Έχετε ακούσει για δεύτερες ευκαιρίες; Ε, λοιπόν στη ζωή εμφανίζονται κάμποσες από αυτές μόνο που πρέπει να είναι κανείς σε ετοιμότητα για να τις αδράξει.

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια ήμουν μαθήτρια της πρώτης δημοτικού σε ένα μικρό σχολείο κάπου στο Νέο Ψυχικό. Ελληνισμό το λέγανε. Στο ισόγειο του κτιρίου που στέγαζε το σχολείο μου είχαν τη γωνιά τους οι μικρές τάξεις, στον πρώτο όροφο οι μεγαλύτερες και στον τρίτο όροφο ήταν το σπίτι που έμενε ο διευθυντής μα τη γυναίκα και την κόρη του. Σε αυτό το σχολείο είχα την τύχη να με συντροφέψουν και  να με καθοδηγήσουν ως παιδί κάποιοι δασκάλοι που με έκαναν να νιώσω ότι η παρουσία μου σε αυτόν τον κόσμο μετράει. Επίσης διατηρώ μέχρι σήμερα έναν καλό φίλο που έκανα εκεί παρόλο που συνεχίσαμε σε διαφορετικά σχολεία στο γυμνάσιο.

Η ζωή όμως προχωράει με ταχύτητα. Μετά από έξι χρόνια (7 μαζί με το νηπιαγωγείο) πήρα απολυτήριο και συνέχισα σε νέες περιπέτειες ενώ το μικρό μου σχολείο που μετρούσε ήδη γύρω στα 30 χρόνια ζωής μαράζωσε στη δεκαετία του ’80 και έσβησε από το χάρτη. Άκουσα ότι το κέλυφος του κτιρίου πήρε μια παράταση ζωής φιλοξενώντας για λίγα χρόνια το δημόσιο γυμνάσιο της περιοχής και μετά, σιωπή. Οι ιδιοκτήτες μετακόμισαν και το κτίριο εγκαταλείφθηκε. Κάποιες φήμες το ήθελαν να έχει κατεδαφιστεί. Έμειναν να ζουζουνίζουν στο μυαλό μου οι αναμνήσεις.

Δεν τόλμησα να ξαναπεράσω από εκεί. Όμως πριν από λίγες ημέρες κάποια συγκυρία με έφερε μέχρι το ΚΕΠ του Νέου Ψυχικού. Και -σατανική σύμπτωση- βρέθηκα να οδηγώ στην οδό Ομήρου! Όταν έφτασα στο γνωστό σταυροδρόμι η αγωνία μου είχε χτυπήσει κόκκινο. Ο θεός του πάρκινγκ μου βρήκε θέση, τράβηξα χειρόφρενο και βγήκα έξω. Ένας καινούριος ξύλινος φράχτης μου έκοβε την ορατότητα. Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά και αντίκρυσα φρεσκοβαμμένα χαρούμενα χρώματα γύρω από τα παράθυρα των πάνω ορόφων. Μετά κόλλησα τη μύτη μου στο φράχτη και κρυφοκοίταξα ανάμεσα στους ξύλινους πήχεις: Ήταν η γνωστή μου είσοδος (όχι όσο μεγάλη τη θυμόμουν) με τις μοντέρνες ίσιες κολώνες της αρχοιτεκτονικής του ’60. Και μια διακριτική επιγραφή με τη λέξη «Παιχνιδαγωγείο».

Και τότε ανάψανε διάφορα λαμπάκια στο μυαλό μου. Το σχολείο μου είχε ξαναγίνει πραγματικό σχολείο! Μετακόμισε εκεί το Παιχνιδαγωγείο, ένα σχολείο νέας πνοής όπου όπως λέει το μότο του «τα παιδιά αναπτύσσονται και μαθαίνουν παίζοντας, ακολουθούν την περιέργεια και τη φαντασία τους, έχουν ίσες ευκαιρίες και εκφράζονται ελεύθερα, συμμετέχουν ενεργά σε όσα συμβαίνουν γύρω τους, λειτουργούν σε ένα δομημένο και οργανωμένο πλαίσιο, και νιώθουν σαν το σπίτι υους». Είχαν από καιρό φτάσει στα αφτιά μου θετικά σχόλια για έναν παιδικό σταθμό και νηπιαγωγείο με το όνομα Παιχνιδαγωγείο. Και όπως οι καλές προσπάθειες κάποτε μεγαλώνουν και δίνουν καρπούς, έτσι, ήρθε η ώρα φέτος για το Παιχνιδαγωγείο να μεγαλώσει και να εξελιχθεί σε δημοτικό εξατάξιο σχολείο.

Το κτίριο της οδού Ομήρου 28 μόλις ξεκίνησε μια δεύτερη, καινούρια ζωή. Και οι οιωνοί φαίνονται πολύ καλοί αν κρίνω από την ζεστή, φιλική και έντιμη αντιμετώπιση που είχα από τους ανθρώπους του νέου σχολείου που με υποδέχτηκαν όταν χτύπησα το κουδούνι. (όχι που δεν θα το χτυπούσα!)

Περιττό να σας πω ότι με κατέκλυσαν ζουμιά συγκίνησης! Εύχομαι στους ιδρυτές και τους δασκάλους του Παιχνιδαγωγείου μια μεγάλη και καρποφόρα σχολική ζωή. Και, ποιος ξέρει, μικρό μου σχολείο, ίσως να τα ξαναπούμε!

Κατηφόριζα με ορμή έναν δρόμο των αθηναϊκών προαστίων με περιποιημένα δέντρα και όμορφα σπίτια. Ήταν ένα λαμπερό φθινοπωρινό πρωινό. Από την αντίθετη κατεύθυνση ερχόταν ένας γηραιός κύριος, αστός παλαιάς κοπής. Κοστούμι, σιδερωμένο πουκάμισο, καλοχτενισμένα αραιά μαλλιά, αργός αλλά καμαρωτός βηματισμός. Όταν οι τροχιές μας διασταυρώθηκαν σταμάτησε, μου χαμογέλασε με ευγένεια και αναφώνησε λες και παίζαμε Σέξπιρ «Είστε η άνοιξη»! Ούτε καν «Είστε ΣΑΝ την άνοιξη»! Εκείνος έβλεπε μπροστά του την άνοιξη αυτοπροσώπως. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα και ανταπέδωσα το χαμόγελο με έναν νεύμα ικανοποίησης.

Όχι, εκείνη την ημέρα δεν φορούσα κάποιο αιθέριο φόρεμα με λουλούδια, δεν είχα ζαλιστικό ντεκολτέ, δεν ήμουν βαμμένη χτενισμένη, ίσως ούτε καν στοιχειωδώς περιποιημένη. Είχα περάσει βιαστικά ένα τζιν και είχα βγει έξω με την μπλούζα του σπιτιού – παίζει να είχε και κανέναν λεκέ οδοντόκρεμας. Φαντάζομαι όπως ότι ήταν ολοφάνερη η λάμψη στα μάτια μου, η χαρά στο βλέμμα μου και η ερωτική διάθεση προς τη ζωή που έβγαινε από κάθε πόρο του σώματός μου: στα χέρια μου κρατούσα το αντικείμενο του πόθου μου, έναν μεγάλο φάκελο με τα αποτελέσματα της μαστογραφίας μου που ήταν για μια ακόμα χρονιά καθαρά. Ναι, σωστά οσμίστηκε στον αέρα ο γηραιός κύριος την άνοιξη. Είχα προσωρινά ανθίσει κι ας ήταν φθινόπωρο!

Φέτος δεν έχω πάει ακόμα. Θα πάω όμως και να πάτε κι εσείς, όσες είστε γένους θηλυκού. Να τη θυμόμαστε τη μαστογραφία μας κορίτσια των 40+. Σκεφτείτε με τι προτιμάτε να τη συνδέσετε ως υπενθύμιση. Συγχρονίστε τη με κάτι σημαντικό για εσάς, με τα γενέθλιά σας, με κάποια επέτειο, με τον Οκτώβριο που είναι ο μήνας πρόληψης και ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού, με ό,τι θέλετε και σας βολεύει τελοσπάντων. Η ζωή μας είναι σημαντική και ωραία. Και την προστατεύουμε!

Update: Έκανα το ραντεβού μου στις 12 Οκτωβρίου και πήρα καλά αποτελέσματα!

Η Φιλιώ Σιδερή-Χαϊδεμένου γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Βουρλά (35 χλμ δυτικά της Σμύρνης) της Μικράς Ασίας. Έφυγε από εκεί νεαρή κοπέλα, στη μεγάλη καταστροφή του ’22 και βρήκε καταφύγιο στην κυρίως Ελλάδα μαζί με τόσους άλλους πρόσφυγες. Στα γεράματά της έγραψε ένα βιβλίο – μαρτυρία της ζωής και της καταστροφής σε «εκείνα» τα μέρη.

Τις προάλλες είδα τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη να παίζει τη Φιλιώ Χαϊδεμένου, μια παράσταση του Βασίλη Ευταξόπουλου βασισμένη στο βιβλίο-μαρτυρία της Φιλιώς. Μια παράσταση που θα τη χαρακτήριζα μονόλογο παρόλο που εμφανίζονται άλλοι 5 αξιόλογοι ηθοποιοί. Ο Ζαχαρίας Καρούνης έγραψε όμορφες μελωδίες και τραγούδια ειδικά για το έργο αυτό. Η Μπεμπεδέλη ξεδίπλωνε μπροστά μου τη γνωστή ιστορία της μικρασιατικής καταστροφής του ’22 στη Σμύρνη και στα πέριξ.

Με μετέφερε εκεί με τη φωνή της και μου έδειχνε με το δάχτυλο τους άνδρες με τους κομμένους λαιμούς, τις βιασμένες γυναίκες και τα βιασμένα κορίτσια, τα κρεουργημένα μωρά, τη μυρουδιά του αίματος, του μίσους και του ανθρώπινου πανικού που είχανε στομώσει τον αέρα που αναπνέανε. Όσο την άκουγα τόσο μου γινόταν πιο έντονη η αίσθηση πως ένα χέρι να με είχε αδράξει από το στήθος και με έσφιγγε. Δεν ξέρω πώς μια αφήγηση μπορεί να γίνει τόσο σπαρακτική, να κάνει την καρδιά σου να βροντάει με βιάση, τα μάτια σου να βουρκώνουν ακόμα κι αν δεν έχεις εύκολα τα δάκρυα. Μου έκανε αίσθηση πως δεν εστίαζε» στο πόσο «κακοί» ήτανε οι Τούρκοι, περισσότερο κατέγραφε, με ακρίβεια, με πόνο και με απορία, πώς μεταλλάσσεται το ανθρώπινο θυμικό σαν καθοδηγηθεί από ηγέτες που ξέρουν να συνδαυλίζουν το μίσος, την έχθρα κι όλα τα ταπεινά ένστικτα του ανθρώπου.

Η παράσταση με έκανε να ψάξω και να μάθω περισσότερα για την ιστορία των Βουρλών. Έτσι ανακάλυψα ότι κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού μετά την ήττα στο Σαγγάριο τελευταίο πέρασε από τα Βουρλά το 5/42 Σύνταγμα του Νικόλαου Πλαστήρα, το απόγευμα της Κυριακής 28 Αυγούστου 1922. Ανάμεσα σε εκείνους τους στρατιώτες ήταν ο τότε 18χρονος παππούς μου Μήτσος, που στρατολογήθηκε τρομαγμένος με ξύλο και συνοπτικές διαδικασίες μαζί με άλλους συνομηλίκους του και στάλθηκε στη Μικρά Ασία χωρίς να έχει ποτέ προηγουμένως κρατήσει στη ζωή του ντουφέκι και ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του μνημόνευε τον Πλαστήρα ως Θεό που τους γύρισε πίσω ζωντανούς. Ποιος ξέρει, ίσως ο αμούστακος Μήτσος να είδε το φουστάνι της νεαρής Φιλιώς να στρίβει κάποια γωνία των Βουρλών. Κρατάμε ζωντανές τις μνήμες, όχι για να συνεχίσουμε να μισούμε αλλά για να μάθουμε ξανά να αγαπάμε και να εκτιμάμε τη ζωή.

Το έργο ήταν σε περιοδεία ανά την Ελλάδα στη διάρκεια του καλοκαιριού και έχει δύο τελευταίες παραστάσεις, μία την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο δημοτικό θέατρο Αλέξης Μινωτής στο Αιγάλεω και μία την Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Άλσος της Νέας Σμύρνης.

Εισιτήρια εδώ

https://www.viva.gr/tickets/theater/periodeia/filio-xaidemenou/

http://www.ticket365.gr/parastaseis/13906-filio_xaidemenou#ticket

Γυρίζατε όλοι από τις διακοπές σας; Επιστρέψατε ο κάθε κατεργάρης και η κάθε κατεργάρα στον πάγκο του ή έστω στο μεταλλιζέ γκρι γραφείο του; Ε, για να μπει γλυκά η σεζόν θα σας πω ένα παραδοσιακό παραμύθι, έτσι όπως το άκουσα μια βραδιά του Αυγούστου με πανσέληνο σε ένα χωριό της Τήνου από την αφηγήτρια Αναστασία Φλωράκη.

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα βασίλειο μακριά-μακριά από εδώ, ζούσε λένε ένας βασιλιάς που είχε τρεις κόρες. Τρεις κόρες σαν τα κρύα τα νερά, η μια πιο όμορφη από την άλλη και η τρίτη η μικρότερη πιο όμορφη από όλες.

Μα, μια μέρα, ήρθανε κακά μαντάτα στο βασίλειο. Ο βασιλιάς έπρεπε να φύγει, έπρεπε να πάει να πολεμήσει. Έκανε λοιπόν τα προετοιμασίες του και όταν έφτασε η ώρα να αποχαιρετίσει τα κορίτσια του τους ζήτησε να του πούνε τι θέλουνε να τους φέρει όταν γυρίσει πίσω με το καλό.

Λέει λοιπόν η μεγάλη κόρη, Πατέρα μου εγώ θέλω να μου φέρεις μια χτένα. Μια χτένα φτιαγμένη από χρυσάφι και διαμάντια. Α, λέει η δεύτερη, εγώ πατέρα θέλω να μου φέρεις δυο βραχιόλια. Δυο βραχιόλια φτιαγμένα από χρυσάφι και διαμάντια. Η τρίτη η μικρότερη δεν μιλούσε. Εσύ, τι θέλεις να σου φέρω σαν γυρίσω, τη ρωτάει ο πατέρας. Εγώ πατέρα μου δεν θέλω τίποτα. Μονάχα να γυρίσεις με το καλό. Α, λέει ο βασιλιάς, δεν γίνεται, αφού θα φέρω στις αδελφές σου. Θέλω να μου πεις τι θέλεις να σου φέρω.

Με τα πολλά την έπεισε. Και του λέει λοιπόν εκείνη, Πατέρα μου θέλω μονάχα να μου φέρεις το κρεμεζί μαργαριτάρι. Μα αφού μου το υποσχέθηκες, θέλω να μου το φέρεις οπωσδήποτε. Να μην γυρίσεις αν δεν το βρεις. Κι αν κάνεις πως γυρίσεις να μαρμαρώσει το καράβι, να πετρώσει και να μην πηγαίνει ούτε μπροστά ούτε πίσω. Εντάξει κόρη μου, λέει, στο υπόσχομαι θα σου το φέρω.

Πέρασε ο καιρός, τελείωσε ο πόλεμος, νίκησε ο βασιλιάς, και έφτασε η ώρα να γυρίσει στο σπίτι του. Πέρασε λοιπόν από μια μεγάλη πόλη πριν ανέβει στο πλοίο που θα τον πήγαινε πίσω στο βασίλειό του. Η πιο μεγάλη πόλη από αυτές που έχεις ακούσει. Και πήγε σε ένα μαγαζί, το πιο μεγάλο από όλα. Και είχε αυτό το μαγαζί κοσμήματα από όλα τα μέρη του κόσμου, με χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια, από τα βάθη της Ανατολής, σμιλεμένα από τους καλύτερους μαστόρους, άξια να τα φορέσουνε πριγκίπισσες και βασίλισσες. Είπε λοιπόν και του έφεραν 40 χτένια και 40 βραχιόλια κι εκείνος διάλεξε τα πιο βαριά και τα πιο όμορφα για τις δυο μεγάλες του κόρες. Μα σαν ζήτησε το κρεμεζί μαργαριτάρι, δεν ήξερε κανένας τίποτα. Έφυγε λοιπόν άπραγος από τη μεγάλη πολιτεία.

Μα δεν ξέχασε την υπόσχεσή του και σταμάτησε σε όλες τις πόλεις και σε όλα τα χωριά, μικρά και μεγάλα για να το βρει όμως δεν ήξερε πουθενά, κανένας, τίποτα. Έτσι λοιπόν, με τα δώρα για τις δυο μεγάλες του κόρες αλλά χωρίς το κρεμεζί μαργαριτάρι πήρε το καράβι που θα τον πήγαινε πίσω στο βασίλειό του.

Μα σαν έφτασε στη μέση του πελάγους μαρμάρωσε η θάλασσα, πέτρωσε το τιμόνι, έπεσε ο αέρας και το καράβι δεν πήγαινε μήτε εμπρός μήτε πίσω. Κανένας πάνω στο καράβι δεν ήξερε τι ήταν αυτό που το προκαλούσε και κανένας δεν ήξερε και πώς να το διορθώσει. Στο τέλος μονάχα ένας γέρος ναυτικός σηκώθηκε και είπε: Αυτό είναι μια υπόσχεση που δεν έχει τηρηθεί. Κάποιος από εμάς δεν τήρησε μια υπόσχεση και γι’ αυτό μαρμάρωσε το καράβι. Τότε λοιπόν σηκώθηκε ο βασιλιάς και φώναξε, Εγώ, έδωσα μια υπόσχεση στη μικρότερή μου κόρη και δεν την τήρησα. Μου είπε να της φέρω το κρεμεζί μαργαριτάρι μα δεν το βρήκα σε κανένα μαγαζί από όσα επισκέφθηκα. Βασιλιά μου, είπε ο γέρος ναυτικός, για να βρεις το κρεμεζί μαργαριτάρι πρέπει να ξέρεις τι ψάχνεις. Επειδή το κρεμεζί μαργαριτάρι δεν είναι ούτε στολίδι ούτε κόσμημα. Μονάχα είναι ένα βασιλόπουλο, ένα ωραίο παλικάρι, σε βασίλειο όχι μακριά από εδώ.

Ο βασιλιάς σαν το άκουσε αυτό χάρηκε πάρα πολύ. Είπε λοιπόν, Βάλτε πλώρη για εκείνο το βασίλειο. Και σαν έδωσε τη διαταγή, αμέσως ξεμαρμάρωσε η θάλασσα, σηκώθηκε ούριος άνεμος και μέσα σε λίγες μέρες έφτασαν στο βασίλειο που ψάχνανε. Πήγε λοιπόν εκεί, βρήκε το βασιλόπουλο και του είπε: Παλικάρι μου, η κόρη μου με έστειλε να σε βρω. Μου παρήγγειλε να σε πάρω μαζί μου γιατί έχει ακούσει για σένα και θέλει λέει να σε παντρευτεί. Α, λέει το βασιλόπουλο, πολλές θέλουν να με παντρευτούν. Ναι, λέει ο βασιλιάς, όμως καμιά δεν είναι όμορφη σαν την κόρη μου. Και έβγαλε το μενταγιόν που φορούσε γύρω από το λαιμό του, το άνοιξε και του την έδειξε. Και το παλικάρι έχασε τη λαλιά του γιατί πιο όμορφη κοπέλα από αυτήν δεν είχε ξαναδεί στη ζωή του, όσα ταξίδια κι αν είχε κάνει. Λέει λοιπόν Βασιλιά μου θα έρθω να τη συναντήσω. Σε 15 ημέρες από σήμερα θα της πεις να έχει ανοιχτά τα παραθύρια της και δίπλα στο παραθύρι να έχει μια μεγάλη λεκάνη γεμάτη με γάλα κι εγώ θα γίνω αετός, θα πετάξω και πάω να τη βρω. Και μετά θα γίνω άνθρωπος και θα της μιλήσω.

Και ο βασιλιάς έφυγε χαρούμενος. Πήρε το πλοίο του και χωρίς άλλα προβλήματα έφτασε στον τόπο του. Εκεί τον υποδέχτηκαν οι τρεις του κόρες, χαρούμενες που τον έβλεπαν. Εκείνος έδωσε στη μεγάλη του κόρη τη χτένα φτιαγμένη από χρυσάφι και διαμάντια. Στη μεσαία του κόρη έδωσε τα δύο βραχιόλια φτιαγμένα από χρυσάφι και διαμάντια και γύρισε και είπε στη μικρότερή του κόρη, Κόρη μου, βρήκα το Κρεμεζί μαργαριτάρι και μου παρήγγειλε να σου πω ότι σε 15 μέρες θα έρθει να σε βρει. Μονάχα θέλει από σένα να έχεις ανοιχτό το παραθύρι σου κι εκείνος θα γίνει αετός και θα έρθει να σε βρει. Θέλει όμως μια μεγάλη λεκάνη με γάλα δίπλα στο παράθυρο. 

Η κόρη του χαρούμενη, τον αγκάλιαζε, τον φιλούσε και του λέει, Πατέρα μου, το ‘ξερα πως θα τον έβρισκες και έτρεξε αμέσως να αρχίσει τις ετοιμασίες. Ήθελε να είναι όλα τέλεια για τον ερχομό του βασιλόπουλου. Έτσι λοιπόν έραψε καινούρια ρούχα και με τις γυναίκες του παλατιού έφτιαξε γλυκά ένα σωρό, και παστέλια, και αμυγδαλωτά και ξεροτήγανα και περίμενε το Κρεμεζί Μαργαριτάρι. Σαν πέρασαν οι 15 μέρες πήρε μια λεκάνη με γάλα και την έβαλε δίπλα στο παραθύρι της, το άφησε ανοιχτό και περίμενε. Δεν περίμενε πολύ και μετά από λίγο άκουσε ένα φλοπ-φλοπ, φλοπ-φλοπ, και ένας μεγάλος περήφανος αετός έκανε το γύρο του παλατιού και προσγειώθηκε στο παραθύρι της, μέσα στη λεκάνη με το γάλα. Εκεί πλύθηκε με το γάλα, ήπιε και λίγο, και έπεσαν από πάνω του τα φτερά, και εμφανίστηκε ένα ωραίο παλικάρι. Και κάτσανε μαζί και μιλήσανε μέχρι αργά το απόγευμα. Σαν έπεσε ο ήλιος λέει το παλικάρι στην κοπέλα. Θα έρθω να σε ξαναβρώ, να μιλήσουμε να κανονίσουμε τα του γάμου. Σε 15 μέρες. Μονάχα από σένα θέλω να έχεις ανοιχτό το παραθύρι σου και μια μεγάλη λεκάνη με γάλα κι εγώ θα έρθω, θα πετάξω, θα γίνω αετός και μετά θα γίνω άνθρωπος για να μιλήσουμε. Και ξαν’αγινε αετός, πέταξε και έφυγε μακριά.

Η μικρότερη κόρη ήταν πολύ ευτυχισμένη. Όλη μέρα τραγουδούσε και χόρευε, χόρευε και τραγουδούσε. Έκανε τις ετοιμασίες της και μετά από 15 μέρες έβαλε μια μεγάλη λεκάνη με γάλα δίπλα στο παραθύρι της και περίμενε το παλικάρι. Όμως, όπως ξέρετε, η κακία υπάρχει παντού. Οι αδελφές όμως ζήλεψαν τη μικρότερη αδελφή τους. Κοίτα, λέγανε που εμείς μόνο πήραμε διαμάντια και χρυσάφι κι εκείνη η μικρότερη θα παντρευτεί πριν από εμάς, θα πάρει και το βασιλόπουλο. Έτσι λοιπόν οι δυο μεγάλες αδελφές της βασιλοπούλας έτριψαν γυαλιά και τα έκαναν ψιλά-ψιλά και τα έβαλαν μέσα στη λεκάνη με το γάλα, να μπηχτεί το βασιλόπουλο, το Κρεμεζί Μαργαριτάρι, να πονέσει και να μην ξανάρθει. Όταν λοιπόν ακούστηκε εκείνο το φλοπ-φλοπ και είδανε τον αετό να γυρνάει γύρω από το παλάτι και να προσγειώνεται στο παραθύρι της βασιλοπούλας μέσα στη λεκάνη με το γάλα εκείνο δεν πρόλαβε να τινάξει τα φτερά του γιατί μπήχτηκαν μέσα του τα γυαλιά, πόνεσε, και χωρίς να βγάλει μιλιά, πέταξε μακριά. Η βασιλοπούλα μόλις είδε τη λεκάνη με το γάλα βαμμένη με το αίμα του βασιλόπουλου κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί. Αχ, οι κακούργες οι αδελφές μου το κάνανε. Με δάκρυα στα μάτια έτρεξε στον πατέρα της. Πατέρα μου, του είπε Εγώ θα φύγω, θα πάω μόνη μου να βρω το Κρεμεζί Μαργαριτάρι. Πήρε λοιπόν μια σακούλα γεμάτη με φλουριά και πήρε τους δρόμους.

Και περπατούσε νύχτα και μέρα, μέρα και νύχτα, ατέλειωτες μέρες, πέρασε λαγκάδια, πέρασε βουνά, πέρασε πόλεις μικρές και μεγάλες κι έψαχνε να βρει το Κρεμεζί Μαργαριτάρι. Μια μέρα, περπατούσε σε μια μεγάλη πολιτεία, μια παράξενα ήσυχη πολιτεία. Κανένας δεν μιλούσε, όλοι φαινόντουσαν στενοχωρημένοι και ψιθύριζαν μεταξύ τους. Ρωτάει έναν στην αγορά, τι συμβαίνει; Αχ κορίτσι μου, το βασιλόπουλό μας, το Κρεμεζί Μαργαριτάρι, είναι βαριά άρρωστο και μάλλον θα πεθάνει. Από όλα τα μέρη του κόσμου τον έχουνε επισκεφθεί γιατροί μα κανένας γιατρός δεν μπόρεσε να βρει τι έχει και να τον κάνει καλά. Η βασιλοπούλα έπεσε να πεθάνει από τη στενοχώρια της. Όλη νύχτα δεν έκλεισε μάτι. Μονάχα καθότανε έξω από τους κήπους του παλατιού και συλλογιζόταν τι μπορεί να κάνει για να σώσει το βασιλόπουλο. Κι εκεί που καθόταν, άκουσε ξαφνικά ομιλίες. Κρύφτηκε πίσω από ένα δέντρο κι έσκυψε μπροστά να δε ποιος μιλούσε. Και είδε σε ένα δέντρο, το πιο ψηλό δέντρο του κήπου στο πιο ψηλό κλαδί, να κάθονται τρία πουλάκια και αποκάτω καθόταν μία νεράιδα και τα τάιζε και τους έλεγε: Αχ, πουλάκια μου, μα να ΄ναι η γιατρειά μπροστά στα μάτια τους και να μην μπορούνε να τη δούνε! Ποιος να βρεθεί να τους πει ότι αν πιάσει κανείς αυτά τα τρία πουλάκια και φτιάξει σκόνη από τα φτερά τους και την ανακατέψει με λάδι και αλείψει τρεις μέρες το βασιλόπουλο εκείνα τα γυαλιά θα πέσουν και θα γίνει καλά.

Και έφυγε η νεράιδα, ανέβηκε ο ήλιος, ξημέρωσε η μέρα. Και το πρωί βρήκε τη βασιλοπούλα να κάθεται κάτω από το δέντρο και να σκέφτεται πώς μπορεί να πιάσει αυτά τα τρία πουλάκια. Εκείνη την ώρα περνάει ένας κυνηγός. Αχ κυνηγέ του λέει, αν σου δώσω ένα φλουρί για κάθε πουλάκι θα μου πιάσεις αυτά τα πουλάκια να μου τα φέρεις; Να στα πιάσω, είπε ο κυνηγός και στη στιγμή έπιασε τα τρία πουλάκια και τα πήγε στη βασιλοπούλα. Η βασιλοπούλα δεν έχασε χρόνο. Άλλωστε το βασιλόπουλο είχε πολύ λίγο και έφτιαξε σκόνη από τα φτερά τους, την έβαλε σε ένα μικρό πουγκί και ξεκίνησε για το παλάτι. Μπροστά στην πύλη του παλατιού γινότανε σούσουρο, κακό, είχε μαζευτεί κόσμος πολύς και φώναζε. Ήταν λέει το βασιλόπουλο στα τελευταία του, την έβγαζε δεν την έβγαζε τη μέρα. Τότε λοιπόν η βασιλοπούλα μονολόγησε, Μα, αν πάω με αυτά τα ρούχα κι αν με δει θα με γνωρίσει. Θα πει πως εγώ τον παγίδεψα και πως εγώ έριξα τα γυαλιά στη λεκάνη με το γάλα.

Εκείνη την ώρα περνούσε έξω από το παλάτι ένας γέρος καλόγερος. Τον έπιασε λοιπόν παράμερα η βασιλοπούλα και του είπε, Γέροντα την ευχή σου. Θα μου δώσεις τα ρούχα  σου, είναι μεγάλη ανάγκη. Κι εγώ θα σου δώσω φλουριά να πάρεις άλλα, καινούρια. Και ο καλόγερος της τα έδωσε. Κι εκείνη ντύθηκε τα ρούχα του καλόγερου και πήγε στην πύλη να μιλήσει στους φρουρούς. Τους είπε λοιπόν ότι ήθελε να ανέβει πάνω, στην κάμαρη του βασιλόπουλου και να τον κάνει καλά. Αυτοί γέλασαν μαζί της και είπαν, Εσύ θα τον κάνεις καλά, ένας γέρος καλόγερος; Τόσοι και τόσοι γιατροί ήρθαν να τον δουν και κανένας δεν βρήκε τι έχει. Και της έδωσαν μια σπρωξιά και την έριξαν κάτω από τις σκάλες.

Η βασίλισσα, η μάνα του βασιλόπουλου, άκουσε τη φασαρία και βγήκε στο παράθυρό της, είδε τη βασιλοπούλα – καλόγερο και ρώτησε τους φρουρούς και ρώτησε τι είχε συμβεί. Να, λένε αυτοί, ένας παλιο-καλόγερος πέρασε και λέει πως θέλει να γιάνει το βασιλόπουλο. Μα τόσοι και τόσοι πέρασαν, αυτός θα τον κάνει καλά; Μα η βασίλισσα ήτανε μάνα, μια μάνα πονεμένη, και ήθελε να δοκιμάσει τα πάντα για το παιδί της. Έτσι λοιπόν διέταξε να ανοίξουν αμέσως οι πύλες και να περάσει π καλόγερος πάνω, στην κάμαρη του βασιλόπουλου. Και γύρισε στη βασιλοπούλα – καλόγερο και της είπε, Αν κάνεις καλά το παιδί μου θα σου δώσω το μισό μας βασίλειο και κάθε μέρα της ζωής μου μέχρι να πεθάνω θα λέω το όνομά σου. Η βασιλοπούλα – καλόγερος δεν είπε τίποτα, μονάχα πως δεν θέλει το μισό βασίλειο, θέλει μια λεκανίτσα με λίγο λάδι και τίποτα άλλο. Όμως  θα ήθελε και να φύγουνε όλοι από την κάμαρη του βασιλόπουλου και να μείνουν μονάχα οι δυο τους.

Κι έτσι κι έγινε. Και τότε η βασιλοπούλα έβγαλε τη σκόνη από το πουγκί, την έριξε πάνω από το λάδι και την ανακάτεψε καλά-καλά και άρχισε να αλείφει το βασιλόπουλο. Και όσο το άλειφε, έβγαιναν τα γυαλιά από μέσα του κι έπεφταν στο πάτωμα και επέστρεφε το χρώμα στα μάγουλα του βασιλόπουλου. Και σιγά-σιγά εκείνο άρχισε να κουνιέται και να ψιθυρίζει Θα την εκδικηθώ, θα την εκδικηθώ που με γέλασε και με παγίδεψε. Η βασιλοπούλα-καλόγερος ξαναπήγε και δεύτερη μέρα και ξαναάλειψε το βασιλόπουλο κι εκείνο έγινε ακόμα πιο καλά και μπορούσε να μιλήσει πιο δυνατά και έλεγε Αχ, την κακούργα τι μου έκανε! Και ξαναπήγε και Τρίτη μέρα και τότε πια το βασιλόπουλο έγινε τελείως καλά και σηκώθηκε όρθιο και είπε δυνατά Μα θα την εκδικηθώ την κακούργα για το κακό που μου έκανε. Ακούς εκεί, να βάλει γυαλιά, μέσα στη λεκάνη με το γάλα! Τότε λοιπόν η βασιλοπούλα – καλόγερος του είπε, Αχ βασιλόπουλό μου, δεν το έκανε αυτή, το έκαναν οι κακούργες οι αδελφές της. Το βασιλόπουλο δεν την πίστευε. Τότε λοιπόν η βασιλοπούλα – καλόγερος πέταξε από πάνω της τα καλογερίστικα και ξεχύθηκαν τα μακριά μαλλιά της και φάνηκαν τα βασιλικά της φορέματα. Και τότε λοιπόν το βασιλόπουλο την αναγνώρισε και την αγκάλιασε και τη φιλούσε και έδωσε διαταγή να ξεκινήσουν αμέσως οι ετοιμασίες του γάμου.

Η βασιλοπούλα ήταν πολύ ευτυχισμένη. Μόνο που σκεφτόταν τον πατέρα της. Είπε στο βασιλόπουλο, Λείπω τόσο καιρό από το σπίτι μου και ο πατέρας μου θα ανησυχεί. Δεν θα ξέρει που βρίσκομαι κι αν είμαι καλά. Έτσι λοιπόν οι δυο τους έφυγαν και πήγαν στο βασίλειο του βασιλιά-πατέρα της. Και εκείνος μόλις τους είδε χάρηκε πάρα πολύ με τη χαρά του παιδιού του κι ετοιμάστηκε να πάει κι εκείνος στο γάμο. Όσο για τις αδελφές της από την ντροπή τους έφυγαν μακριά από το βασίλειο για να κρυφτούνε. Και όπως μου είπανε ίσως να τρέχουνε ακόμα να βρουν μέρος να κρυφτούνε. Και είχαμε αγάπες και χαρές και ξεφάντωσες πολλές κι ήμουνα κι εγώ εκεί και μου δώσανε φακή!

Οι δικές μου διακοπές τελείωσαν αλλά ξέρω ότι υπάρχουν και οι εκδρομείς του δεύτερου δεκαπενθήμερου του Αυγούστου. Τώρα λοιπόν που εγώ άδειασα τις δικές μου βαλίτσες θα μοιραστώ μερικά από τα δικά μου «μυστικά» για το πώς τις γεμίζω. Κάποια πιθανόν τα έχετε ξαναακούσει, κάποια άλλα είναι “τρικ” που προέκυψαν από την προσωπική μου εμπειρία και ανάγκη. Πάμε λοιπόν.

• Μπλούζες, παντελόνια, σορτς, φούστες διπλωμένα όπως προτιμάτε.
• Τα φορέματα διπλωμένα ρολό (δεν τσαλακώνονται).
• Τα μαγιό όλα μαζί σε μια σακούλα/υφασμάτινη τσάντα/νεσεσέρ μαζί με τα γυαλιά θαλάσσης.
• Τα βρακάκια/σωβρακάκια όλα μαζί σε μια σακούλα. Εγώ χρησιμοποιώ ένα υφασμάτινο νεσεσέρ, από αυτά που κάνουν δώρο τα γυναικεία περιοδικά.
• Οι κάλτσες να γεμίζουν «τρύπες» μέσα στη βαλίτσα. Υπάρχει και μια άλλη «σχολή που λέει όλες μαζί σε μια σακούλα για να μην τις χάνεις. Δεν συμφωνώ, όταν βγάλεις όλα τα υπόλοιπα, στο τέλος σου μένουν μόνο οι κάλτσες στον πάτο και τις μαζεύεις.
• Τα σουτιέν το ένα πάνω στο άλλο, ιδιαίτερα αν έχουν μπανέλες. Φορέστε στο ταξίδι το καλύτερο σουτιέν σας – είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος να μην κακοπάθει στη βαλίτσα. Επίσης αν έχετε κάποιο κόσμημα λεπτεπίλεπτο ή με αλυσίδα που φοβάστε ότι θα μπερδευτεί στη βαλίτσα, απλώς φορέστε το στο ταξίδι.
• Μια υφασμάτινη τσάντα και δύο νάιλον σακούλες στον πάτο της βαλίτσας. Η υφασμάτινη τσάντα μπορεί να εκτελέσει πολλαπλούς ρόλους όπως τσάντα παραλίας, τσάντα για ψώνια, να προστατέψει κάποιο εύθραυστο δώρο που θα αγοράσετε στις διακοπές, να κουβαλήσει το μπουφάν σας σε μια υπαίθρια βραδινή εκδήλωση κοκ. Η νάιλον σακούλες είναι μία για τα άπλυτα και μία για τα βρεγμένα μαγιό. Μία πλαστική σακούλα τύπου ziplock (που κλείνει ερμητικά) είναι ιδανική για να προστατεύσει το βιβλίο σας ή άλλα πολύτιμα από το νερό και την άμμο στην παραλία (τις πουλάνε σε πακέτο στα σουπερμάρκετ).
• Μία κυλινδρική θήκη για να αποθηκεύσετε χαρτιά που δεν θέλετε να τσαλακωθούν. Αν για παράδειγμα αγοράσετε κάποια φωτογραφία, αφίσα κλπ ή απλώς σας γυάλισε το χάρτινο σουπλά στο εστιατόριο και θέλετε να το κρατήσετε εν είδη σουβενίρ. Δεν χρειάζεται να την αγοράσετε, ο χαρτονένιος πυρήνας από ένα ρολό κουζίνας ή ένα ρολό αλουμινόχαρτου κάνει μια χαρά για αυτή τη δουλειά.
• Αν σας πιάνουν πόνοι στη μέση ή στην πλάτη όπως εμένα και δεν πρέπει να σηκώνετε βαριά αντικείμενα χεησιμοποιήστε μια μικρή/μεσαία βαλίτσα με ροδάκια για τα πιο μεγάλα ρούχα/ αντικείμενα και τα υπόλοιπα τα μοιράζετε σε μικρά σακίδια πλάτης (αν ταξιδεύετε με αυτοκίνητο). Έχουν ιδανικό μέγεθος ώστε να χωρούν αρκετά αλλά όχι τόσα ώστε να υποφέρετε από το βάρος. Και μπορείτε να τα σηκώσετε στην πλάτη, χωρίς να «μπατάρετε» από τη μία πλευρά. Μπορείτε να βρείτε αξιοπρεπέστατα τέτοια σακίδια σε τιμές γύρω στα 10 ευρώ.
• Τοποθετείστε τα παπούτσια στον πάτο της βαλίτσας, κοντά στα ροδάκια, επειδή είναι βαριά και δεν θέλετε να σας τσαλακώσουν με το βάρος τους τα ρούχα. Φυσικά, κάθε ζευγάρι παπούτσια ξεχωριστά σε νάιλον ή υφασμάτινη σακούλα, αν είναι κάτι πολύ ευαίσθητο, βάζετε δεξί – αριστερό σε χωριστές σακούλες (βολεύουν οι μικρές σακούλες που πουλάνε τα σουπερμάρκετ για το καλαθάκι της τουαλέτας). Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε παλιές μαξιλαροθήκες για αυτή τη δουλειά – είναι πιο οικολογικό, μόνο να θυμάστε να τις πλένετε μετά από κάθε χρήση. Αν ταξιδεύετε με αυτοκίνητο και έχετε χώρο πακετάρετε χωριστά τα παπούτσια, σε ένα μικρό σακίδιο πλάτης (βλέπετε παραπάνω). Ένα σακίδιο χωράει τουλάχιστον τρία ζευγάρια γυναικεία παπούτσια ή δύο αντρικά.
• Αν είστε βιβλιοφάγος βάλτε από ένα βιβλίο σε κάθε σας αποσκευή. Έτσι ισοκατανέμετε το βάρος. Ίσως βέβαια τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ξαφνιαστούν αν βρουν την Τζέιν Όστιν μέσα στο ψυγειάκι με τα σάντουιτς και τα φρούτα!
• Τους πάσης φύσεως φορτιστές (κινητού, τάμπλετ κλπ) όλους μαζί μέσα σε μια σακούλα/ υφασμάτινη τσάντα/ νεσεσέρ.
• Αν ταξιδεύετε με αυτοκίνητο και έχετε χώρο έχετε μία τσάντα με πλαστική επένδυση που μπορεί να χωρέσει όρθια μπουκαλάκια με υγρά (σαμπουάν, φάρμακα, αντηλιακά κλπ). Ααν έχετε κάποιο μπουκάλι που δεν κλείνει αεροστεγώς η πιο στεγανή λύση είναι να το τυλίξετε με αλουμινόχαρτο.
• Μην παραλείπετε ένα φουλάρι/κασκόλ/ εσάρπα αναλόγως της εποχής. Είναι πολύ χρήσιμο σε περιπτώσεις δυνατού αέρα ή δυνατού ήλιου και καλύπτει ντεκολτέ, καψαλισμένους ώμους, μαλλιά ή ότι άλλο χρειάζεται προστασία.
• Αν ταξιδεύετε με πλοίο, τρένο αεροπλάνο, μην ξεχάσετε να πάρετε στο χέρι/στην τσάντα ένα αντιανεμικό, μια ζακέτα κατιτίς τέλος πάντων που θα σας προστατεύει από τις επιθέσεις δροσιάς του κλιματισμού.
• Αν είστε γυναίκα χρειάζεστε 2 τσάντες σε διαφορετικά μεγέθη για τις εξόδους σας. Ένα τσαντάκι με λουρί για τον ώμο που χωράει μόλις το πορτοφόλι, τα κλειδιά και το κινητό σας, μια μεγαλύτερη τσάντα που να χωράει χάρτη και μια ζακέτα για τη βραδινή ψύχρα. Βάζουμε το μικρό τσαντάκι μέσα στη μεγάλη τσάντα (όπως στο διήγημα του Ψαθά). Προτιμήστε τις μονόχρωμες για ευνόητους λόγους. Μέσα το πλοίο/ τρένο/ αεροπλάνο μπορείτε να αφήσετε τη μεγάλη τσάντα στη θέση σας και να κάνετε τις βόλτες σας για να ξεμουδιάσετε κρατώντας πάνω σας μόνο το μικρό τσαντάκι με τα τιμαλφή σας. Αν είστε άντρας, πάρτε ένα σακίδιο είτε υφασμάτινο είτε δερμάτινο ή δώστε τα πράγματά σας σε κάποια γυναίκα συνταξιδιώτισσα στην παρέα να τα βάλει στην τσάντα της (αστειεύομαι, μην με δείρετε οι γυναίκες)!

Και να φοράτε πάντα καπέλο και γυαλιά στον ήλιο τώρα το καλοκαίρι!

Πιστεύω σε έναν κόσμο στον οποίο όλοι θα έχουν πρόσβαση στο καθαρό νερό, στην περίθαλψη και στην παιδεία – δωρεάν. Έναν κόσμο στον οποίο όλοι θα έχουν να φάνε και να ντυθούνε. Έναν κόσμο στον οποίο αυτοί που στροφάρουν περισσότερο, (γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι στις ικανότητες και στις δυνατότητες) θα έχουν το δικαίωμα και τη δυνατότητα να διεκδικήσουν το καλύτερο και το περισσότερο, να ανακαλύψουν νέα γνώση και να επιχειρήσουν και για ίδιο και για κοινό όφελος. Αυτοί επίσης θα έχουν την υποχρέωση  να εξασφαλίσουν με τη συνεισφορά τους  σε όλους τους πιο αδύναμους πρόσβαση στα προαναφερθέντα. (δωρεάν νερό, περίθαλψη, παιδεία κλπ).

Είναι εφικτός αυτός ο κόσμος. Αρκεί να γίνουμε λιγότερο άπληστοι. Αρκεί να γίνουμε λιγότερο μισαλλόδοξοι (προς τον φίλο, τον ανταγωνιστή, τον αντίπαλο, τον εχθρό). Αρκεί να επιθυμήσουμε το κοινό καλό εξίσου με το δικό μας καλό. Αρκεί να είμαστε πρόθυμοι να εργαστούμε και να συνεργαστούμε κάτω από κοινές σημαίες (όχι, δεν εννοώ εθνικές) χωρίς να αισθανόμαστε την ανάγκη να γίνουμε ντε και καλά  ταγοί.  Αρκεί να αφήσουμε ένα βήμα πίσω το μίσος, τον πόνο, τον θυμό, τον φόβο. Αρκεί να βάλουμε παντιέρα ό,τι θετικό διαθέτουμε, σε συναίσθημα, ικανότητα,  όραμα. Ένας νέος υγιής κόσμος είναι δυνατό να δημιουργηθεί.

Άμα είσαι αθλητής αγωνίζεσαι με όλους τους καιρούς. Με ήλιο, με βροχή, με ανέμους. Και με όλες τις διαθέσεις: χαράς, ενθουσιασμού, θυμού, παραπόνου. Την τελευταία φορά που αγωνίστηκε ο γιος μου σε αγώνες τρεξίματος ήταν την εβδομάδα που μας πέρασε, με τον καύσωνα. Εγώ, η μαμά που θα παραβρισκόμουν στον αγώνα ως απλή συνοδός, έκανα βεβαίως μεγάλη προετοιμασία (αυτό εκτός των άλλων με βοηθάει να αισθάνομαι σημαντική).

Χρησιμοποίησα δόλιους τρόπους για να σιγουρέψω ότι ο δεκαεξάρης φόρεσε καπέλο για να αποφύγουμε τη θερμοπληξία, εγώ φόρεσα την ψάθινη καπελαδούρα, πήρα μαζί μου την πιο μικρή τσάντα-ψυγείο που διαθέτουμε και μέσα έβαλα νερά, χυμούς, αποξηραμένα βερίκοκα, αντηλιακό, τη βεντάλια και τα γυαλιά της πρεσβυωπίας μου (επειδή την ώρα που το τέκνο μου κάνει διατάσεις των μυών εγώ διαβάζω το βιβλίο μου – και γιατί να μην φρεσκαριστούν και τα γυαλιά παρακαλώ).

Όμως δεν υπολόγισα την κακή διάθεση του παιδιού μου. Γιατί τον είχε εξουθενώσει η ζέστη. Γιατί είχε σπάσει το νύχι στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, είχε μπει στο κρέας και τον πονούσε. Γιατί δεν είχε κοιμηθεί καλά εκείνη την ημέρα. Και πολλά ακόμα που δεν μου τα είπε. Και έκανε τόση πολλή ώρα να ετοιμαστεί για τον αγώνα που αργήσαμε και παρ΄ ολίγο να τον χάσει. Κι εμένα μου ανάψανε τα λαμπάκια μου. Και παρακολουθούσα τον αγώνα μέσα στην τσαντίλα. Και όταν (αναμενόμενο) ο αγώνας δεν πήγε καλά ένιωσα να ξινίζω ακόμα περισσότερο. Είμαι και αλλεργική στους καύσωνες. Απλώς μετρούσα τα λεπτά για να φύγουμε.

Και ενώ τον περίμενα να κάνει τις ασκήσεις χαλάρωσης των μυών για να φύγουμε και βημάτιζα πέρα-δώθε στο στάδιο πέρασαν από μπροστά μου δύο συναθλητές και φίλοι του και μ’ ένα στόμα – μια φωνή με χαιρέτησαν και μου είπαν: «Συγχαρητήρια για τον Κ!». Εγώ με ύφος μπλαζέ και μικρή δόση ξυνίλας τους είπα «Ευχαριστώ! Γιατί, έκανε κάτι;» Και μου απαντάει ο ένας τους: «Ναι, αγωνίστηκε». Και με “τάπωσε”.