Πριν από δύο εβδομάδες βρέθηκα να οδηγώ στην εθνική καθ’ οδόν για το Ναύπλιο. Όλο χαρά που είχα επίσημη δικαιολογία τον αγώνα στίβου του γιου μου για να κάνω μια εκδρομή. Με το που μπήκα λοιπόν στην «Ολυμπία Οδό» και έβαλα το χέρι στην τσέπη για τα διόδια η συμπαθής υπάλληλος στο κουβούκλιο μου έχωσε στην παλάμη ένα φυλλάδιο που αποδείχθηκε από τα πιο χρήσιμα πράγματα που έχω διαβάσει.

Μιλάει για την υπνηλία στο τιμόνι – ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα του οδηγού στο οποίο δεν αναφερόμαστε συχνά. Σου λένε ότι δεν πρέπει να καταναλώνεις αλκοόλ πριν οδηγήσεις, σου λένε ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείς το κινητό την ώρα της οδήγησης αλλά σπανίως θα σου πουν ότι αν νιώσεις τα βλέφαρά σου να βαραίνουν από τη νύστα πρέπει πάραυτα να διακόψεις την οδήγηση. Αρκούν μόλις μερικά δευτερόλεπτα για να συμβεί το κακό γι’ αυτό προσέχουμε για να έχουμε. Ιδανικά λοιπόν φροντίζουμε να φύγουμε για τον προορισμό μας ακμαίοι και καλοκοιμισμένοι αλλά επειδή άνθρωποι είμαστε και μπορεί στο δρόμο (ειδικά αν είναι μακρύς) να μας πιάσει χασμουρητό δεν διστάζουμε να φρεσκαριστούμε με έναν σύντομο ύπνο.

Αναπαράγω λοιπόν τις οδηγίες από το υλικό του φυλλαδίου διανθίζοντάς το με μερικές δικές μου παρατηρήσεις:

Πάρε έναν υπνάκο για 15 λεπτά. Αφού σβήσεις τη μηχανή, τραβήξεις χειρόφρενο και πάρεις τα χεράκια σου από το τιμόνι.

• Πάρκαρε το αυτοκίνητο σε ένα χώρο στάθμευσης. Μπορεί να είναι ο ειδικός χώρος στάθμευσης με το σήμα Ρ στην εθνική ή αν κάνεις παράκαμψη, κάποιος ήσυχος δρόμος ενός χωριού ή πόλης στη διαδρομή.
• Πιες έναν καφέ. Η καφεΐνη χρειάζεται 20 λεπτά για να επιδράσει, οπότε δεν θα επηρεάσει τον ύπνο σου, αλλά θα νιώσεις τη διαφορά ξυπνώντας. Αν είσαι όπως εγώ και δεν μπορείς/δεν θέλεις να πιείς καφέ, ένα αναψυκτικό τύπου κόλα θα φέρει το ίδιο αποτέλεσμα.
• Κάθισε αναπαυτικά. Στο κάθισμα του οδηγού, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου αν ταξιδεύεις μόνος/η και θέλεις να αράξεις καλύτερα. Εναλλακτικά, αν σταματήσεις σε ΣΕΑ (Σταθμούς Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών) – ξέρεις αυτά τα συμπλέγματα κτιρίων όπου μπορείς να φας, να πιείς, να πας για πιπί ή για βενζίνη – ψάξε για τις πολυθρόνες μασάζ με αντίτιμο δύο ευρώ τα πέντε λεπτά και άραξε εκεί.
• Βάλε το κινητό σου στο αθόρυβο και ρύθμισε το ξυπνητήρι να χτυπήσει μετά από 15-20 λεπτά.
• Κλείσε τα μάτια, ανάπνευσε ήρεμα και χαλάρωσε. Αν πραγματικά νυστάζεις θα τα καταφέρεις έστω να λαγοκοιμηθείς, όσο απίθανο κι αν σου φαίνεται.
• Όταν ξυπνήσεις, περπάτησε για λίγο ή κάνε μερικές διατάσεις (ασκήσεις που έχουν σκοπό να αναπτύξουν την μυϊκή ευλυγισία, την ελαστικότητα και την αρθρική ευκαμψία – stretching για τους αγγλομαθείς), πριν ξαναπιάσεις το τιμόνι. Με άλλα λόγια ενεργοποίησε ξανά το σώμα σου ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για σένα: κάνε βόλτες πέρα-δώθε στο πάρκινγκ ατενίζοντας την εθνική οδό, μάζεψε μαργαρίτες ή ραδίκια (ό,τι ταιριάζει περισσότερο στο στυλ σου), επανέλαβε τις ασκήσεις που σου έδειξε κάποτε η αεροσυνοδός στο αεροπλάνο για να ξεμουδιάσεις.

Πριν φύγεις από το σπίτι, κάνε και μια επανάληψη στα tip του Ιαβέρη για ασφαλή οδήγηση!

Save

Save

Save

Ως παιδί γένους θηλυκού δεν επέλεγα συχνά για την ευχαρίστησή μου πολεμικά βιβλία. Τον περίφημο «Πόλεμο των κουμπιών» τον διάβασα ενήλικη. Όσο ήμουνα μικρή ο τίτλος του μου θύμιζε μόνον το τσίγκινο κουτί που φύλαγε η γιαγιά στην ντουλάπα της, φίσκα στα κουμπιά, κάθε μεγέθους και χρώματος, άλλα λαμπερά σαν χρυσά ή φιλντισένια, άλλα ντυμένα με υφάσματα, που τα έπαιρνα και έστηνα ιστορίες ειρηνικές.

Στο σχολείο έπαιζα λάστιχο και κυνηγητό. Τα αγόρια όμως έπαιζαν πόλεμο ή κλέφτες κι αστυνόμους που κι αυτό, πόλεμος ήταν. Εγώ έπαιξα πρώτη φορά πόλεμο όταν «χτύπησε» ο σεισμός του ’81 την Αθήνα και φιλοξενούμασταν «σεισμόπληκτοι» οικογενειακώς στο λυόμενο κάποιων γνωστών στην Κερατέα και ξαμολιόμουνα με μια αγοροπαρέα στα γύρω χωράφια. Εκεί υποδυόμασταν τους αγαπημένους μας ήρωες από τη σειρά κινουμένων σχεδίων G-Force, ανεβαίναμε πάνω στα λιόδεντρα-διαστημόπλοια και δίναμε μάχες. Επιτέλους ένιωθα το τίναγμα της αδρεναλίνης των πολεμικών συρράξεων και κατανοούσα για πρώτη φορά το πολεμικό μένος των αγοριών.

Οι κυρίες Μαρία Αγγελίδου (συγγραφέας και μεταφράστρια) και Ελένη Σβορώνου (συγγραφέας και υπεύθυνη του Προγράμματος Κατάρτισης Ενηλίκων στο WWF Ελλάς) στο σεμινάριο «Ο πόλεμος στο παιδικό βιβλίο» ανασκαλεύουν εκείνα τα βιβλία που δεν διάβασα και προτείνουν ευφάνταστες ασκήσεις επί χάρτου στους συμμετέχοντες που θέλουν να ανακαλύψουν και να καταγράψουν πολεμικές ιστορίες του παρόντος ή του παρελθόντος, πολέμους οικογενειακούς, έρωτες-πολέμους, πολέμους εντός της ψυχής τους κοκ.

Είναι απίστευτα πλούσιο το υλικό σε παιδικά βιβλία που μιλάνε για πόλεμο από το 1900 και δώθε. Βλέπεις ο πόλεμος πουλάει, σε όλες τις εποχές. Βιβλία που γράψανε κυρίως Γάλλοι και Γερμανοί, οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι της ευρωπαϊκής σκηνής του εικοστού αιώνα. Η εκδοτική παραγωγή κορυφώνεται όσο πλησιάζουμε τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο μα δεν χάνει το φόρτε της ούτε και μετά τη λήξη του πρώτου «μεγάλου» πολέμου, του πρώτου πολέμου που προκάλεσε μαζικούς θανάτους αμάχων στο σύγχρονο δυτικό κόσμο. Συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι στον Α’ παγκόσμιο δεν υπήρχαν κληρωτοί, οι στρατοί ήταν μισθοφορικοί, ήταν τότε που η προπαγάνδα των κυβερνήσεων φρόντιζε να φυτέψει για πρώτη φορά στο μυαλό του κάθε πολίτη ότι δενυπάρχει καλύτερο από το να πεθάνει για την πατρίδα.

Ο πόλεμος συχνά παρουσιάζεται στα βιβλία των μικρών ως κάτι αστείο – γιατί πώς αλλιώς να ξορκίσεις τον φόβο για κάτι τόσο τρομερό; Οι εχθροί είναι πάντοτε δειλοί και χαζοί, τους φωνάζουμε με αστεία ονόματα για να τους υποτιμήσουμε και να τους ξεφοβηθούμε. Στα βιβλία άλλοτε τα παιδιά παίζουν πόλεμο και άλλοτε συμμετέχουν στον πόλεμο βοηθώντας τους μεγάλους. Ο πόλεμος καταργεί το σαβουάρ βιβρ και τα επιτρέπει όλα, μέχρι και τα βρωμόλογα, αφού γράφτηκε πριν από 100 περίπου χρόνια σε γαλλικό παιδικό βιβλίο ότι «Αυτοί οι γερμανοί είναι πολύ βρωμιάρηδες. Μέχρι και τα ‘περιστέρια’ τους κλάνουν!» (στη γερμανική η λέξη που χρησιμοποιείται για το αεροπλάνο είναι η ίδια που χρησιμοποιείται για το περιστέρι).

Πόλεμοι συνεχίζουν να μαίνονται σε διάφορες περιοχές του πλανήτη, ωστόσο οι καιροί αλλάζουν και μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου εμφανίζονται συχνά στην παιδική λογοτεχνία και φωνές σκεπτικές ως προς τον πόλεμο, φωνές αντιπολεμικές, αντιηρωικές, ιδιαίτερα μετά τα αντιπολεμικά κινήματα των νέων στις δεκαετίες 60 και 70 σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και ΗΠΑ. Βιβλία για παιδιά όπως Οι κατακτητές του David McKee σπέρνουν καινά δαιμόνια, μας βάζουν να κοιταχτούμε στον καθρέφτη πόσο μας αλλάζει ο πόλεμος, νικητές και ηττημένους.

Όσο επιχερηματολογούμε για την παρουσίαση του πολέμου από τους μεγάλους μέσα στα παιδικά βιβλία μας πολιορκούν γλάροι που κρώζουν γύρω από την ταράτσα του Ιανού (ναι, είμαστε στην οδό Σταδίου). Αυτοί μάλλον έλκονται από τα σκουπίδια της πόλης. Τα βιβλία δεν θα μας δώσουν απαραίτητα τις σωστές απαντήσεις αλλά μπορούν να μας προβληματίσουν για το πώς εμείς μιλάμε στα παιδιά μας για τον πόλεμο, με τι χρώματα τον παρουσιάζουμε, αν στην ουσία τον εξυμνούμε ή τον κατακεραυνώνουμε. Είτε λέγεται Β’ παγκόσμιος, είτε λέγεται πόλεμος στη Συρία ή οικονομικός πόλεμος στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα.

Ιανός, Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής, Παιδικό και νεανικό βιβλίο: Ο πόλεμος στο παιδικό βιβλίο, συντονίστριες Μαρία Αγγελίδου, Ελένη Σβορώνου

Ξέρετε από Σαίξπηρ; Για μένα που μέχρι τώρα δεν είχα την τύχη να δω σαιξπηρικές παραστάσεις στο φυσικό τους πλαίσιο (ελισαβετιανά θέατρα στη βρετανική νήσο, αγγλοσάξωνες ηθοποιοί με την ανάλογη προφορά και εκφορά λόγου), ο Σαίξπηρ είναι τηλεοπτικές παραγωγές του BBC με σκοτεινά σκηνικά και βαρύγδουπα ονόματα ηθοποιών, ο Μακμπέθ στο πρωτότυπο που διδάχτηκα στα σχολικά χρόνια ως δείγμα της αγγλικής λογοτεχνίας

(και αγόρασα τη μετάφραση του Βασίλη Ρώτα για κλέβω στο μάθημα ) και μια εκδρομή στη Βερόνα όπου αγνάντεψα το μπαλκόνι της Ιουλιέτας και χούφτωσα κατά το έθιμο τα βυζάκια της Ιουλιέτας. Μεγάλη χαρά μου κάποιες διασκευές του Kenneth Branagh στα πιο ελαφρά έργα του Σαίξπηρ όπως το Πολύ Κακό για το Τίποτα.

Όμως τώρα μπορώ να προσθέσω στο resumé μου τη διασκευή του Ονείρου καλοκαιρινής νύχτας από την Εταιρεία Θεάτρου Θέση, εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενων. Και αναφώνησα ναι, το θέατρο μπορεί να είναι απολαυστικό, διασκεδαστικό, οργασμικό, να το ευχαριστιέσαι μέχρι το μεδούλι σου, που λέει και μια φίλη. Και ο Σαίξπηρ να γίνεται πιο εύληπτος και συμπαθής στο ευρύ κοινό χωρίς να χάνει την αίγλη του.

Τα παιδιά της ομάδας είναι όλοι τους νεαροί ηθοποιοί που πραγματικά «τα δίνουν όλα» πάνω στο σανίδι, απαγγέλουν, χορεύουν, κάνουν ακροβατικά, τραγουδούν ακομπλεξάριστα και αυτοσχεδιάζουν με έμφυτη σοφία. Το κέφι και η ζωντάνια της ομάδας είναι μεταδοτικά και ανασηκώνουν το στόμα σε μόνιμο χαμόγελο που αν αφεθείς, μεταμορφώνεται σε γέλιο στα πιο χιουμοριστικά σημεία της παράστασης.

Σαίξπηρ. Μεγάλη χαρά. Όχι πια μόνον Kenneth Branagh. Πάτε στο Θησείον, Ένα θέατρο για τις τέχνες (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή), όσο ακόμα προλαβαίνετε. Μέχρι τις 29 Μαΐου, Πέμπτη, Παρασκευή, Σαββατο στις 21:15, Κυριακή 18:00 και 21:15. Η παράσταση διαρκεί 80 λεπτά. Κράτηση οπωσδήποτε στο 210 3255444.

Εφηβεία. Δεν έχει κάρτα ούτε λουλούδια. Δεν θέλει καν να σε συνοδέψει στο φιλικό κυριακάτικο γεύμα που σας έχουν καλέσει. Happy mother’s day! Σε τρία χρόνια ίσως γιορτάσουμε πάλι. Την υγειά μας να ‘χουμε!