Με τη Σοφία Βλαβιανού ανήκουμε στο ίδιο συνάφι, είναι και αυτή μεταφράστρια. Η Σοφία μαζί με την Πέννυ διατηρούν την εταιρεία μεταφραστικών υπηρεσιών Litterae. Στην πρώτη μας συνάντηση μου κίνησε το ενδιαφέρον το γεγονός ότι ήταν δίγλωσση. Θαυμάζω και ζηλεύω τους δίγλωσσους ανθρώπους. Αισθάνομαι ότι κρατούν τα κλειδιά για έναν άλλο, άγνωστο κόσμο για εμάς τους υπόλοιπους.

Όταν σε συνάντησα για πρώτη φορά μου κίνησε το ενδιαφέρον το ότι είσαι δίγλωσση. Ήταν αυτό για σένα καθοριστικό στην επιλογή του επαγγέλματος;

Είμαι δίγλωσση επειδή η μητέρα μου είναι Αγγλίδα και ο πατέρας μου Έλληνας. Αυτό που βιώνει ο δίγλωσσος άνθρωπος είναι κάπως σχιζοφρενικό. Νομίζεις ότι έχεις δύο χαρακτήρες ανάλογα με τη γλώσσα. Ειδικά για δύο τόσο διαφορετικές γλώσσες όσο η ελληνική με την αγγλική όπου όντως κάνεις ένα switch χαρακτήρα όταν πας από τη μία γλώσσα στην άλλη. Κα βέβαια με επηρέασε πολύ στην επιλογή επαγγέλματος. Ήταν κάτι που έκανα ούτως ή άλλως … ερασιτεχνικά από μικρή και που μου άρεσε. Η μητέρα μου ήρθε το 1976 στην Αμοργό για διακοπές, ερωτεύθηκε τον πατέρα μου που ζούσε το νησί και έμεινε εκεί! Σχεδόν κανείς στο νησί δεν μιλούσε αγγλικά οπότε γρήγορα αναγκάστηκε να μάθει ελληνικά, πράγμα που το πέτυχε μάλιστα πολύ καλά. Πολλοί φίλοι της μαμάς μου, από την Αγγλία και από άλλα μέρη της Ευρώπης ερχόντουσαν για διακοπές στο νησί. Ο μπαμπάς μου που είχε μπακάλικο στο νησί δεν μιλάει αγγλικά που σημαίνει ότι εμείς, και τα τρία παιδιά (έχω δύο αδέλφια), πάντοτε κάναμε τους διερμηνείς. Τύχαινε να μπει κάποιος ξένος (αλλοδαπός) στο μαγαζί και ο μπαμπάς να πρέπει να επικοινωνήσει μαζί του, χωρίς να είναι η μαμά εκεί. Την πρώτη μου μετάφραση την έκανα όταν ήμουν 13 στον πολιτικό γάμο μιας Αυστραλέζας και ενός Γερμανού στο Δήμο της Αμοργού. Και δεν ξέρανε οι άνθρωποι ελληνικά οπότε εγώ τους μετέφρασα τους όρκους του γάμου. Τέτοια πράγματα! Και έτσι ήταν λίγο φυσικό να ασχοληθώ με τη μετάφραση.

Από την Αμοργό στην Αθήνα. Πώς ήταν η διαδρομή;

Με ενδιάμεσες στάσεις. Καταρχήν δεν είχα σκοπό να έρθω στην Αθήνα. Γεννήθηκα στην Αμοργό και έζησα εκεί μέχρι τα 18 που τελείωσα το λύκειο. Κατόπιν πήγα για σπουδές στην Αγγλία. Έκανα ευρωπαϊκές σπουδές (πολιτική και ιστορία) μαζί με Ιταλική Φιλολογία, πήγα ένα χρόνο στην Ιταλία, επέστρεψα στην Αγγλία και εκεί μετά έκανα μεταπτυχιακό στη μετάφραση, όταν είχα πια κατασταλάξει στο τι θέλω να κάνω. Ήρθα στην Αθήνα επειδή το πανεπιστήμιο όπου έκανα το μεταπτυχιακό μου συνεργαζόταν με αποφοίτους στην Αθήνα που είχαν δικές τους επιχειρήσεις, και τους έστελνε φοιτητές να κάνουν πρακτική εξάσκηση. Έτσι ήρθα το 2001 να κάνω πρακτική εξάσκηση στην Αθήνα στο μεταφραστικό γραφείο της Πέννυς. Πήγα λοιπόν σε αυτό το γραφείο και … δεν ξαναέφυγα ποτέ γιατί μετά από μερικά χρόνια γίναμε συνεταίροι! Έτσι έγινε κι έμεινα στην Αθήνα.

Είχες σκεφτεί ως δίγλωσση που είσαι να αρχίσεις να δουλεύεις κάπου αλλού εκτός Ελλάδας;

Αν δεν είχε παρουσιαστεί η δουλειά στην Πέννυ θα είχα μείνει στην Αγγλία. Είχα βρει μια δουλειά στην Αγγλία, δεν ήταν βέβαια αμιγώς μεταφραστική. Θα πήγαινα σε μια εταιρεία εξαγωγική όπου θα έκανα γραμματειακή υποστήριξη χρησιμοποιώντας τα ιταλικά που είχα σπουδάσει με προοπτική να κάνω κάτι άλλο. Δεν είχα θέμα! Θα μπορούσα να έχω πάει και στην Ιταλία, θα μπορούσα και να έχω έρθει εδώ (στην Ελλάδα), θα μπορούσα και να είχα μείνει στην Αγγλία. Δεν ήμουν ποτέ κολλημένη με το ότι έπρεπε να γυρίσω στην Ελλάδα. Άσχετο αν τελικά έμεινα και παρέμεινα και δεν φεύγω πια με τίποτα (γελάει).

Αν ξεκινούσες τώρα θα έκανες πάλι το ξεκίνημά σου στην Ελλάδα;

Όχι, με τίποτα. Είναι απαγορευτικό για κάποιον άνθρωπο που ξεκινάει τώρα εκτός κι αν έχει κάποια υποστήριξη, αν τελειώνοντας τις σπουδές έχει γονείς που θα του πουν μείνε στο σπίτι, κάνε ένα δωμάτιο γραφείο και θα σου πληρώνουμε το ΟΑΕΕ για δύο χρόνια. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς αλλιώς μπορεί να γίνει. Αυτό βέβαια είναι κάτι συνηθισμένο στην Ελλάδα, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, το να έχεις την υποστήριξη της οικογένειας στα πρώτα χρόνια. Για μένα έτσι κι αλλιώς δρν υπήρχε αυτή η προοπτική.

Έχεις καμιά ιδέα για το πώς οι νέοι μεταφραστές σήμερα μπορούν να επιβιώσουν στην αγορά στην Ελλάδα;

Θεωρώ πάρα πολύ σημαντική τη συνεργασία. Το να βρεθεί ένα σχήμα στο οποίο να δουλεύουν πολλοί νέοι μεταφραστές μαζί κι ας μην είναι συνέταιροι (γιατί και το συνεταιριλίκι έχει δυσκολίες) και να καλύπτουν ο ένας τον άλλον σε θέματα φορολογικά, ασφαλιστικά και νομικά νομίζω είναι μια πολύ καλή λύση. Ιδανικά μαζί με κάποιον μεταφραστή που είναι πιο έμπειρος. Και να εξερευνήσουν τις δυνατότητες που έχουν να ανοίξουν εταιρεία με έδρα σε άλλη χώρα το οποίο βέβαια κοστίζει αλλά όταν είναι περισσότερα άτομα το κόστος μπορεί να μοιραστεί. Η δική μας επιχείρηση, το Litterae, μετά από αγώνα χρόνων μετέφερε από πέρσι την έδρα της στην Κύπρο και έτσι δουλεύουμε πλέον η καθεμιά από το σπίτι της. Λύσεις υπάρχουν και ενώ σε ένα άτομο μπορεί να φαίνονται βουνό, πολλά άτομα μαζί τα καταφέρνουν καλύτερα. Η συνεργασία μπορεί να έχει και οφέλη και σε άλλα επίπεδα, αφού στην ίδια τη δουλειά γνωρίζεις ανθρώπους που μπορούν με τις γνώσεις τους να σε βοηθήσουν.

Πώς σου φαίνεται τώρα που δουλεύεις στο σπίτι; Πώς λειτουργεί αυτό σε σχέση με το γονεϊκό σου ρόλο;

Γενικά θεωρώ τη μετάφραση ιδανική δουλειά αν έχεις μικρά παιδιά επειδή είναι μια δουλειά που μπορείς να κάνες οπουδήποτε, οποτεδήποτε και να είσαι και εντάξει σε όλες σου τις υποχρεώσεις, με λίγο juggling φυσικά. Δεν θα το άλλαζα αυτό, παρόλο που έρχονται μέρες που νιώθω ότι είμαι σπασμένη σε χίλια κομμάτια και μπορεί να μην δίνω την απαραίτητη προσοχή σε τίποτα από όλα αυτά που κάνω. Είμαι όμως παρούσα στη ζωή του γιου μου, τον ζω καθημερινά, περνάω χρόνο μαζί του και συγχρόνως δουλεύω και βγάζω χρήματα και δεν είναι εύκολο αυτό το πράγμα, ειδικά σήμερα.

Γενικά πώς τους έχεις συνηθισμένους. Ξέρουν ότι η μαμά από τάδε μέχρι τάδε ώρα δεν πρέπει να ενοχληθεί;

Ο μικρός ούτως ή άλλως μέχρι τις τρεις είναι στο σχολείο. Οπότε οχτώ με τρεις είναι οι ώρες που κάνω την πολλή δουλειά. Ο Νίκος ο άντρας μου είναι κι αυτός ελεύθερος επαγγελματίας οπότε έχει κι αυτός μια ευελιξία στο ωράριο. Αν λοιπόν χρειαστεί, το απόγευμα θα αναλάβει το παιδί ο Νίκος. Αντίστροφα, αν ο Νίκος χρειάζεται το απόγευμα για να δουλέψει, θα είμαι εγώ με τον μικρό. Κάπως έτσι τα συνδυάζουμε.

Νιώθεις δυνατή στην καλή διαχείριση του χρόνου;

Ναι. Σε αυτό με βοηθάει η φύση της δουλειάς μου. Επειδή συνήθως αναλαμβάνω έργα μικρής έκτασης έχω να τηρώ προθεσμίες σε καθημερινή βάση και δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια να μην διαχειριστώ καλά το χρόνο μου. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ διαφορετικό αν μετέφραζα βιβλία και είχα κάποιους μήνες μπροστά μου (μπα, κι εκεί χρειάζεται καλή διαχείριση χρόνου Σοφία) – με φαντάζομαι να τα κάνω όλα το τελευταίο σαββατοκύριακο!

Ποια θεωρείς την πιο δύσκολη, την πιο δυσάρεστη πλευρά του επαγγέλματός μας;

Το χειρότερο για μένα είναι να πρέπει να κυνηγάω τους πελάτες για να πληρωθώ. Αυτό βέβαια δεν έχει να κάνει με τη μετάφραση αυτή καθαυτή αλλά με τη φύση του ελεύθερου επαγγέλματος γενικότερα. Είναι επίσης αυτό που δεν κάνω εύκολα, γιατί ντρέπομαι, το αφήνω και χρονίζει και όσο χρονίζει τόσο πιο δύσκολα είναι τα πράγματα. Να, έχω εδώ μια λίστα με πελάτες που καθυστερούν πληρωμές, στους οποίους πρέπει να τηλεφωνήσω ή να στείλω μέιλ και το αναβάλω συνέχεια. Το κακό είναι ότι δεν αγανακτείς όσο πρέπει. Γιατί πρέπει να αγανακτείς. Γιατί εσύ πριν έξι μήνες έκανες αυτό το πρότζεκτ, σκίστηκες για ένα σαββατοκύριακο, μια εβδομάδα ή έναν μήνα για να είσαι εντάξει στην παράδοση. Και μετά το ξεχνάς αυτό και δεν αγανακτείς επαρκώς με τον πελάτη ώστε να του τηλεφωνείς κάθε βδομάδα ή ακόμα και κάθε μέρα για να πληρώσει αυτά που σου οφείλει.

Και η πιο ευχάριστη πλευρά του επαγγέλματος ποια είναι για σένα;

Για μένα η ίδια η δουλειά της μετάφρασης είναι το πιο ευχάριστο που υπάρχει. Μου αρέσει πάρα πολύ να μεταφράζω. Λόγω του ελεύθερου επαγγέλματος αναγκάζομαι να κάνω πολλά και διαφορετικά πράγματα όμως νομίζω ότι και αυτό είναι ωραίο. Κάνω πάρα πολλά διαφορετικά θέματα οπότε μπορεί για μια εβδομάδα να ασχολούμαι με κάτι πολύ βαρετό αλλά μετά έχω τη χαρά να περάσω σε κάτι που μου αρέσει να μεταφράζω οπότε υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Το αγαπάω πάρα πολύ αυτό.

Χρησιμοποιείς μεταφραστικές μνήμες και άλλα σύγχρονα εργαλεία ή δουλεύεις πιο παραδοσιακά;

Ναι, βέβαια, χρησιμοποιώ μεταφραστικές μνήμες πολλά χρόνια τώρα. Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτές! Ούτως ή άλλως είναι σχεδόν υποχρεωτικό για να έχεις καινούρια πελατεία. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να προσεγγίσεις καινούριους πελάτες ως μεταφραστής μην χρησιμοποιώντας μεταφραστικές μνήμες. Από εργαλεία… όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά. Και ηλεκτρονικά γλωσσάρια και λεξικά. Τα χάρτινα είναι εκεί, στις βιβλιοθήκες. Η αλήθεια είναι ότι μετά από 16 χρόνια εμπειρίας και μεταφραστικές μνήμες για τα μισά από αυτά τα χρόνια σπάνια έρχομαι σε επαφή με ένα αντικείμενο που δεν το έχω ξαναπιάσει ποτέ. Οπότε αν δεν είναι κάτι που το θυμάμαι εγώ η ίδια σίγουρα θα υπάρχει κάπου στις μνήμες μου. Αυτό λοιπόν με βοηθάει πάρα πολύ. Και για αυτά που μου είναι εντελώς άγνωστα, είναι εύκολο να βρω αναφορές και μεταφράσεις στο διαδίκτυο.

Αν δεν ήσουν μεταφράστρια έχεις σκεφτεί τι θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου;

Ναι, θα ήθελα να ήμουνα δρομέας! (γέλια). Αυτή είναι η άλλη μου μεγάλη αγάπη. Είναι κάτι που επίσης λατρεύω να κάνω και δεν μου φτάνει ποτέ ο χρόνος που αφιερώνω σε αυτό. Ξεκίνησα πριν από μόλις τρία χρόνια, λίγος καιρός αν το καλοσκεφτείς, για αυτό είμαι ακόμα πάνω στον μεγάλο ενθουσιασμό. Το τρέξιμο έφερε πολύ μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου για την οποία είμαι πολύ ευγνώμων: Ήρθε ως αποτέλεσμα του ότι έκοψα το τσιγάρο που το πάλευα πάρα πολλά χρόνια. Έχω αλλάξει πολύ σαν άνθρωπος με το τρέξιμο. Δεν θα μπορούσα να γίνω πια επαγγελματίας αθλήτρια – είμαι 38 χρονών – αλλά θα μου άρεσε πολύ να βοηθήσω και άλλους ανθρώπους να βρούνε αυτά που έχω βρει εγώ μέσα από το τρέξιμο: την αγάπη για τον αθλητισμό, την ηρεμία και τη γαλήνη. Και όλα αυτά τα ανακάλυψα κάπως όψιμα.

Αλήθεια; Δηλαδή δεν είχες ασχοληθεί με κάποια μορφή άσκησης από μικρή;

Καθόλου, τίποτα, ποτέ! Το μόνο που έκανα ως παιδί ήταν να διαβάζω βιβλία. Στο μάθημα της γυμναστικής πάντα πήγαινα και κρυβόμουνα. Στην Αμοργό της δεκαετίας του ’80 δεν είχες πολλές ευκαιρίες να κάνεις αθλητισμό. Μπορούσες μόνο να παίξεις ποδόσφαιρο ή βόλει τις ώρες της γυμναστικής στο σχολείου. Βέβαια, ως παιδιά που παίζαμε ελεύθερα στο ύπαιθρο, είχαμε περισσότερη σωματική δραστηριότητα. Και αργότερα, ως ενήλικη, ήμουν από τους ανθρώπους που δεν ήθελα να βλέπω το γυμναστήριο. Σήμερα, για να γίνω καλύτερη δρομέας, πάω και γυμναστήριο 3 φορές την εβδομάδα. Απίστευτα πράγματα! (τρελά γέλια). Τελικά είμαι πολύ σημαντικό η ενασχόληση με κάτι που δεν είναι η δουλειά σου αλλά το κάνεις μόνο επειδή το αγαπάς πάρα πολύ.

Στην ώριμη ηλικία των 45 είχα την ευκαιρία να δω και Φασμπίντερ. «Ο φόβος τρώει τα σωθικά» στο Θέατρο Τέχνης. Γράφτηκε το 1974 στη Γερμανία αλλά οι δυτικές κοινωνίες δεν έχουν αλλάξει πολύ από τότε, μόνο τα ονόματα των εθνοτήτων που πρωταγωνιστούν κάθε φορά (μιλάω για δυτικές κοινωνίες μα που μόνο αυτές έχω ζήσει).

Ένα έργο που μιλάει πάνω απ’ όλα για τη μοναξιά, για την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία. Μέσα από μια ιστορία έρωτα δύο ταλαιπωρημένων ανθρώπων. Στο ρόλο της γερμανίδας εξηντάρας καθαρίστριας, της Έμμι, χήρας με τρία ενήλικα παιδιά, η Τάνια Τσανακλίδου. Αυτή γυναίκα λοιπόν ερωτεύεται έναν μαροκινό μετανάστη, εργάτη τον Άλι, καμιά εικοσαριά χρόνια νεότερό της, που τον γνωρίζει ένα βράδυ που μπαίνει σε ένα μπαρ μετά τη δουλειά για να προστατευθεί από τη βροχή. Πολύ της ταίριαξε ο ρόλος αυτός της Τσανακλίδου: μια παρουσία γήινη, πειστική στον έρωτά της για το νέο, άντρα, ίσως μητρική σε κάποιες στιγμές. Για όσους δεν το ξέρουν η Τσανακλίδου έχει και θεατρική παιδεία (Κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδος) και θεατρικό παρελθόν.

Οι ηθοποιοί που υποδύονται τα τρία ενήλικα παιδιά φορούν μάσκες-χαρτοσακούλες για να μπαίνουν σε διαφορετικούς ρόλους του κοινωνικού περίγυρου της Έμμι και του Άλι. Γίνονται έτσι η φωνή του «κόσμου» που κρίνει, κατακρίνει, καταδικάζει από απόσταση ό,τι του είναι άγνωστο και ξένο. Μου άρεσε αυτό το εύρημα που δίνει ένταση στα ήδη τσιτωμένα συναισθήματα σε αντίθεση με το κουκλίστικο σερβίτσιο του τσαγιού που κουβαλάει μαζί της παντού η Έμμι, το οποίο δεν βρίσκω να προσθέτει κάτι στην ιστορία.

Η Έμμι και ο Άλι παντρεύονται κόντρα στην καχυποψία του περιβάλλοντος και των δυο τους. Τα παιδιά της τη  χλευάζουν, οι συναδέλφισσές της στη δουλειά την απομονώνουν. Για την ντόπια κοινή γνώμη ο μαροκινός είναι ο «άπλυτος» και επικίνδυνος ξένος, για την κοινωνία των μεταναστών η Έμμι είναι η «γριά» που ψάχνει για έρωτες. Έχει ενδιαφέρον πόσο μεγάλες είναι οι προκαταλήψεις ανάμεσα στους κοινωνικά αδύναμους ώστε να μην επιτρέπουν την αλληλεγγύη και να επιτρέπουν κάποτε – κάποτε την παρείσφρυση φασισμών κάθε είδους.

Δείτε την παράσταση, θα σας φέρει σε επαφή με τα συναισθήματά σας και θα σας προκαλέσει να σκεφτείτε διάφορα. Τελευταία παράσταση αύριο Κυριακή 12 Μαρτίου στις 19:00.

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – Υπόγειο, Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα, Μετρό Πανεπιστήμιο, τηλέφωνο ταμείου: 210 322 87 06

Ο Μάρτιος είναι μήνας γενεθλίων στο σπίτι μας. Ανοίγει το χορό ο υιός που είναι γεννημένος πρωτομηνιά και ακολουθώ εγώ, αργότερα.

Σήμερα ξύπνησα νωρίτερα για να φτιάξω τον καθιερωμένο χαλβά του γενέθλιου πρωινού σε νέα έκδοση παρακαλώ – θα ακολουθήσει ειδική ανάρτηση γι’ αυτό. Ξύπνησα το εορτάζον αγόρι , σερβίρισα τον χαλβά, έμπηξα και το ευχετήριο κεράκι και περίμενα. Περίμενα, περίμενα. Έλιωσε το κεράκι. Έβαλα καινούριο. Οι πρωινές ετοιμασίες του πήραν τόσο χρόνο σήμερα που τελικά έφυγε τρέχοντας και νηστικός για το σχολείο και εγώ … έσβησα το δεύτερο κεράκι μόνη μου.

Έχει χάρη που βγαίνοντας από την πόρτα είπε «Σ’ αγαπώ μαμά». Μην του πείτε ότι το ‘γραψα αυτό. Μπορεί να κάνει ένα χρόνο να μου ξαναμιλήσει – στα επόμενα γενέθλια δηλαδή.

Τα 16 σπαρταράνε.

Το ασπρομάλλικο κορίτσι από το Μπουένος Άιρες με το φωτεινό βλέμμα (ας την πούμε Ρόζα) δεν φοβάται να ζητήσει αυτό που θέλει από τον φτερωτό θεό του έρωτα κοιτώντας μάλιστα κατάματα τον φακό (για την περίσταση, προτιμώ να επικαλούμαι παγανιστικές θεότητες με φτερά παρά χριστιανικούς λιπόσαρκους αγίους, όσο καλοπροαίρετοι κι αν είναι).

Θέλει λοιπόν το ταίρι της να είναι ψηλός άντρας, 85-90 ετών, για να ταιριάζει με την ηλικία της. Θα τον προτιμούσε επιστήμονα αλλά είναι ανοιχτή και σε άλλες επιλογές. Άκρως απαραίτητο όμως ο υποψήφιος να έχει καλή διάθεση, λέει. Συμφωνώ Ρόζα, η διάθεση είναι το παν. Κρατήσετε έναν και για μένα παρακαλώ, μόνο 40 νούμερα μικρότερο (σε έτη).

Για την ώρα αρκούμαι στο να κάνω θελήματα στον φτερωτό θεό, ψάχνοντας σοκολατάκια σε ρομαντικό περιτύλιγμα για λογαριασμό του νεοσσού μου που έχει ερωτευθεί. Σε ανάλαφρη διάθεση σας χαιρετώ και σας εύχομαι μια φρέσκια, πανέμορφη ημέρα. #Αγίου Βαλεντίνου 2017.

Save

Save

Save

 Τις προάλλες περπατούσα στη γειτονιά μου φουριόζα γιατί είχα πολλές δουλειές και χαρούμενη γιατί είχε λιακάδα. Κρατούσα στο χέρι ένα νοστιμότατο γεμιστό ψωμάκι από γνωστό φούρνο και το μασουλούσα με απόλαυση μέχρι να φτάσω στον επόμενο προορισμό μου. Παππούς 75+ με σταματά στο δρόμο και μου απαγγέλει με στεντόρεια φωνή, λες και παίζαμε σε οπερέτα: έχεις το μεζέ, να φέρω την μπίρα;

Τα σχόλια δικά σας, πάντως για του λόγου το αληθές πρόσφατα παρευρέθηκα στην πρώτη μου γευσιγνωσία μπίρας. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στον χώρο δημιουργικής ζυθοποιίας ΑΘΗΝΕΟ όπου υπάρχει και μουσείο αφιερωμένο στην παρασκευή και την ιστορία της μπίρας με ιστορικά σκεύη και εργαλεία ζυθοποιίας, διαφημιστικά αντικείμενα που έχουν σχέση με την μπίρα, φωτογραφίες αρχείου κλπ. Το όλον εγχείρημα στεγάζεται σε ένα από τα κτίρια της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας, στο «ποτάμι», στο ύψος του Αιγάλεω.

Εκεί λοιπόν, σε ένα μακρύ-μακρύτατο τραπέζι μοναστηριακού τύπου μας κεράσανε τις φρέσκες μπίρες, δηλαδή απαστερίωτες και αφιλτράριστες που βγάζει η μικροζυθοποιία του ομίλου, μας βγάλανε και αλμυρά μεζεδάκια και η ιστορικός Ξένη Μπαλωτή μας είπε τα πάντα όλα για την ιστορία της μπίρας στην Ευρώπη το μεσαίωνα, δηλαδή από τον 5^ο μέχρι τον 15^ο αιώνα μ.Χ.

Εμένα είναι η καλύτερή μου να με τρατάρουν φαγητό, ποτό και ιστορίες μαζί. Από αυτά που άκουσα συγκράτησα τα εξής:

Η μπίρα ξεκίνησε μέσα από τις οικιακές κουζίνες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης όπου οι γυναίκες βράζοντας σε ένα καζάνι το κριθάρι, έκαναν εκχύλιση της βύνης και με τρόπο «μαγικό» παρήγαγαν ποτό γευστικό και μεθυστικό. Το να φτιάχνεις καλή μπίρα τότε σε έκανε περιζήτητη νύφη και η παραγωγή μπίρας παρέμεινε για καιρό «γυναικεία» υπόθεση. Εκεί τράφηκε και ο μύθος της θηλάζουσας μητέρας με τα τροφαντά στήθη που οφείλει το άφθονο γάλα της στην κατανάλωση μπίρας – αλήθεια τώρα, δεν έχετε κάποια ηλικιωμένη γιαγιά, θεία που σας έλεγε να πιείτε μπίρα για να «κατεβάσετε» περισσότερο γάλα;

Στην αρχή η μπίρα ήταν κομμάτι της παγανιστικής παράδοσης μια που η χριστιανική κουλτούρα διέβαλε την μπίρα διαδίδοντας ότι «ο διάβολος κατοικεί στη μπίρα» επειδή τη χρησιμοποιούσαν οι μη χριστιανικοί πληθυσμοί στις εορταστικές και λατρευτικές τελετές τους. Οι χριστιανοί ως γνωστό χρησιμοποιούσαν μόνο το κρασί στις θρησκευτικές τελετές τους. Όμως με τον εκχριστιανισμό της Ευρώπης κατά τον 7^ο αιώνα, το θρησκευτικό κατεστημένο έπαψε να θεωρεί την μπίρα απειλή, σταμάτησε ο ανταγωνισμός κρασιού και μπίρας και έδωσε και ο Λούθηρος τις ευλογίες του στην μπίρα. Έτσι η μπίρα άρχισε να τέρπει και τα λαρύγγια των πιστών χριστιανών.

Σε δεύτερη φάση η μπίρα αρχίζει να παρασκευάζεται στα μοναστήρια (ο Θεός να μας φυλάει!). Πώς κι έτσι; Η Εκκλησία στο μεταξύ έχει πλουτίσει και της ανήκει μεγάλο μέρος της γεωργικής παραγωγής και άρα των σιτηρών, άρα έχει την πρώτη ύλη για να φτιάχνει μπίρα. Εξάλλου, το νερό της μεσαιωνικής Ευρώπης είναι συχνά μολυσμένο οπότε η κατανάλωση μπίρας (με χαμηλή περιεκτικότητα αλκοόλ) είναι πιο σίγουρη. Τα μοναστήρια πλέον διαθέτουν ζυθοποιεία και οι μοναχοί φτιάχνουν μπίρα. Μάλιστα, κυκλοφορούν τρεις ποιότητες: μία υψηλή ποιότητα μπίρας για τους υψηλούς αξιωματούχους του Κράτους και της Εκκλησίας, μία μεσαία ποιότητα για εσωτερική κατανάλωση στα μοναστήρια και μια κατώτερη ποιότητα για την πλέμπα, δηλαδή τους προσκυνητές, τους πένητες και τους εργάτες που κάνανε το πέρασμά τους περνούσαν από τα μοναστήρια. Έτσι δημιουργούνται οι πρώτες μπρασερί (brasserie) μέσα στα μοναστήρια.

Οι Σλάβοι φέρνουν τον 10^ο αιώνα ένα νέο συστατικό στη συνταγή της μπίρας, το λυκίσκο, που δίνει ιδιάζουσα γεύση στο ποτό, το εμπλουτίζει σε βιταμίνες και το διατηρεί για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα – έτσι η μπίρα ταξιδεύει μακριά με μεγάλα καράβια. Η δημιουργία των «κέντρων λυκίσκου» φέρνει τις πρώτες μπιραρίες με τη σημερινή τους μορφή.

Το 1516 διακηρύσσεται στη Βαυαρία ο νόμος περί καθαρότητας της μπίρας ο οποίος ορίζει ότι η μπίρα δεν μπορεί να περιέχει κάτι παραπάνω εκτός από βύνη, λυκίσκο και νερό. Αυτό το τηρούν απαρέγκλιτα οι Γερμανοί μέχρι σήμερα γι’ αυτό και οι μπίρες τους έχουν διαφορετική γεύση από τα υπόλοιπες (εγώ δεν έχω πάει στη Γερμανία για να σας το διαβεβαιώσω).

Αν θέλετε να επισκεφθείτε με τα παιδιά σας ή χωρίς αυτά (αν θέλετε να δοκιμάστε περισσότερες μπίρες) το μουσείο της μπίρας του ΑΘΗΝΕΟ να ξέρετε ότι λειτουργεί τα Σάββατα 13:00-19:00 και οι υπεύθυνοι του χώρου αναλαμβάνουν να σας ξεναγήσουν. Στα συν ο ευγενέστατος υπεύθυνος του χώρου που βγήκε σε άγρα ενός ντεπόν που του ζήτησα καθώς έφτασα στην εκδήλωση με πονοκέφαλο – και το βρήκε και μου το έφερε – του χρωστάω μεγάλη χάρη γιατί αλκοόλ συν πονοκέφαλος ίσον καταστροφή. Ρωτήστε τους αν θα επαναλάβουν τις διαλέξεις μετά μπιροποσίας, είχανε ενδιαφέρον. Η δοκιμή της μπίρας στο μπαρ του μουσείου είναι δωρεάν. Διεύθυνση Λεωφόρος Κηφισού 102. Πληροφορίες για όλες τους τις εκδηλώσεις εδώ.

Είχα κάτι υπολείμματα καλοκαιριού κάτω από το κρεβάτι μου: τα βατραχοπέδιλα και κάτι βιβλία. Ανακάλυψα μια μακρόστενη σακούλα γνωστού ζαχαροπλαστείου που χωρούσε ακριβώς τα βατραχοπέδιλα (προοριζόταν για τσουρέκι) και αυτά πήραν το δρόμο τους για την ντουλάπα. Έριξα μια ματιά στα βιβλία.

Τα εξώφυλλα των θερινών αναγνώσεων κουβαλούν ιστορίες. Όταν διάβασα όλα τα βιβλία που είχα μαζί μου στο νησί πήγα να ζητιανέψω στη γειτόνισσα . Έτσι βρέθηκε στα χέρια μου ένα βιβλίο από αυτά που προσφέρουν οι κυριακάτικες εφημερίδες: «Η αλήθεια που δε γνώριζα». Το εξώφυλλο το φωτογράφησα, το βλέπετε: σου φωνάζει, ερωτική ιστορία. Όχι ότι σνομπάρω τις ερωτικές ιστορίες. Κάθε άλλο. Άμα ξέρουν να τις λένε με χάρη… Αλλά νισάφι πια με τα κόκκινα τριαντάφυλλα στα εξώφυλλα. Το κοίταξα υποψιάρικα αλλά κατόπιν επιμονής της αγαπημένης μου γειτόνισσας το ξεκίνησα.

Διαπίστωσα ότι η Σταυριανή Στεφάνου γράφει ωραία, στρογγυλά ελληνικά και είναι δυνατή στις περιγραφές. Η ιστορία εκτυλίσσεται στα Ιμαλάια όπου μια ομάδα ελλήνων ορειβατών καταφτάνει με σκοπό την κατάκτηση του Έβερεστ. Αλήθεια, ξέρατε ότι ο νεοζηλανδός Χίλαρι που ανέβηκε το Έβερεστ ήτανε μελισσοκόμος; Τα βρήκα όλα όπως μου τα περιέγραψε φίλος που έχει κάνει τη διαδρομή μέχρι την κατασκήνωση βάσης του Έβερεστ: Παγετωνικοί καταρράκτες, ορεινές λίμνες, δάση με ροδόδεντρα, βουδιστικά μοναστήρια, κρεμαστές γέφυρες που κρέμονται με συρματόσχοινα πάνω από ποτάμια. Εξάλλου, όπως γράφει στην εισαγωγή, η συγγραφέας είχε συμμετέχει παλιότερα σε μια ορειβατική αποστολή σε εκείνα τα μέρη. Η ιστορία αγάπης ελαφρά προβλεπόμενη αλλά καλοστημένη. Δίπλα σε αυτήν ξετυλίγονται με ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον μικρές ιστορίες των ινδουιστικών οικογενειών στην κοινωνία του Νεπάλ και μαθαίνεις πώς εξελίχθηκε η κοινωνική θέση της γυναίκας εκεί τα τελευταία 50 χρόνια.

Εύχομαι σε αυτό το μυθιστόρημα να έχει την ευκαιρία να κάνει μια δεύτερη καριέρα με διαφορετικό τίτλο και νέο εξώφυλλο -τα Ιμαλάια έχουν να προσφέρουν τόσο όμορφες εικόνες! Οι ταξιδιάρηδες πιστεύω θα το αγαπήσουν.

Save

Save

Δεν θυμάμαι πού ανακάλυψα αυτήν τη συνταγή, κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές στο διαδίκτυο. Δεν διεκδικώ την πατρότητα ούτε τη μητρότητά της. Ξέρω μόνο ότι είχα αγοράσει δύο αβοκάντο ως μέρος της υγιεινής μου διατροφής για να τα φάω με λεμονάκι και περίμενα, περίμενα για να γίνουν ώσπου τελικά τα ξέχασα τελείως και άρχισαν να μαυρίζουν! Να ξέρετε, τα αβοκάντο είναι ιδανικά ώριμα για κατανάλωση μόλις μπορείτε να τα ζουλήξετε ελαφρά με το δάχτυλο. Τελικά δεν τους έμελε να καταναλωθούν με τον κλασσικό τρόπο αλλά ως γλυκάκι που σε τρελαίνει, έχει του κόσμου τις βιταμίνες – που διατηρούνται γιατί είναι ωμής παρασκευής – και είναι ωφέλιμο για την υγεία, προπάντων εμάς των θηλυκών (άμα δεν με πιστεύετε ρωτήστε τον θείο Google ή το γιατρό σας).

Πέρα από τις εξαιρετικά ωφέλιμες ιδιότητες του αβοκάντο το γλυκό είναι ταμάμ για όσους για λόγους υγείας ή προσωπικής επιλογής αποφασίσατε να απαρνηθείτε τη ζάχαρη, τα ζωικά προϊόντα ή τη γλουτένη. Στο παρασύνθημα τώρα – η συνταγή:

2 ώριμα αβοκάντο

5 κουταλιές σούπας κακάο (ή όσο τραβάει η όρεξή σας)

120 ml γάλα καρύδας

4 κουτ. σούπας μέλι

2 κουτ. γλυκού εκχύλισμα βανίλιας

Κόβετε στα δύο τα αβοκάντο και αδειάζετε το περιεχόμενο με ένα κουτάλι. Προσθέτετε τα υπόλοιπα υλικά και τα γυρίζετε για λίγο στο μπλέντερ. Έτοιμο! Εγώ, επειδή βαριέμαι να πλένω το μπλέντερ, λιώνω απλώς το αβοκάντο με ένα πιρούνι και προσθέτω τα υπόλοιπα συνεχίζοντας να ανακατεύω με το πιρούνι. Προσθέτω το κακάο τελευταίο γιατί το μετράω και βάζω δοκιμάζοντας μέχρι να θεωρήσω το μείγμα αρκετά «δυνατό». Παίρνω βαθιές εισπνοές όσο τινάζω κι άλλο κακάο μέσα στον πολτό του αβοκάντο – σοκολατομανής! Προτιμήστε τα ελληνικά – κρητικά – αβοκάντο για ευνόητους λόγους. Το μείγμα βγάζει άνετα έξι ποτηράκια του λικέρ – και έγλειψα άφθονο από την κουτάλα. Το μοιράζετε σε ποτηράκια, κυπελάκια ή ό,τι άλλο σκεύος σας βρίσκεται και το αφήνετε στην ψύξη για μία ώρα.

Για να κλείσουμε γλυκά τους λογαριασμούς μας με την παλιά χρονιά και να καλοπιάσουμε την καινούρια.

Ευτυχισμένο το 2017!

Υ.Γ.1 Αν δεν έχετε διατροφικούς περιορισμούς η συνταγή βγαίνει μια χαρά με γάλα αγελαδινό (αντί για γάλα καρύδας) και ζάχαρη (αντί για μέλι). Διαλέγετε και παίρνετε!

Υ.Γ.2 Κι αν αναρωτιέστε πού θα βρείτε αβοκάντο τέτοιες μέρες, εδώ θα δείτε ποιες λαϊκές αγορές είναι ανοιχτές τη Δευτέρα 2 Ιανουαρίου.

Save

Save