Φωταγωγηθείτε!
Φωταγωγηθείτε!
Οι βιτρίνες
«Έξις δευτέρα φύσις» έλεγε ο παππούς μου που του αρέσανε τα αρχαιοπρεπή αποφθέγματα.
Η μπανανιά
Καλησπέρα. Η καθιερωμένη απογευματινή βόλτα, όταν προλαβαίνουμε το φως της ημέρας μας έφερε μπροστά σε μια μπανανιά.
Ουρανός με λέπια
Έτσι ήταν την Παρασκευή ο ουρανός, ένας γαλανός καμβάς γεμάτος μπακλαβαδωτά λευκά συννεφάκια. Mackerel sky το λένε οι Άγγλοι, ουρανός – σκουμπρί, γιατί τα λευκά συννεφάκια είναι αλφαδιασμένα κλιμακωτά, όπως τα λέπια στη ράχη του ψαριού.
Εσύ, φιλάς;
Ήρθε ο Covid. Ήρθε η καραντίνα. Κάποιοι ξαναγυρίσαμε κανονικά στις δουλειές μας, άλλοι γίναμε όψιμοι remote workers, κάποιοι έχασαν τη δική τους δουλειά και δεν είναι πια σαν τους άλλους. Μετά για τους πιο τυχερούς ήρθαν και οι καλοκαιρινές διακοπές. Δειλά-δειλά αρχίσαμε να ξαναβλέπουμε φίλους. Από τότε στις πρώτες συναντήσεις μας… στιγμές αμηχανίας.
Ανοίγω το στόμα μου. Ημερολόγιο. Ημέρα 18. Τελευταία.
Καλό μήνα! Με προοπτικές, διαφορετικές, καλύτερες ή χειρότερες δεν ξέρω, πάντως μου αρέσει που υπάρχουν προοπτικές.
Ανοίγω το στόμα μου. Ημερολόγιο. Ημέρα 17
Ναι το ξέρω, λείπουν μέρες από το ημερολόγιό μου. Μα αποφάσισα να βάζω αριθμό μόνο στις ημέρες για τις οποίες γράφω. Μέρες που δεν κράτησα σημειώσεις είναι σαν να μην τις έζησα. Γι’ αυτό άλλωστε κρατάω ημερολόγιο, για να κρατήσω στη συνείδησή μου ότι ήμουν εδώ (στον πλανήτη Γη) αυτές τις μέρες.
Ανοίγω το στόμα μου. Ημερολόγιο. Ημέρα 16
Χτες βράδυ είδα το “Καναρινί ποδήλατο”, μια ελληνική ταινία του 1999 που σε αφήνει με μια γλυκιά αλλά όχι γλυκερή αίσθηση εμπιστοσύνης στο ανθρώπινο είδος και στους καλούς δασκάλους και όχι μόνον του σχολείου.
Ανοίγω το στόμα μου. Ημερολόγιο. Ημέρα 15
Με κούρασε η καραντίνα: έχει αρχίσει να μου λείπει πολύ η σωματική επαφή.
Κι ενώ η αίσθηση της αφής μου υποφέρει από πείνα, κάνω υπερ-αναπλήρωση”ταΐζοντας” τις υπόλοιπες αισθήσεις μου με ερεθίσματα:
Ανοίγω το στόμα μου. Ημερολόγιο. Ημέρα 14
Σήμερα σου έχω τροφή για το σώμα και για το πνεύμα σου. Για το πνεύμα και για το σώμα σου.