Η κυρία Ζ κουβαλούσε σίγουρα πάνω από 80 χειμώνες πάνω στην καμπουρίτσα της – βλέπεις η οστεοπόρωση και η κύφωση μπορούν να γίνουν ανελέητες για μας τις γυναίκες από μια ηλικία και μετά. Η φωνή της όμως βγήκε ζωηρή και με τσαγανό – όχι τρεμάμενη φωνή ηλικιωμένης – καθώς χαιρετούσε με φιλική οικειότητα την ταμία του βιβλιοπωλείου που φαινόταν να γνωρίζει.

Εορταστικόν ποστ, για τις απανταχού Κατερίνες, και χρόνια τους πολλά, πάρα πολλά για χτες! Κατερίνα, πολύ αγαπητό γυναικείο όνομα, πολυτραγουδισμένο και γι’ αυτό ζηλευτό για μάς τις υπόλοιπες που δεν μας έχει βρε παιδί μου τραγουδήσει κανείς. Επίσης δεν έχει ανδρική εκδοχή (δεν υπάρχει Κατερίνος), οπότε θηλυκότητα εις το τετράγωνο!

Πριν από δύο χρόνια γνώρισα την Κωνσταντίνα Κατσανά, διαιτολόγο-διατροφολόγο (αριστούχο παρακαλώ), μισό από τις προσωπικές μου αναζητήσεις και μισό από την καλή μου τύχη. Ήταν μια περίοδος που αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω πράξη τη φροντίδα του ταλαιπωρημένου μου σώματος, το οποίο έβαζε διαρκώς παραπανίσιο βάρος, υπέφερε από μυοσκελετικούς πόνους και γενικώς μου παραπονιόταν με κάθε δυνατό τρόπο.

Φέτος κλείνω 20 χρόνια ως διαζευγμένη γυναίκα και πιο συγκεκριμένα ως διαζευγμένη μαμά. Τα μισά από αυτά ως ελεύθερη και τα άλλα μισά σε σχέση.

Σήμερα το μεσημέρι παρήγγειλα φαγητό ντελίβερι μέσω γνωστής διαδικτυακής πλατφόρμας.

Την προσοχή μου κίνησε ο ήχος από μαχαιροπίρουνα και πιάτα που συνοδεύουν το στρώσιμο τραπεζιού από την αυλίτσα ενός γείτονα, αθέατη στο εσωτερικό της από τις φυλλωσιές. Με συν-κίνησε αυτός ο ήχος μέχρι βαθιά μέσα μου όσο δεν φαντάζεσαι!

Τα τελευταία 20 χρόνια είμαστε μια οικογένεια των δύο σε αυτό το σπίτι. Εντάξει, για μια δεκαετία είχαμε και τη γάτα μας, την Ατρόμητη.

Την τελευταία ημέρα του χρόνου οι κεφαλλονίτες φίλοι μου εύχονται “καλή σας αποκοπή” και μ’ αρέσει αυτό!