Είναι τόσο πολλά τα διαφορετικά καλά και κακά συναισθήματα που έχω βιώσει τα τελευταία δύο εικοσιτετράωρα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο που δεν έχω καταφέρει ακόμα να τα επεξεργαστώ, γυρίζουν μέσα μου σαν αχώνευτο φαγητό.

Οι Κυριακές είναι λιγάκι δύσκολες αυτήν την περίοδο. Σήμερα είχε ένα τσικ δυσκολίας παραπάνω. Βγήκα όμως για έναν μικρό περίπατο 15 λεπτών για να ξεμουδιάσω και συνάντησα έναν μάλλον νέο άντρα ο οποίος με σοβαρότητα και μεθοδικότητα τάιζε κάποιες γάτες της γειτονιάς.

Σήμερα ήταν μια ημέρα που όλα κύλισαν ρολόι. Ακόμη και το κούριερ ήρθε την λιγοστή ώρα που έμεινα σπίτι (αυτό ισοδυναμεί με κερδισμένο λαχείο!).

Όταν ήμουν μικρή ο Θεός κατοικούσε σε ένα πολυκαιρισμένο εικόνισμα με δυσδιάκριτες μισοσβησμένες μορφές πάνω σε τραχύ ξύλο κρεμασμένο πάνω από το στρογγυλό τραπέζι της δρύινης τραπεζαρίας. Τώρα μάλλον έχω απομείνει δίχως Θεό οπότε αναγκαστικά για να τα καταφέρω πρέπει να ενισχύσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους και ακόμα πιο πολύ σ’ εμένα – δύσκολο καθήκον.

Την τελευταία ημέρα του χρόνου οι κεφαλλονίτες φίλοι μου εύχονται “καλή σας αποκοπή” και μ’ αρέσει αυτό!

Ο παππούς Μήτσος ήταν εργοδηγός στον ΟΣΕ, εργαζόταν στη συντήρηση των γραμμών του τρένου. Ο θείος Γαληνός, καρδιακός του φίλος και κατόπιν σύγγαμπρος (παντρεύτηκε την αδελφή της γιαγιάς μου), δούλευε μηχανοδηγός στον ΟΣΕ.

Ο γιος μου πέρασε τα 20ά του γενέθλια στο κρεβάτι με βαρβάτη λοιμώδη μονοπυρήνωση. Αναρρώνει αλλά ακόμα χρειάζεται προσοχή.