Σήμερα είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving Day) για τους Αμερικανούς κατοίκους (ΗΠΑ και Καναδά) και τους Αμερικανούς πολίτες αυτών των χωρών παντού στον πλανήτη. Για τις εγκυκλοπαιδικές σας γνώσεις, η ημέρα αυτή καθιερώθηκε σε ανάμνηση των πρώτων ευχαριστιών των Ευρωπαίων αποίκων στην Αμερική που έφτασαν σώοι στη Νέα Γη και που αξιώθηκαν να έχουν συγκομιδή από τα χωράφια τους. Για όσους ετοιμάζονται να υψώσουν ειρωνικά το φρύδι, όχι, δεν φτιάχνω σήμερα ψητή γαλοπούλα, ούτε κολοκυθόπιτα παρόλο που αν μου έκανε κέφι θα έφτιαχνα, σε ελεύθερη κοινωνία δεν ζούμε; Οι επίσημες σχέσεις μου με τον Νέο Κόσμο συνοψίζονται στους δεσμούς αγάπης με τους συγγενείς μου στο Σικάγο, από το σόι του πατέρα μου.
Η γιορτή των Ευχαριστιών έχει συνδεθεί ιδιαίτερα τις δεκαετίες της ευμάρειας από το 1950 και μετά με υπερκατανάλωση φαγητού και ποτού και αγορά δώρων. Μάλιστα συχνά, επειδή είναι η μόνη περίσταση μέσα στο χρόνο που επανασυνδέεται η ευρύτερη οικογένεια που ζει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και τα νεότερα μέλη έχουν αποκτήσει με το χρόνο καινούρια χούγια που δεν εγκρίνουν οι παλαιότερες γενιές, παρατηρούνται κωμικοτραγικές καταστάσεις και καυγάδες που θα έχετε δει σε ταινίες ή που θα σας έχουν διηγηθεί γνωστοί σας.
Στην καρδιά της γιορτής όμως βρίσκεται κρυμμένη η ευγνωμοσύνη, μια υποτιμημένη μα πολύ ωφέλιμη συνήθεια του πνεύματος ή της ψυχής αν θέλετε. Κάποια άσχετη στιγμή μέσα στη χρονιά που μας πέρασε έπεσα πάνω σε μία ανάρτηση που πρότεινε να δίνουμε πολλά μικρά δείπνα ευχαριστιών (gratitude dinners) μέσα στη χρονιά, επιλέγοντας κάθε φορά έναν μικρό κύκλο φίλων ή και συγγενών στους οποίους θέλουμε να εκφράσουμε έμπρακτα την ευγνωμοσύνη μας πού βρίσκονται στη ζωή μας, που μας νοιάζονται, και που μοιράζονται μαζί μας τις χαρές και τις δυσκολίες. Είναι επίσης μια ευκαιρία να θυμηθούμε παρέα τι είναι αυτά που μας κάνουν χαρούμενους και ευγνώμονες αυτήν την περίοδο στη ζωή μας. Το ότι ο αριθμός των φίλων είναι συνειδητά μικρός μας επιτρέπει αφενός να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας μόνο σ’ αυτούς και αφετέρου να ετοιμάσουμε με μεγαλύτερη ευκολία ένα χαλαρό δείπνο. Για ακόμα μεγαλύτερη χαλαρότητα μπορούμε να ζητήσουμε σε όποιον έχουμε το θάρρος να φτιάξει κάτι και να το φέρει στο τραπέζι μας – εκτός κι αν σας πιάνει η ελληνική τζαναμπέτικη περηφάνια «μη μας πουν και τσιγκούνηδες ή ακαμάτες». Μην στενοχωριέστε, δεν θα σας κακοχαρακτηρίσουν για μια σαλάτα ή ένα μπολ ζυμαρικών με τόνο. Το ζητούμενο είναι η εγγύτητα και η ζεστασιά μεταξύ των φίλων και η πολύτιμη αίσθηση του ανήκειν.
Και ποια η διαφορά από μια κοινή σύναξη φίλων; Η μόνη διαφορά είναι ότι κάνεις το κάλεσμα πολύ συνειδητά, και επικεντρώνεσαι με το μυαλό και την καρδιά σου σε ποιους θέλεις να αφιερώσεις την αγάπη και την προσοχή σου κάθε φορά.
Το εμπνευστικό άρθρο που σας ανέφερα περιέργως δεν κατάφερα να το ξαναβρώ όμως σε παρόμοιο πνεύμα κινείται αυτό εδώ.
Και μιας που το έφερε η κουβέντα, σας ευχαριστώ που με διαβάζετε!
Τον Απρίλιο που μας πέρασε έκανα ένα ακόμα πέρασμα από το αγαπημένο Ναύπλιο, τη γενέθλια πόλη της πατρική μου γιαγιάς. Μόνο που αυτό το ταξίδι ήταν διαφορετικό από τα προηγούμενα. Αυτό ήταν ένα ταξίδι αποχαιρετισμού. Ο τελευταίος άνθρωπος που με συνέδεε με αυτήν την πόλη, η θεία Γιαννούλα έπαθε βαρύ εγκεφαλικό και το ένστικτο και η λογική μου συμφωνούσαν ότι αυτή θα ήταν πιθανότατα η τελευταία φορά που θα την έβλεπα ζωντανή. Ξεκινώντας από την Αθήνα με συνόδευαν ανάμεικτα συναισθήματα, επιθυμίας και φόβου για το εγχείρημά μου.
Η τύχη μου πρόσφερε μια ολόλαμπρη ανοιξιάτικη ημέρα για το ταξίδι. Ξεκίνησα νωρίς και εννιά η ώρα το πρωί βρισκόμουν ήδη στο Ναύπλιο. Ήμουν προετοιμασμένη για τα χειρότερα. Η ηλικιωμένη με τη λευκή νυχτικιά που αντίκρισα στο κρεβάτι δεν είχε βεβαίως καμία σχέση με τη ζωηρή, θαλερή θεία των 89 καλοκαιριών που είχα επισκεφθεί πέρυσι. Εμπρός μου είχα ένα πολύ φιλικό φάντασμα, με χέρια και πόδια αδύνατα σαν σπουργιτιού. Μόνο τα μάτια θυμίζανε κάτι από τον παλιό της εαυτό τις στιγμές που είχε επαφή με την πραγματικότητα. Με τα μάτια κυρίως μιλήσαμε όση ώρα ήμουν εκεί συν λίγες σκόρπιες κουβέντες που με δυσκολία άρθρωνε. Της κράτησα το χέρι και της είπα τα νέα τα δικά μου, του παιδιού μου, της υπόλοιπης οικογένειας. Τα καλά νέα. Τα υπόλοιπα τα κράτησα για άλλους. Με τη βοήθεια μιας δικής της συγγένισσας που τη φρόντιζε είδαμε παρέα ένα κουτί με παλιές φωτογραφίες. Μου έδειχνε με το δάχτυλο χαμογελώντας τον εαυτό της νέο, τον μπαμπά μου, τη γιαγιά μου και τα αδέλφια της σε άλλες εποχές, τον προπάππο και την προγιαγιά μου. Έμεινα εκεί μέχρι που βυθίστηκε σε ύπνο-λήθαργο.
Ο αδερφός της γιαγιάς και η γυναίκα του
Όταν εγκατέλειψα το σκιερό διαμέρισμα και βγήκα έξω στο φως ένιωθα να έχω βαρύνει σαν σφουγγάρι που το έχεις μόλις βυθίσει στο νερό. Είχα ανάγκη κάποιος να με στύψει, να βγει όλο το νερό από μέσα μου. Έκλαψα χωρίς προσπάθεια για αρκετή ώρα, για τη θεία Γιαννούλα, για μένα, για όλες τις μικρές και μεγάλες μου απώλειες, για το παρελθόν που χανόταν δια παντός. Κι έπειτα αφέθηκα με όλες μου τις αισθήσεις στον ήλιο που χάριζε γενναιόδωρα κύματα φωτός και ζεστασιάς εκείνη την ημέρα. Ο ήλιος είναι γιατρικό. Το περπάτημα και η καλή παρέα επίσης. Είχα και τα τρία. Αφιέρωσα λοιπόν την υπόλοιπη ημέρα μου σε ένα ευδαιμονικό περπάτημα στην πόλη που αγαπώ.
Περιπλανήθηκα χωρίς σκοπό στα στενά της παλιάς πόλης με ένα παγωτό χωνάκι στο χέρι από τον Ιταλό με την ξακουστή τζελατέρια. Κάποια στιγμή τα βήματα μου με έφεραν σε ένα σανδαλοποιείο. Αλήθεια, ξέρατε ότι ο Ναυπλιώτης προπάππος μου ήταν σανδαλοποιός; Η γιαγιά μου είχε διηγηθεί ότι στο ισόγειο του δίπατου σπιτιού τους ο πατέρας της είχε οικοτεχνία που έφτιαχνε σανδάλια, παντόφλες και παπούτσια καθημερινής χρήσης με τα οποία προμήθευε τα γύρω χωριά. Πέθανε όμως νωρίς, ήρθε και πόλεμος και χάθηκε η δουλειά. Όπως και να έχει εγώ αγόρασα ένα ζευγάρι σανδάλια από τον νέο σανδαλοποιό και έκανα ένα νοερό μνημόσυνο στον μακρινό παππού που δεν γνώρισα. Αποδείχθηκαν εξαιρετικά άνετα και δεν τα έβγαλα από τα πόδια μου ολόκληρο το καλοκαίρι. Ελπίζω να με συντροφεύσουν πολλά καλοκαίρια ακόμα.
Πήρα μεσημεριανό ουζάκι με μεζέ στην πλατεία Συντάγματος που με έστειλε κατευθείαν για σιέστα. Το απόγευμα περπάτησα το λιμάνι και μετά χώθηκα στο χειμωνιάτικο σινεμά του Ναυπλίου με την τεράστια ξύλινη επικλινή οροφή που υψώνεται προστατευτικά από πάνω δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο, ζεστό αχυρώνα. Παρακολούθησα μια κωμωδία- βάλσαμο και μετά …όνειρα γλυκά. Το επόμενο πρωί, πριν φύγω από την πόλη, το αφιέρωσα στο γύρο της Αρβανιτιάς, κλασσικό αγαπημένο της θείας Γιαννούλας. Αυτή τη φορά όμως έκανα έναν νεωτερισμό, ανέβηκα μέχρι το παλιό Ξενία – νυν Nafplia Palace και ρούφηξα τη ζωγραφιστή θέα στο Μπούρτζι συν ένα ποτήρι κρασί, στη βεράντα με τα φερ-φορζέ του ‘70.
Είχε πολύ φως αυτή η εικοσιτετράωρη περιήγηση στο Ναύπλιο. Αρκετό για να διαλύσει το φόβο και το σκοτάδι του θανάτου που παραμόνευε στο πίσω μέρος του μυαλού μου στη διάρκεια του ταξιδιού. Αρκετό για να συνεχίσω να ελίσσομαι ανάμεσα στις απαιτήσεις και τις μικρές στενοχώριες της καθημερινότητας.
Η θεία Γιαννούλα δεν ζει πια εδώ, ανάμεσά μας, δυο ώρες δρόμο από την Αθήνα. Η θεία Γιαννούλα πέθανε προς το τέλος του Οκτωβρίου. Την ημέρα της γιορτής μου, 8 Νοεμβρίου, πήρα πολλά τηλεφωνήματα από φίλους με πολλή αγάπη και τους είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Όμως μου έλειψε το δικό της τηλεφώνημα. Πρωινό-πρωινό, ήταν το πρώτο της ημέρας. Με τη στεντόρεια φωνή της, μεγεθυμένη, λόγω της χρήσης ακουστικού βαρηκοΐας. Ήταν βαρήκοη εδώ και 30 χρόνια αλλά αυτό δεν την εμπόδιζε να σφύζει από ζωντάνια, να περπατάει όλο το Ναύπλιο με τα πόδια, να συμμετέχει σε παρέες και γιορτές, να φτιάχνει γλυκά για τους άλλους – η ίδια δεν έτρωγε λόγω του διαβήτη που είχε από νέα – να σηκώνει τα μανίκια για να βοηθήσει όσους είχαν την ανάγκη της, να επισκέπτεται με το ΚΤΕΛ τις φιλενάδες της σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Με πόνεσε που δεν ήρθε αυτό το τηλεφώνημα. Με έκανε να συνειδητοποιήσω την αμετάκλητη απώλεια της θείας μου και της παιδικής μου ηλικίας. Με πονάει που όσο μεγαλώνουμε η ζωή φτωχαίνει από αυτούς που αγαπάμε – μεγάλη κοινοτοπία που αποδεικνύεται οδυνηρά αληθινή μετά τα σαράντα. Είναι ωστόσο μια υπενθύμιση για να ανοίξω πιο γενναιόδωρα την αγκαλιά μου στους ζωντανούς που με περιβάλλουν, να τους κανακέψω περισσότερο. Μήπως να ανοίξω λιγάκι παραπάνω για να χωρέσουν και τίποτα καινούριοι; Αν είναι καλοί, σίγουρα χωράνε.
Σημείωση για τον αναγνώστη που δεν βαρέθηκε να φτάσει μέχρι εδώ: η αγαπημένη μου θεία Γιαννούλα δεν ήταν βιολογική μου θεία. Υιοθετήθηκε από τον αδελφό της γιαγιάς μου και τη γυναίκα του επειδή οι ίδιοι δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά.
Χτες κάποιος που αγαπώ μου έκανε δώρο ένα κομμάτι “πραγματικό φθινόπωρο”. Ένα μεγάλο κόκκινο φύλλο από κάποια αλέα της βόρειας Ευρώπης ταξίδεψε μέσα σε μία βαλίτσα και ήρθε να με βρει. ‘Ηταν ακόμα λιγάκι νωπό, διατηρούσε τους χυμούς του κι έτσι δεν τσάκισε, δεν έσπασε στο μεγάλο του ταξίδι. Το έπιασα στα χέρια μου και το χάιδεψα σα μωράκι που μόλις επέστρεψε φρέσκο από τον ύπνο. Από τότε που ήρθε, άρχισα κι εγώ να προσέχω τα φύλλα των κισσών στη μεσογειακή μας πόλη που άρχισαν δειλά-δειλά να κοκκινίζουν και να χρυσίζουν. Όμως αυτό το κόκκινο φύλλο μου ψιθύρισε μυστικά από αλλοτινά φθινόπωρα. Αυτό το κόκκινο φύλλο ήταν έκπληξη και έκρηξη χαράς.
Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ο γιος μου ήταν τριών είχαμε εκδράμει στης γειτονιάς το κοντινό παρκάκι για την καθιερωμένη μας βόλτα. Το παιδί μου δεν είχε ακόμη εμπεδώσει τον μηχανισμό “κουνάω τα πόδια μου μπρος-πίσω και κάνω την κούνια να πάει ψηλά”. Έτσι στεκόμουν πίσω του όπως κάνουν οι μανάδες χιλιάδες χρόνια τώρα πίσω από κάθε λογής αιώρες και τον έσπρωχνα μαλακά με τις παλάμες για να φεύγει μπροστά. Ο διπλανός …συνάδελφος όμως ήταν μεγαλύτερος (τον έκοβα για πέντε-έξι χρονών) και κουνιόταν μόνος του, και φυσικά ψηλότερα. Κάποια στιγμή λοιπόν ο πεντάχρονος νεαρός με κοίταξε βλοσυρά και μετά γύρισε στον γιο μου και του δήλωσε: Δεν πας ψηλά. Να πεις στην αδελφή σου να σε σπρώχνει πιο δυνατά.
Για να ακούν οι μικροί και να μαθαίνουν οι μεγαλύτεροι άντρες. Με αγάπη από την προσωπική μου γυάλα των αναμνήσεων.
Χτες το απόγευμα βγήκα στο δρόμο για ένα τρεξιματάκι. Σε αυτό το σημείο όσοι γνωρίζουν τις συνήθειές μου φαντάζομαι ότι αυτομάτως μειδιούν ή απλώς ξεκαρδίζονται.
Ναι λοιπόν, εδώ και ένα μήνα περίπου κάνω ένα καθημερινό oλιγόλεπτo τρέξιμο, γύρω στα 800 μέτρα. Τρίχες θα μου πείτε. Όμως αυτές οι τρίχες αθροιζόμενες για 40μέρες έχουν φέρει μερικές μικρές αλλαγές με πιο σημαντική την αλλαγή στην αναπνοή μου. Αναπνέω πιο βαθιά και λαχανιάζω πλέον αισθητά πιο δύσκολα. Τρέχω αμέσως μετά το πρωινό μου τσάι οπότε είναι η πρώτη δραστηριότητα της ημέρας.
Χτες Κυριακή, τεμπέλιασα και το παρέλειψα (το τρέξιμο, όχι το τσάι). Όμως το απόγευμα όταν ο ήλιος είχε πια κατέβει αισθητά και το φως ήταν γλυκύτατο, καθαρά φθινοπωρινό, έδεσα τα κορδόνια μου και βγήκα έξω να επανορθώσω. Ευτυχώς δηλαδή γιατί αλλιώς θα έχανα ΤΟ συναπάντημα. Το συναπάντημα με ένα κομμάτι ροζ ηλιοβασιλέματος που είχε πέσει ουρανοκατέβατο και γυάλιζε αναιδώς πάνω στην άσφαλτο. Το τελευταίο δώρο της ημέρας από τον ήλιο.
Να τέτοια τυχερά έχουν οι συστηματικοί δρομείς, σοβαροί και μη. Μια φέτα ηλιοβασίλεμα εδώ, μια γάτα που κάνει νάζια λίγο παραπέρα, ένας ευγενής οδηγός που σου δίνει με χαμόγελο προτεραιότητα (σε σένα τον πεζό) και βγαίνει καλύτερα η εβδομάδα. Δεν έχω διάθεση ωραιοποίησης. Όταν γυρίζεις σπίτι μπορεί να σε περιμένουν στοίβες άπλυτα ρούχα, ένα μισοτελειωμένο πρότζεκτ-σπαζοκεφαλιά για τη δουλειά που πρέπει να παραδοθεί εντός 24ωρου, ένας ηλικιωμένος γονιός με άνοια, τα πάντα όλα. Όμως εκεί έξω παίρνεις κάτι πολύτιμο. Και δεν είναι απαραίτητο να τρέχεις. Μπορείς απλώς να περπατάς, να συνοδεύεις το σκύλο σου ή το παιδί σου στην καθημερινή του ρουτίνα. Η ζωή είναι εκεί έξω, στο δρόμο. Εκεί φυσάει ιδέες, καπνό, έρωτα.
Υ.Γ. Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε την προηγούμενη Κυριακή αλλά λόγω ξαφνικής ασθένειας όλης της οικογένειας έμενε στο… μούσκιο.
Ο Μανώλης Βορρίσης είναι κτηνίατρος που ζει στη Σύρο και έχει βαλθεί εκτός ωραρίου εργασίας να ομορφύνει τη ζωή των γατών και των ανθρώπων του νησιού. Ο Κήπος της Γάτας στην Ερμούπολη της Σύρου προσφέρει καθαρό φαγητό (ξηρά τροφή), νερό, στέγαστρα και σύντομα καλαίσθητα σπιτάκια για το χειμώνα και έχει ήδη αρχίσει να γίνεται σημείο αναφοράς για τους ντόπιους και αξιοθέατο για τους επισκέπτες της Ερμούπολης που σταματούν εκεί για να να χαϊδέψουν και να φωτογραφήσουν τις υγιείς, φιλικές και καλοταϊσμένες γάτες. Με σύνθημα ‘υιοθετήστε όπου κι αν είστε’ και με όπλο τη στείρωση, μέχρι να ελεγχθούν αποτελεσματικά οι πληθυσμοί ο ΜΒ εξυγιαίνει τον γατοπληθυσμό της Σύρου και αναζητά συνεχώς ζεστά σπιτικά ανά την Ελλάδα πρόθυμα να φιλοξενήσουν τα γατιά που διασώζει κυριολεκτικά από το δρόμο και τους κάδους απορριμμάτων.
Παρακολουθώ με ενθουσιασμό τη δουλειά του ΜΒ πολύ καιρό τώρα μέσα από το Facebook και τη σελίδα SyrosCats – Συριανές Γάτες που ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Εκεί μπορείς να ενημερωθείς για τις προόδους των εργασιών στον Κήπο της Γάτας και στο Cat Café, για προσκλήσεις για υιοθεσίες γατών όπου η καθεμιά τους παρουσιάζεται με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, χαρίσματα ή αναπηρίες, και να διαβάσεις λίγα και ζουμερά νέα έμπρακτης γατοφιλίας από διάφορες γωνιές της Γης.
Κι επειδή ο ΜΒ μου φάνηκε πολύ επικοινωνιακός τύπος από το …αποτύπωμά του στη σελίδα SyrosCats – Συριανές Γάτες στο FB του ζήτησα να κάνουμε μια κουβέντα όπου θα μου αποκάλυπτε περισσότερα για τις δράσεις του. Τον ρώτησα όσο περισσότερα μπορούσα – όσα μπορούν να χωρέσουν σε μια τηλεφωνική συνέντευξη και… ιδού:
Για τη Σύρο
Δεν είμαι συριανός. Είμαι από την Αθήνα και έφτασα στη Σύρο «ουρανοκατέβατος» από το Λονδίνο όταν ο συνάδελφος μου Γιώργος Μαραγκός μου πρόσφερε συνεργασία στο κτηνιατρείο του στη Σύρο πριν από 6 περίπου χρόνια. Τον εκτιμούσα ως άνθρωπο και ως γιατρό και ήταν σημαντικό αυτό. Δεν είχα τότε καμία δέσμευση ούτε προσωπική ούτε οικογενειακή κι έτσι πήρα εύκολα την απόφαση. Τώρα έχω δεσμεύσεις οικογενειακές , επαγγελματικές και γατικές.
Για τις γάτες – γιατί αυτές ειδικά
Δεν πρόκειται για κάποια προσωπική αδυναμία. Είναι μια γενικότερη φιλοσοφία απέναντι στα ζώα είτε είναι άγρια είτε όχι. Στις μικρές και μεγάλες πόλεις έρχεσαι σε άμεση επαφή με τα κατοικίδια και τα αδέσποτα. Με τις γάτες ήρθα πολύ κοντά και λόγω ομορφιάς τους και λόγω της αδιαφορίας με την οποία τις αντιμετωπίζει ο κόσμος. Δεδομένου ότι πριν έρθω στη Σύρο δούλευα σε αποστειρωμένα περιβάλλοντα κλινικών τόσο στην Αθήνα όσο και στο Λονδίνο, όταν ήρθα στο νησί δεν ήξερα το μέγεθος της κατάστασης που θα αντιμετώπιζα στο δρόμο. Έχω ένα φάκελο στον υπολογιστή μου που και ο πιο αδιάφορος στην γάτα να τον δει, θα λυγίσει. Έχω δει πολλά, πολύ πόνο. Υπάρχουν παγιωμένες αντιλήψεις για τη γάτα (πάει στα σκουπίδια, κουβαλάει αρρώστιες, σιχαμένη), υπάρχουν κολλήματα, αγκυλώσεις, «ξερόλες», ένας φαύλος κύκλος. Που γιγαντώνεται αν δεν τον αντιμετωπίσεις . Υπάρχει και κόσμος που απλώς έχει μάθει λάθος και όταν βλέπει μια οργανωμένη προσπάθεια προς το καλύτερο λέει, για στάσου να ακούσω και να μάθω. Για παράδειγμα οι διαφημιστές που έβαλαν πρόσφατα τη γάτα στις στάσεις του μετρό του Λονδίνου το έκαναν γιατί θεώρησαν αυτονόητο ότι ο κόσμος αγαπάει τις γάτες και θέλει να τις βλέπει και έτσι θα τραβούσαν την προσοχή του. Το βλέπει αυτό ο άλλος και αναρωτιέται «εγώ γιατί της λέω ξου, σιχαμένη»;
Για το πώς ξεκίνησε αυτή η δράση και το πού πηγαίνει
Είναι μια προσπάθεια που έχει ξεκινήσει κάμποσο καιρό σε ήπια μορφή και σιγά-σιγά ανεβαίνει σκαλοπάτια και μεγαλώνει. Είναι μια συνολική προσπάθεια που χρειάζεται δυνάμεις, μυαλά, και σε βάθος χρόνου και κάποια χρήματα. Πάνω από όλα χρειάζεται ανθρώπους που να φέρνουν ιδέες γιατί κάποια πράγματα δεν απαιτούν πολλά χρήματα. Δεν σκοπεύω όμως να φτιάξω μια ομάδα που θα τρέχει παντού να «ξελασπώσει». Πολλοί εκμεταλλεύονται την παρουσία του φιλόζωου ή του κτηνίατρου στη γειτονιά και του φορτώνουν τις δικές τους ευθύνες. Θέλω να καταφέρουμε να εκπαιδεύσουμε τον κόσμο, να τον κάνουμε υπεύθυνο για τη γάτα που σουλατσάρει στην αυλή του. Έτσι θα κάνουμε τη διαφορά. Όταν γίνουμε υπεύθυνοι απέναντι σε αυτά τα οποία αναλαμβάνουμε είτε είναι ένα λουλούδι που πρέπει να το ποτίζουμε είτε ένα παιδί που πρέπει να το μεγαλώσουμε είτε είναι μια γάτα που πρέπει να τη φροντίζουμε στην αυλή μας, στο σπίτι μας ή στο κρεβάτι μας – δικαίωμά μας να την έχουμε όπου θέλουμε. Η ίδρυση μη κερδοσκοπικής εταιρείας που θα τρέχει για τις άστεγες γάτες είναι προ των πυλών. Στόχος της το σήμερα , το αύριο, το μεθαύριο. Οι διασώσεις , στειρώσεις , υιοθεσίες, και οι Κήποι των Γατών που είναι το σήμερα. Το κέντρο γάτας του Αιγαίου που είναι το αύριο. Η δουλειά με τα παιδιά που είναι το μεθαύριο. Είναι δύσκολο, όχι όμως αδύνατο.
Για τις στειρώσεις των γατών
Μια μερίδα κόσμου πιστεύει ότι η στείρωση της γάτας και των άλλων κατοικίδιων είναι κακό πράγμα, επειδή είναι ενάντιο στη φύση. Όμως αυτό είναι μια άποψη που αλλάζει καθώς ο κόσμος βλέπει την αναγκαιότητά της. Ναι, η στειρωμένη γάτα δεν θα γίνει ποτέ μάνα. Στην ανθρώπινη κοινωνία γίνονται όλες οι γυναίκες μάνες; Και δεν υπάρχουν άξιες γυναίκες χωρίς παιδιά; Δεν μπορώ να πω ότι η στείρωση είναι κακή ή καλή 100%. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η στείρωση κάνει καλό στη συνολική υγεία της γάτας που ζει πιο χαλαρή και περισσότερα χρόνια στο δρόμο και κάνει επίσης καλό στη συνολική υγεία του πληθυσμού. Η γάτα είναι πάρα πολύ ικανή στο να αναπαράγεται και από εκεί ξεκινά ο υπερπληθυσμός της. Μια γάτα γεννάει περίπου 8 μικρά το χρόνο πολλά από τα οποία πεθαίνουν μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες. Δεν έχει πολλή ζωή στο δρόμο η μη στειρωμένη γάτα.
Όταν εργαζόμουν στο εξωτερικό, ο κόσμος ήταν συνειδητοποιημένος στο θέμα της στείρωσης και μου έφερνε το ζώο του για στείρωση χωρίς να χρειαστεί να του κάνω «πλύση εγκεφάλου». Αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι πριν από μένα είχαν προσπαθήσει πολλοί για πολλά χρόνια να περάσουν αυτό το μήνυμα στην κοινωνία. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε εδώ στην Ελλάδα πολλοί κτηνίατροι και ζωοφιλικές οργανώσεις. Αγωνιζόμαστε να αλλάξουμε τα πράγματα γιατί δεν τα βρήκαμε έτοιμα και πρέπει να τα δημιουργήσουμε. Επειδή μας νοιάζει. Από εκεί και πέρα όταν αρχίσουμε και έχουμε έλλειψη σε ζώα ας αρχίσουμε να μιλάμε και πάλι για γέννες. Έχουμε όμως ακόμα δρόμο να διανύσουμε και μέρος της κοινωνικής ευθύνης των κτηνιάτρων πιστεύω είναι να ενημερώνουν και να πιέσουν την τιμή της στείρωσης όσο γίνεται. Όσο τους επιτρέπει ο συνδυασμός επαγγελματικής και κοινωνικής συνείδησης. Ο κόσμος, όπως όλοι είμαστε πολύ πιεσμένοι οικονομικά . Πρέπει οι κτηνίατροι να βοηθήσουν όσο γίνεται στη στείρωση. Ο κόσμος δεν μπορεί να καλύψει τα βασικά και η στείρωση του κατοικίδιου του γίνεται έτσι χαμηλή προτεραιότητα. Ασφαλώς και πρέπει να το σκέφτονται το κόστος πριν το αποκτήσουν, αλλά αν ήδη έχουν το ζωντανό; Και αν έχουν δύο – τρία κατοικίδια; Αν έχουν 15 γάτες !!! Στις υπόλοιπες χρεώσεις ας κάνουν ότι θέλουν. Δικαίωμα τους και είναι ελεύθερο επάγγελμα.
Για τον Κήπο της γάτας και τις άλλες δράσεις στη Σύρο
Έχουμε φτιάξει δύο Κήπους Γάτας και ένα Γατο καφέ (γκουγκλάρετε τα Cat Café). Τον Κήπο στο πάρκο της Αστυνομίας τον έχουν αναλάβει εξ ολοκλήρου υπεύθυνοι εθελοντές που ήταν εκεί για χρόνια πριν από εμένα και δεν ασχολούμαι πολύ. Προσφέρω περισσότερο στον Κήπο της Γάτας στην ίδια συνοικία αλλά στην παραλία Αστέρια. Ξεκίνησε ως βοήθεια προς τις γάτες και τον γέροντα που τις φρόντιζε μέσα σ’ άθλιες συνθήκες. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα και θα βελτιωθούν και άλλο. Άλλωστε οι Κήποι μετράνε μόλις μερικούς μήνες και πειραματιζόμαστε κι εμείς. Από εκεί πέρναγε ο κόσμος με αποστροφή. Τώρα σταματάει και φωτογραφίζεται. Αυτό είναι πολύ όμορφο. Γιατί μόνο στο Βερολίνο, τη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη να βλέπουμε τέτοιες αναβαθμίσεις; Γιατί όχι και στη Σύρο; Υπάρχει επίσης και το Cat Café στην ίδια γειτονιά. Είναι ένα καφέ αποκλειστικά για γάτες. Οι άνθρωποι επιτρέπεται μόνο να …σερβίρουνε. Εμείς σερβίρουμε και καθαρίζουμε και οι γάτες τρώνε, πίνουν και απολαμβάνουν. Εμείς τις πληρώνουμε βέβαια! (γέλια)
To επόμενο βήμα είναι η τοποθέτηση ταϊστρών που συμβαίνει αυτό τον καιρό ώστε να οργανωθεί το τάισμα και να σταματήσει η επιπολαιότητα του ταΐσματος στο πεζούλι με αποφάγια που το μόνο που κάνει είναι να δυσφημεί το ζώο και να το στοχοποιεί άθελά του. Πρέπει να το ‘τραβήξουμε’ από τους κάδους σκουπιδιών.
Ταυτόχρονα δουλεύουμε με στειρώσεις σε αποικίες, με την προϋπόθεση ότι υπάρχουν άνθρωποι στην περιοχή που ενδιαφέρονται για το καλό των γατών. Αυτοί είναι οι catwatcher και να αναφέρουν από τις αποικίες προβλήματα υγείας, εγκυμοσύνες, γεννήσεις, άρρωστα γατιά. Είναι σημαντικό να συνδράμει ο κόσμος και το κάνει. Έτσι θα γίνει ευκολότερα. Και σίγουρα σε κάθε περιοχή υπάρχουν τέτοιοι. Κάποιοι έρχονται μόνοι τους και κάποιους θα τους ‘ξετρυπώσουμε’ (γέλια)
Προσπαθούμε γενικά για συνολικές λύσεις και όχι μόνο στείρωση. Υπάρχουν πολλές ιδέες και θέλει προσπάθεια να τις ιεραρχήσεις όντας ταυτόχρονα επαγγελματίας, σύζυγος και πατέρας. Θα προκύψουν πιστεύω πολύ όμορφα πράματα στο μέλλον.
Για μελλοντικές γατο-δράσεις στην Τήνο (το δικό μου νησί γιατρέ)
Η Τήνος είναι πρώτη στις προτεραιότητές μου, διότι εκτός από το ότι δραστηριοποιούμαι εκεί επαγγελματικά την επισκέπτομαι συχνά για να δω καλούς φίλους. Σε ένα πολύ όμορφο μέρος, τον όρμο Υστερνίων, το χειμώνα ζει μόνο ένας άνθρωπος, ο Μάρκος, μαζί με ένα σκύλο και καμιά 30ριά γάτες. Εκεί λοιπόν οραματίζομαι να φτιάξω ένα ακόμα Cat Café. Μια κοπέλα μου έστειλε το καλοκαίρι 3 γάτες για στείρωση. Όπου βλέπω ότι ο κόσμος προσπαθεί και δεν περιμένει από τους άλλους θα βάζω δυνάμεις να βοηθήσω και εγώ. Μόνος δεν μπορώ, ούτε θέλω.
Για τα συναισθήματα που έχει προκαλέσει ο Κήπος της Γάτας
Τα σχόλια είναι πολύ θετικά. Τόσο που ούτε εγώ το περίμενα. Υπάρχουν βέβαια αυτοί που είναι αδιάφοροι για το τι βλέπουν να συμβαίνει γύρω τους, υπάρχουν αυτοί που από την αρχή υποστήριζαν και εκτιμούσαν το έργο μας και το καλύτερο απ’ όλα είναι εκείνοι που έβλεπαν στην αρχή τις γάτες υποψιάρικα και τώρα, μετά τις παρεμβάσεις μας έχουν στρέψει το βλέμμα τους εκεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μια κυρία η οποία έλεγε πριν για τις σιχαμένες γάτες που κουβαλούν μικρόβια και μετά την πρόοδο των εργασιών και την αλλαγή του τοπίου στον Κήπο της Γάτας μου πρόσφερε μια μπογιά να βάψω το πεζούλι επειδή η δικιά μου τελείωνε και από τότε έχουμε αποκτήσει μια διαφορετική, χαμογελαστή σχέση. Και είναι σαφές ότι εμείς προσπαθούμε να ομορφύνουμε τα πράγματα, δεν προσπαθούμε να βάλουμε τη γάτα πάνω στο κεφάλι κανενός. Επίσης είναι σημαντικό ότι ο κόσμος βλέπει πως σε όλες τις δράσεις μας δουλεύουμε σε συνεχή βάση για να διατηρούμε το περιβάλλον καθαρό.
Ο Μανώλης Βορρίσης στον Κήπο της Γάτας στα Βαπόρια
Για το τοξόπλασμα
Γίνεται πολύς λόγος για το παράσιτο του τοξοπλάσματος, συχνά χωρίς επιστημονική βάση. Οι γάτες μπορούν να είναι φορείς του τοξοπλάσματος για λίγες μέρες στις ζωή τους και όχι για πάντα όπως πιστεύει ο κόσμος λανθασμένα. Και όχι όλες οι γάτες. Ιδιαίτερα οι τελείως σπιτικές είναι πολύ ασφαλείς. Ακόμα και αν έχει τοξόπλασμα και το αποβάλλει με τα κόπρανα της θα πρέπει ο άνθρωπος να φάει τα κόπρανά της εκείνες τις μέρες για να πάρει τη νόσο. Εξαιρετικά δύσκολο να κολλήσεις τοξόπλασμα απευθείας από τη γάτα. Αν λοιπόν έχουμε στο σπίτι μας γάτα ή αν έχουμε οποιοδήποτε κατοικίδιο ας τηρούμε κάποιους τυπικούς κανόνες υγιεινής, δηλαδή ας καθαρίζουμε την άμμο τους κάθε μέρα, ας φροντίζουμε να τρώνε σωστά, ας μην τρώνε ωμά αποφάγια, και προπάντων να μην τρώνε ωμό κρέας. Σημαντικές πηγές τοξοπλάσματος για τον άνθρωπο είναι το ωμό κρέας, τα ακάθαρτα λαχανικά, το απαστερίωτο γάλα και το απαστερίωτο τυρί. Δεν γίνεται να πάθεις τοξοπλάσμωση χαϊδεύοντας μια γάτα ή περνώντας από δίπλα της ή κοιτώντας την. Ας σοβαρευτούμε. Αυτό που αντιμετωπίζεται πιο δύσκολα απ’ όλα είναι η ανθρώπινη βλακεία.
Όχι άλλες φόλες, όχι άλλα ξου. Διασώστε και υιοθετήστε όπου κι αν είστε. Κι αν περνάτε από Ερμούπολη μεριά εκτός από τα Βαπόρια και το θέατρο «Απόλλων» βγάλτε μια φωτογραφία και στον Κήπο της Γάτας. Εκεί που «οι σιχαμένες γίνανε οι όμορφες».
Το μακρινό 2007 έκανα ένα υπερατλαντικό ταξίδι – το ένα από τα δύο της ζωής μου. Προσγειώθηκα στο Λος Άντζελες με σκοπό να πάρω άλλη πτήση για πιο βόρεια είχα όμως την ατυχία να χάσω την ανταπόκριση. Έτσι, έμενα να περάσω το βράδυ μου σε ένα από τα ξενοδοχεία που βρίσκονται πέριξ των αεροδρομίων. Ένα ξενοδοχείο καλοβαλμένο μεν απρόσωπο δε που γέμιζε κυρίως από μικρούς και μεγάλους επιχειρηματίες και άλλους επαγγελματίες που διεκπεραίωναν τις δουλειές τους. Μέσα στην ατυχία μου είχα την τύχη να κοιμηθώ και να φρεσκαριστώ από το πολύωρο ταξίδι.
Όταν ξύπνησα το πρωί και επισκέφθηκα τον πρωινό μπουφέ με περίμενε μια μεγάλη έκπληξη: ένα σωρό κοστουμάτοι περίμεναν στην ουρά για να γεμίσουν το δίσκο τους μα δεν άκουγες καθόλου γκλιν και γκλαν από μαχαιροπίρουνα ή πιατικά γιατί πολύ απλά φλιτζάνι, ποτήρι, πιάτο, πιρούνι, κουτάλι, μαχαίρι ήταν όλα πλαστικά μιας χρήσης. Μάλιστα το φλιτζάνι και το πιάτο ήταν από αφρώδες υλικό. Σοκαρίστηκα! Με το που τελείωνες το πρωινό σου ξεφορτωνόσουν φλιτζάνι, ποτήρι, πιάτο, πιρούνι, κουτάλι και μαχαίρι σε κάτι πελώριους κάδους τοποθετημένοι για αυτό το σκοπό στην έξοδο της τραπεζαρίας. Όταν έφτασε η στιγμή να προσθέσω και τα δικά μου απορρίμματα στο σωρό ένιωσα ντροπή που θα συνεισέφερα και εγώ σε αυτό το σκουπιδαριό.
Παρόλο που έχει περάσει σχεδόν μια δεκαετία από εκείνο το ταξίδι αυτή η εικόνα του πρωινού έχει μείνει στον σκληρό του εγκεφάλου μου και επέστρεψε αυτόματα στο συνειδητό μου πριν λίγες μέρες που διάβαζα για την απόφαση των Γάλλων να απαγορέψουν από το 2020 τα πλαστικά πιατικά και μαχαιροπίρουνα μιας χρήσης εκτός από αυτά που είναι από βιοδιασπώμενες πρώτες ύλες – βέβαια ο χρονικός ορίζοντας της διάσπασης των πρώτων υλών είναι κάτι πολύ σχετικό. Όλα αυτά στο πλαίσιο δραστηριοποίησης της Γαλλίας για την ενεργειακή μετάβαση και την πράσινη ανάπτυξη. Καταρχήν μπράβο τους, οι προθέσεις φαίνονται καλές και μακάρι να έχει το εγχείρημα επιτυχία. Βέβαια, οι αντιδράσεις που ξεσήκωσε αυτή η απόφαση είναι πολλές και ποικίλες: οι νομομαθείς των Βρυξελλών και οι έχοντες εμπορικά συμφέροντα είπανε ότι παραβιάζει την ελεύθερη διακίνηση αγαθών στην Ευρώπη, άλλοι είπαν ότι ο κόσμος λόγω ελλειπούς πληροφόρησης μετά το πικ-νικ του θα αφήνει τα νέας τεχνολογίας πιάτα και ποτήρια στη φύση περιμένοντας να… διαλυθούν από μόνα τους και ούτω καθεξής.
Μέχρι να εφαρμοστούν όλα αυτά, εδώ στα νοτιότερα, προκειμένου να μην συσσωρεύουμε πλαστικό στις χωματερές και στις θάλασσες μπορούμε να διατηρούμε στο σπίτι μια «μαγιά» από πλαστικά είδη πολλαπλών χρήσεων για τα πάρτι, τα πικ-νικ κλπ, ε, και να παίρνουμε και μια μικρή βοήθεια από αυτά της μιας χρήσης όταν οι καλεσμένοι μας είναι πάρα πολλοί. Όμως νομίζω ότι αυτά τα πλαστικά είδη δεν είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα στην Ελλάδα στο θέμα κατάχρησης και ανακύκλωσης πλαστικού – όχι δεν έχουμε την ψύχωση των Αμερικανών που περιέγραψα πιο πάνω. Ο δικός μας λαός συμβάλλει αποφασιστικά στη ρύπανση του πλανήτη με τις πλαστικές σακούλες που προσφέρονται αφειδώς, κάποτε και πιεστικά σε κάθε μικρό ή μεγάλο κατάστημα.
Η λογική της δωρεάν σακούλας αποθεώνεται στα μινιμάρκετ της γειτονιάς όπου πας να αγοράσεις ΕΝΑ και μοναδικό πραγματάκι που σου λείπει από το σπίτι είτε αυτό είναι ένα μπουκάλι γάλα είτε είναι ένα ψωμί του τοστ και ο μινιμαρκετάς με ταχύτητα ταχυδακτυλουργού, πριν προλάβεις να το ζητησεις, βάζει το προϊόν σε σακούλα. Απορεί μάλιστα αν του πεις ότι δεν τη χρειάζεσαι. Και σκέφτεσαι, έχω δύο χέρια που ευτυχώς λειτουργούν – γιατί χρειάζομαι σακούλα για να κουβαλήσω ένα και μοναδικό ρημαδόπραγμα 100 μέτρα μέχρι το σπίτι μου; Και αν αγοράσω περισσότερα από ένα πράγματα; Πόσα θα είναι, δύο, τρία, άντε τέσσερα. Ε, τότε μια καλή λύση είναι να κουβαλάς μαζί σου μια τσαντούλα από ύφασμα, δίχτυ ή πλαστικοποιημένο υλικό. Πλέον, πολλά μαγαζιά κάνουν δώρο τέτοιες τσάντες σε διάφορα μεγέθη με το λογότυπό τους. Επίσης μπορείς να αγοράσεις μια από πολυκαταστήματα ή σουπερμάρκετ με κόστος μικρότερο από ένα ευρώ.
Εγώ έχω βρει ότι με εξυπηρετεί να έχω κρεμασμένες 2-3 υφασμάτινες τσάντες διαφόρων μεγεθών στην είσοδο του σπιτιού και άλλες τόσες στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου και διαλέγω αναλόγως του πόσο ογκώδη είναι τα ψώνια μου. Έχω και μία από PVC που διπλώνεται και γίνεται σαν πορτοφόλι (τις πουλάνε στο Μοναστηράκι και σε πολυκαταστήματα) που τη ρίχνω μέσα στην προσωπική μου τσάντα (γυναίκα γαρ) για έκτακτες περιπτώσεις. Όλη αυτή η διαδικασία «σώζει» πολλές σακούλες στα ψώνια της γειτονιάς: φούρνος, χασάπης, φαρμακείο, βιβλιοπωλείο, μινιμάρκετ.
Τώρα για τα «χοντρά» ψώνια στο σουπερμάρκετ υπάρχουν δύο προσεγγίσεις. Η μία, η πιο οικολογική, λέει να αποποιηθείς τις δωρεάν πλαστικές σακούλες και να χρησιμοποιείς τις τεράστιες επαναχρησιμοποιούμενες τσάντες που έχουν λανσάρει όλα τα μεγάλα σουπερμάρκετ με το λογότυπό τους. Εγώ προσωπικά το δοκίμασα αλλά δεν μου ταίριαξε για δύο λόγους. Πρώτον, με υποχρεώνει να σηκώνω τα ψώνια από το ένα χέρι, μονόμπαντα και υποφέρει η μέση μου. Δεύτερον, επειδή το νοικοκυριό μου είναι μικρό (των δύο ατόμων) βρίσκω εξαιρετικά βολικό το μέγεθος της σακούλας σουπερμάρκετ για να βγάζω τα οικιακά μου σκουπίδια. Γεμίζω μία τέτοια κάθε μία ή δύο μέρες. Αν αγοράσω τις μεγάλες μπλε σακούλες για αυτόν το σκοπό θα χρειαστεί να περιμένω πολλές μέρες για να γεμίσει και θα μας τρώει η μυρωδιά της αποσύνθεσης στο μεταξύ. Οπότε για την ώρα, ναι, χρησιμοποιώ με σύνεση τις σακούλες του σουπερμάρκετ.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε ορκισμένοι οικολόγοι ούτε να θέσουμε μεγαλεπήβολους στόχους για να μειώσουμε τη χρήση της πλαστικής σακούλας και να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο στην ποιότητα ζωής μας και να βγάλουμε την πλαστική σακούλα από τη «δίαιτα» της θαλάσσιας χελώνας και άλλων ζωντανών της θάλασσας. Μία σακούλα την ημέρα αν καταφέρουμε να «σώσουμε» έχουμε 365 σακούλες λιγότερες σε έναν χρόνο. Πολλαπλασίασε το νούμερο με τον αριθμό των μελών της οικογένειάς σου και θα δεις ότι μπορείς να κάνεις τη διαφορά. Δες το και σαν παιχνίδι. Σημειώνεις κάθε μέρα στο ημερολόγιό σου πόσες σακούλες γλίτωσες. Με επιμονή και αποφασιστικότητα όμως.
Πόσοι ηλικιωμένοι χωράνε σε ένα παγκάκι; Μέσα απ΄τα τζάμια του αυτοκινήτου μου μέτρησα πέντε. Οι τελευταίες αχτίδες της ημέρας έκαναν τα αραιά, γκρίζα μαλλιά και τα τριμμένα σακάκια να γυαλίζουν. Λεπτομέρεια: το παγκάκι κοιτούσε τη θάλασσα.
Σήμερα το πρωί σε μία εκκαθάριση χαρτούρας βρήκα ένα δισέλιδο χειρόγραφο από τα χεράκια μου με τίτλο «Γονείς για αγόρια». Ήταν μια ιστορία ενός αμερικανού συγγραφέα/αρθρογράφου την οποία είχα διαβάσει Κύριος οίδε πού πριν από μερικά χρόνια και απ’ ότι φαίνεται είχα μπει στον κόπο να μεταφράσω στο χαρτί επειδή με είχε συγκινήσει και εμπνεύσει ως μητέρα αγοριού. Από βιασύνη ή επιπολαιότητα δεν έκανα τον κόπο να σημειώσω ούτε τον συγγραφέα ούτε την πηγή. Όμως πιστεύω ότι της αξίζει να διαβαστεί γι’ αυτό σας τη μεταφέρω.
Χτες βράδυ, προσπαθώντας να φτάσω στο κέντρο της πόλης για μια συνάντηση, τα προβλήματα των νέων αντρών ζωντανέψανε και πάλι μπροστά μου. Ο αυτοκινητόδρομος ήταν μπλοκαρισμένος από το τρίτο κιόλας όχημα μπροστά από το δικό μυ. Ένα αυτοκίνητο με οδηγό ένα 17χρονο αγόρι παρέα με τους φίλους προσπερνώντας για να ξεφύγει από το μποτιλιάρισμα δεν κατάφερε να δει το φορτηγό που ερχόταν από πίσω. Το φορτηγό είχε τρακάρει το αυτοκίνητο των νεαρών σχεδόν χωρίζοντάς το στα δύο και το παρέσυρε πενήντα μέτρα μακριά. Όση ώρα παρακολουθούσα τα γεγονότα συγκεντρώθηκαν εκεί εφτά οχήματα των δυνάμεων άμεσης δράσης: η πυροσβεστική, το αυτοκίνητο διάσωσης, το περιπολικό, ασθενοφόρα. Οι άντρες εργάζονταν σε ομάδες αντιμετωπίζοντας με σύνεση την κατάσταση.
Κατάφεραν να ανασύρουν σταδιακώς τον 17χρονο από τα συντρίμμια του αυτοκινήτου αναίσθητο. Οι τέσσερις νεαροί άντρες συνεπιβάτες έφεραν τραυματισμούς κάθε βαθμού σοβαρότητας. Μία γυναίκα μέσης ηλικίας, μάλλον η μητέρα κάποιου από τα αγόρια, ήρθε τρέχοντας από ένα γειτονικό αγρόκτημα. Ένας αστυνομικός της συμπαραστεκόταν ευγενικά.
Η αρρενωπή ενέργεια ήταν παρούσα παντού γύρω μου – από τη μια μεριά με τη μορφή της απειρίας και του ρίσκου και από την άλλη με τη μορφή της ικανότητας, της φροντίδας και της σταθερότητας.
Αυτό το συμβάν ξεκαθάρισε για μένα την αντίληψή μου για το ανδρικό φύλο. Όταν οι άνδρες μεγαλώνοντας εξελίσσονται καλά, είναι υπέροχοι. Όμως το να είσαι νέος και γένους αρσενικού είναι από μόνο του ένας συνδυασμός εύθραυστος με προδιάθεση για την καταστροφή. Έτσι, όταν γεννιέται ένα αγόρι γεννιέται σήμερα περιμένουμε με την ψυχή στο στόμα να δούμε – πώς θα εξελιχθεί;
Αφιερωμένος σε όλους τους γονείς αγοριών που τρέμουν συνέχεια τα φυλλοκάρδια μας. Καλή χρονιά σε όλους τους κατεργάρηδες!
Ο ποιητής λιτός, χωρίς στόμφο, με λεπτό χιούμορ, τόσο στη γραφή όσο και στην απαγγελία που πρόσφερε στο κοινό του.
Οι μέρες στο νησί κουβαλούν μικρά, απρόσμενα θραύσματα ποίησης ακόμη και στα ροζέ άνθη της βουκαμβίλιας που τρυπώνουν στο κασάκι της γάτας, περιπαίζοντας τις ακαθαρσίες της μέσα στην λευκή άμμο.
