών χρήσεων στην τσέπη του φούτερ μαζί με την οικολογική μου κορεκτίλα. Χαμογέλασα κι εγώ στον Α, πλήρωσα, ευχαρίστησα, ευχήθηκα καλό βράδυ. Με ευχαρίστησε κι εκείνος φέρνοντας το χέρι στην καρδιά, μου αντευχήθηκε καλό βράδυ και εγώ επέστρεψα στο σπιτάκι μου. Ο Α ξέρει και από φιλία και από καλό μάρκετινγκ. Και μου έφτιαξε τη μέρα μου. Γιατί τα πάντα στη ζωή είναι σχέσεις. Καλό φθινόπωρο!
Είσαι μαμά; (είσαι μπαμπάς;) και δυσκολεύεσαι να καταλάβεις πως από εκεί που σε απασχολούσε αν θα πέσει από το ποδηλατάκι χωρίς βοηθητικές τώρα καλείσαι να του (της) εξηγήσεις ότι δεν επιτρέπεται η κατοχή κινητού (για τη χρήση δεν το συζητάμε!) στη σχολική αίθουσα των πανελληνίων;
Κι ενώ από μέρες τα συζητάγαμε με τον δικό μου υποψήφιο πανελληνίων και συμπλήρωνα μια λίστα με όλα τα αξεσουάρ που πρέπει να κουβαλάει μαζί του τις ημέρες των εξετάσεων δεν γλιτώσαμε μια μίνι κρίση την παραμονή της πρώτης ημέρας εξετάσεων όταν άκουσα στις 10 το βράδυ την μπάσα αγορίστικη φωνή από το διπλανό δωμάτιο να ρωτάει με cool ύφος: “Μαμά έχουμε κανένα ρολόι (χειρός εννοούσε) που να δουλεύει στο σπίτι;” Οι τρίχες μου ορθώθηκαν σαν της γάτας γιατί από καιρό έχουμε απαρνηθεί τα ρολόγια χειρός στο σπίτι μας προς χάρη των κινητών μας τηλεφώνων!
Ευτυχώς ο αδελφός μου μένει όχι πολύ μακριά από εμάς κι έτσι σε μισή ώρα είχα φέρει σπίτι μας το πολυπόθητο δανεικό ρολόι για τον υποψήφιο. Ε, τώρα που μπήκε και το ρολόι στη λίστα και την τσάντα του εξεταζομένου έρχομαι να μοιραστώ τη λίστα μου μαζί σας:
Τι να πάρω μαζί μου στις πανελλήνιες
Τι να ΜΗΝ πάρω μαζί μου στις πανελλήνιες
Κατά τα άλλα δείχνουμε λίγη παραπάνω έμπρακτη αγάπη στον εαυτό μας (ναι!) και τα παιδιά μας (αυτό το κάνετε ήδη) αυτές τις μέρες, τους ευχόμαστε καλή τύχη (εκτός από καλή επιτυχία) και ψυχραιμία, ψυχραιμία και ψυχραιμία!!!
Υ.Γ. Εννοείται ότι περιμένω και τις δικές σας προσθήκες-ενημερώσεις στη λίστα!