Στα πλήκτρα

Περπατώντας το καλοκαίρι

31/08/2015 2 Σχόλια

«Στην ελληνική μυθολογία ο Καιρός είναι η προσωποποίηση της τύχης, της τυχερής στιγμής που πρέπει κανείς να αδράξει, η ικανότητα να παρέμβει αποτελεσματικά στη ροή των γεγονότων» γράφει η Yvonne Mostard από την Ολλανδία κάτω από την εικαστική της δημιουργία, ένα γυναικείο κεφάλι που το στεφανώνουν κλαδιά αμπελιού και φύλλα χρυσού.

Μία τέτοια μικρή και τυχερή στιγμή άδραξα όταν αποφάσισα να γίνω κομμάτι της «εικαστικής περιπλάνησης» στον Μουντάδο της Τήνου που ευαγγελιζόταν μια αφίσα. Στα λημέρια της τέχνης έχουμε μάθει συχνά οι λέξεις άλλα να λένε και άλλα να εννοούνε γι’ αυτό δεν ήμουν απολύτως βέβαιη τι περιλάμβανε μια εικαστική περιπλάνηση ωστόσο, η αγγλική μετάφραση art walking για τους αλλοδαπούς δεν μου άφηνε και πολλές αμφιβολίες. Η αγγλική έχει λιγότερα τερτίπια: Waling is walking! Θα περπατούσαμε λοιπόν. Είχα και καλή παρέα. Μέσα!

Έτσι ανακάλυψα ένα χωριό από τα λιγότερα γνωστά του νησιού με σπιτάκια ταπεινά και μερικά λιγότερο ταπεινά που κατηφόριζαν μια τυπική ξερή κυκλαδίτικη πλαγιά και είχαν γύρω τους έναν μικρό φτιαχτό παράδεισο με λουλούδια και δέντρα φυτεμένα από χέρι ανθρώπου, με ασβεστωμένες αυλές και αυλόθυρες με κιγκλιδώματα. Και βέβαια ατελείωτα σκαλιά και περιποιημένα πλακόστρωτα.

Τα εικαστικά δημιουργήματα-σκοπός της περιπλάνησης, καμωμένα από τα χέρια καλλιτεχνών από όλη την Ευρώπη, είχαν το καθένα το δικό του ενδιαφέρον και ήταν στρατηγικά τοποθετημένα δίπλα σε κάθε ξινάρι (δηλαδή δημόσια βρύση με μαρμαρένια ξόμπλια) του χωριού. Όπως καταλάβατε, είχε πολλές βρύσες! Ως άλλοι κοντορεβυθούληδες ψάχναμε για σημάδια στις πλάκες που πατούσαμε ενώ ρίχναμε και ματιές στον καλαίσθητο χάρτη-οδηγό που είχε τυπωθεί για την περίσταση και περίμενε τους επισκέπτες στο έμπα του χωριού σε πολλά αντίτυπα στοιβαγμένα με βότσαλο στην κορυφή για το φόβο του αέρα μαζί με κέρασμα αμυγδαλωτό που η εν λόγω λιχούδα καταχώνιασε στην τσέπη για να το χαρεί στο τέλος της διαδρομής.

Κάπου ανάμεσα στους αριθμούς και τα πατήματα του χάρτη μαγνητίστηκα από τον ήχο μιας ψαλμωδίας, που ακουγόταν πολύ φιλική, του κόσμου ετούτου και όχι του επέκεινα, και ήθελα οπωσδήποτε να βρω την πηγή της. Έτσι, παρεκκλίναμε με τη φίλη μου από τα εικαστικά καλούδια για να βρεθούμε μερικά σκαλιά πιο πάνω, σε ένα εκκλησιδάκι «αρχαίο» όπως με πληροφόρησε ένας γηγενής, μια Παναγίτσα σε μέγεθος δωματίου, ασβεστωμένη απέξω, με χοντρούς πέτρινους τοίχους και ξύλινα τέμπλα ζωγραφισμένα πολύχρωμα μια φορά και έναν καιρό από το χέρι λαϊκού καλλιτέχνη.

Μέσα, οι ψάλτες άρρενες κάτοικοι του χωριού υμνούσαν εκείνον που πίστευαν χωρίς περιττά. Σιγά-σιγά το εκκλησίασμα πλήθαινε, μαζευόταν κόσμος, ακόμα και έφηβοι, όλοι με τα καλά τους. Οι περισσότεροι μπαίνανε μέσα, ανάβανε το κερί τους, προσκυνούσανε και κάθονταν να ακούσουν τη λειτουργία στο πεζούλι του αυλόγυρου, γιατί μέσα την εκκλησία-κόσμημα ο αέρας ήταν λιγοστός και ζεστός. Εκεί αγκυροβολήσαμε κι εμείς. Ευτυχώς φορούσα κι εγώ τα σχετικώς καλά μου. Δεν θα ήθελα να αποτελώ παραφωνία σε εκείνη την τόσο αληθινή γιορτή.

Με το αμυγδαλωτό στην τσέπη, πολλές εικόνες τυπωμένες στον σκληρό του εγκεφάλου και λίγες στο κινητό πήραμε το δόμο της επιστροφής καθώς έδυε ο ήλιος. Οι παρευρισκόμενοι μάλλον γνωρίζονταν όλοι μεταξύ τους γιατί πριν προλάβω να κατέβω τα σκαλάκια που χώριζαν την Παναγίτσα από το μονοπάτι άκουσα τα δύο γερόντια που καθόντουσαν δίπλα μου να συνομιλούν μεταξύ τους: «Από πού ήταν η κοπέλα;»

Συνεχίστε την ανάγνωση

Έφτιαξα

Δώσε μου μούσλι

25/08/2015 2 Σχόλια

Η νέα μου διατροφική μανία ακούει στο όνομα μούσλι. Ξέρω βέβαια ότι δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας. Ωστόσο, εγώ η αδαής πίστευα ότι το να τρως μούσλι σήμαινε να αγοράζεις από το ράφι του σουπερμάρκετ, το αφιερωμένο στα δημητριακά, τη χάρτινη συσκευασία που γράφει μούσλι και είναι ένα μίξ από δημητριακά, σταφίδες και άλλα αποξηραμένα φρούτα, ξηρούς καρπούς, και ό,τι ακόμα βάζει ο νους, και να το σερβίρεις σ’ ένα μπολ με γάλα όπως και τα υπόλοιπα δημητριακά πρωινού. Το έχω δοκιμάσει, το βρήκα σκληρό, άνοστο, κάνει κράτσα-κρούτσα και σφηνώνεται ανάμεσα στα δόντια. Αμ δε.

Λοιπόν, το αυθεντικό μούσλι ,όπως μου αποκάλυψε φίλη που έζησε για χρόνια στην Ελβετία, βασίζεται στις νιφάδες βρώμης που τις μουσκεύεις αποβραδίς με γάλα, υποκατάστατό του (π.χ. γάλα αμυγδάλου, ρυζιού κλπ) ή με νερό και λίγες σταγόνες λεμονιού όπως το πρωτοέκανε ο ελβετός γιατρός Maximilian Bircher-Benner που το λανσάρισε με επιτυχία περί τα 1900. Πάνω λοιπόν από το στρώμα μουσκεμένης βρώμης απλώνεις ό,τι σου αρέσει-ό,τι σου βρίσκεται από ψιλοκομμένους-κοπανισμένους ξηρούς καρπούς (βλέπε φουντούκια, αμύγδαλα, φιστίκια κλπ) και/ή αποξηραμένα φρούτα (βερίκοκα, σύκα, γκότζι μπέρι που είναι της μοδός). Εγώ τη δεύτερη στρώση μερικές φορές την παραλείπω. Από πάνω έρχεται τρίτη στρώση με ψιλοκομμένα φρέσκα φρούτα εποχής που βρίσκονται στο ψυγείο ή στο πανέρι σου. Και ως τέταρτη και τελευταία στρώση απλώνουμε ένα ωραιότατο σεντονάκι γιαουρτιού, λευκότατο και λαχταριστό σαν την πρώτη μέρα της δημιουργίας (έτσι όπως τη φαντάζομαι εγώ δηλαδή). Από πάνω, αν είσαι λιχούδης άνθρωπος σαν κι εμένα μπορείς να πασπαλίσεις λίγη-τοσιδούλα ζάχαρη, στέβια ή άλλο γλυκαντικό που θα λιώσει έτσι κι αλλιώς στο ολονύχτιο μούλιασμα στο ψυγείο και δεν θα φαίνεται την επομένη, άρα δεν χρειάζεται να το ομολογήσεις καν σε όποιον το σερβίρεις!

Επειδή μου αρέσει και να ενημερώνομαι, το μούσλι (muesli), που γερμανιστί σημαίνει μείγμα, το επινόησε ο εναλλκατικός για την εποχή του γιατρός Maximilian Bircher-Benner για να θεραπεύσει τους ασθενείς της κλινικής του σ’ ένα πρόγραμμα που περιλάμβανε υγιεινή διατροφή (χωρίς κρέας και άσπρο αλεύρι), νυχτερινή κατάκλιση στις εννιά, γυμναστική και ζόρικη κηπουρική εργασία (όχι να μαζεύουμε τριαντάφυλλα στο καλαθάκι και να νομίζουμε ότι κάνουμε τους κηπουρούς). Δεν ήταν βέβαια παρθενογένεση στο μυαλό του γιατρού. Όπως μας λέει, προσφέρθηκε κάτι παρεμφερές σ’ εκείνον και τη γυναίκα του από βοσκούς σε μια πεζοπορία τους πάνω στις ελβετικές Άλπεις. Πήρε πολλές ιδέες παρατηρώντας τους βοσκούς των Άλπεων για τους οποίους πίστευε ότι είχαν εξαιρετικά υγιεινό τρόπο ζωής.

Πίσω στο ψυγείο μου τώρα. Η δική μου καλοκαιρινή εκδοχή του μούσλι έχει βρώμη μουσκεμένη με γάλα, κάτι νιφάδες καρύδας που αγόρασα σε μια κρίση υγιεινής διατροφής οι οποίες ήταν σκληρές σαν χαρτί αλλά το βραδινό μούλιασμα τις κάνει απαλές και αφήνουν και ωραίο άρωμα, ψιλοκομμένα ροδάκινα και παραδοσιακό πρόβειο γιαούρτι χωρίς την πέτσα. Από πάνω πασπαλίζω λίγη στέβια που επίσης είχε αγοραστεί σε κρίση υγιεινής διατροφής και ξέμεινε.

Και έχω κυριευτεί από μουσλι-μανία! Το τρώω οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Σήμερα ήμουν λίγο αδιάθετη εξαιτίας ενός δοντιού και το έφαγα αντί μεσημεριανού! Είναι ευεργετικό για το γαστρεντερικό σύστημα και για τη σιλουέτα! Και, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, αποδείχτηκε ιδανικό comfort food που για μένα σημαίνει κορεσμός, ικανοποίηση, αίσθηση ασφάλειας. Ζήτω το μούσλι!

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είδα κι άκουσα

Μικρός θησαυρός σε μπλε και άσπρο

14/08/2015 1 Σχόλιο

Στις παραλίες του νησιού μας συμβαίνουν μαγικά πράγματα. Όχι κάθε μέρα όμως. Ούτε τις μέρες που τα περιμένεις με το ντουφέκι να συμβούν. Γιατί όλοι έχουμε κάτι μέρες που λέμε αχ και να μου τύχαινε κάτι ξεχωριστό σήμερα, να κέρδιζα το λαχείο, να γνώριζα τον άντρα/τη γυναίκα της ζωής μου, να έβλεπα ένα διπλό ουράνιο τόξο και δεν συμμαζεύεται. Και τότε όχι μόνο δεν συμβαίνει τίποτα το εντυπωσιακό μα, θαρρείς για να μας εκνευρίσει περισσότερο, δεν συμβαίνει ούτε κάτι τόσο δα μικράκι, κάτι που να χρωματίσει τη μονοτονία της καθημερινότητας, να σπάσει τη γκίνια και να διώξει τη γκρίνια.

Και όσο οι προσδοκίες μεγαλώνουν τόσο οι πιθανότητες να συμβεί κάτι όμορφο ή μάλλον να ανοίξουμε τα μάτια μας για να παρατηρήσουμε το όμορφο που εκτυλίσσεται παραδίπλα, μικραίνουν. Απίστευτο πώς μας ταλαιπωρούν οι προσδοκίες μας, πώς υφαίνουν γύρω μας ένα κουκούλι που απομονώνει και απομακρύνει από τη χαρά και την ικανοποίηση, πώς μας εμποδίζουν να σκεφτούμε προς όφελός μας τελικά.

Ένα απόγευμα λοιπόν που είχα πάει για μπάνιο με τα παιδιά και είχα τιςκλειστές μου κουρδίστηκα και αποφάσισα ξαφνικά ότι για εκείνο μόνο το απόγευμα δεν θα ζητούσα τίποτα από το Θεό-τη φύση-τη μοίρα μου και απλώς θα αφηνόμουν στις αισθήσεις μου να χαρώ το νερό της θάλασσας, τα βοτσαλάκια, τα χρώματα της δύσης.

Αφού έκανα τη βουτιά μου άρχισα να περπατάω πλάι στο κύμα προσηλωμένη στο τρίξιμο που έκαναν τα βοτσσαλάκια κάτω από τις γυμνές μου πατούσες. Κι εκεί που μετρούσα την παραλία με τα βήματά μου κάτι ξεχώρισε ανάμεσα στα πετραδάκια, κάτι μικρό, άσπρο και μπλε, που δεν έμοιαζε να το έχει φτιάξει η φύση αλλά ανθρώπινα χέρια.

Το σήκωσα στα χέρια μου για να το εξετάσω από κοντά. Ήταν ένα μικρό θραύσμα λευκής πορσελάνης με μπλε σχέδια που το κύμα του είχε λειάνει τις αιχμές όπως κάνει με όλα τα πράγματα που συναντάει στο διάβα του. Άραγε από πού είχε έρθει. Από κάποιο εξοχικό ευκατάστατων αστών που δειπνούσαν με λινό τραπεζομάντιλο και σερβίτσιο 12 τεμαχίων με μπλε και άσπρα σχέδια; Από την κούπα του καφέ που χάρισε σε κάποιον φοιτητή η αγαπημένη του; Από την πιατέλα με τα κινέζικα σχέδια που έφερε ένας παππούς στη γυναίκα του από κάποιο ταξίδι όταν άλλοτε μπάρκαρε με τα καράβια;

Φυσικά δεν θα μπορούσα να ξέρω. Ξέρω μόνο πως μου αρέσουν τα χρωματιστά βοτσαλάκια και οι ανθρωπινες ιστορίες. Και πως τη μέρα που δεν ζήτησα τίποτα η θάλασσα μου έστειλε δώρο ένα μικρό ανεκτίμητο θραύσμα της ιστορίας κάποιων άλλων ανθρώπων. Το έχω φυλάξει αυτό το θραύσμα μέσα σ’ ένα διάφανο πουγγί, σε μια γωνιά του ταξιδιωτικού μου νεσεσέρ, δίπλα στις κρέμες, το καθρεφτάκι και τη λίμα για τα νύχια. Συνήθως χάνεται κάτω από το σωρό των μικροπραγμάτων που γεμίζουν το παραφουσκωμένο τσαντάκι. Όταν όμως αδειάζω το περιεχόμενό του για να αναζητήσω κάτι χρήσιμο, τότε ξεπηδάει θυμίζοντας μου ότι κάτι ξεχωριστό κρύβεται ανάμεσα στα υπάρχοντά μου.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Είδα κι άκουσα, Έφηβοι

Όμορφα λόγια

26/07/2015 3 Σχόλια

Γνώρισα δύο άντρες από το τρελό νησί.

Ο ένας είχε την ηλικία του μπαμπά μου και φώναζε όλα τα κορίτσια «κόρη μου». Ο άλλος ήταν συνομήλικός μου και φώναζε όλα τα κορίτσια «ομορφιά μου».

Μεγάλο πράγμα οι λέξεις. Οι λέξεις χτίζουν εικόνες κι οι εικόνες χτίζουν τον κόσμο που πιστεύουμε και στον οποίο επιλέγουμε να ζήσουμε. Κάποιες λέξεις μας χαϊδεύουν και μας εκπαιδεύουν να αγαπάμε περισσότερο τον εαυτό μας και άλλες είναι χαστούκια που μας γδέρνουν την αυτοεκτίμηση και μας αφήνουν πληγές που προσπαθούμε συνεχώς να γιατρέψουμε.

Ο άνθρωπος λοιπόν που έλεγε όλα τα κορίτσια «κόρη μου» ήταν φροντιστηριακός δάσκαλος και είχα την τύχη να είναι δάσκαλός μου. Μας δίδαξε τη μέθοδο και την οργάνωση σε όλες τις «κόρες» και τα παλικάρια του. Γνώριζε να είναι τρυφερός και αυστηρός συγχρόνως με τις εφηβικές ψυχές. Αγαπούσε τη δουλειά του και μετέφερε το μήνυμα ότι η δουλειά και η γνώση είναι χαρά εφόσον την έχεις επιλέξει.

Το αγόρι τώρα που έλεγε όλα τα κορίτσια «ομορφιά μου» ήταν η προσωποποίηση της χαράς της ζωής. Γελαστός, χιουμορίστας, αφοσιωμένος στους φίλους και ερωτιάρης με τα κορίτσια. Γενναιόδωρος στις τρυφερές κουβέντες, χάιδευε τα αφτιά των κοριτσιών με τα λόγια ανεξαρτήτως αν είχε σκοπό να τις αγγίξει με τα χέρια του. Και είχε επιδέξια χέρια που ήξεραν να δουλεύουν καλά το ξύλο και το πινέλο με τα χρώματα.

Να, τέτοια πράγματα θυμήθηκα όταν έπεσα πάνω στην ωραία φωτογραφία του philos που γνωρίζει πώς να αιχμαλωτίζει με τον φακό του στιγμές και συναισθήματα. Και της κρέμασα σκουλαρίκια, δυο δικές μου αναμνήσεις που θέλω να φυλάξω, ακόμα και αν κάποτε η μνήμη μου πάψει να με υπηρετεί. Γιατί οι λέξεις μπορούν να χαϊδεύουν και η ζωή χρειάζεται χάδια!

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Διάβασα, Είδα κι άκουσα, Έφτιαξα

Να μου πάρω τη λύπη, να μου δώσω τη χαρά

11/07/2015 1 Σχόλιο

Τις τελευταίες μέρες που μοιραζόμαστε μια δύσκολη πραγματικότητα στην Ελλάδα, υπάρχουν στιγμές που νιώθω να πνίγομαι άλλοτε από τις αντικειμενικές δυσκολίες και άλλοτε από το βάρος της υπερενημέρωσης από τα μίντια, που με χαλάει από όποιον ιδεολογικό χώρο και αν προέρχεται. Γι’ αυτό αναζητώ ιδέες και δράσεις που θα μου δώσουν δύναμη για να συνεχίσω.

Διαβάζοντας την τελευταία ανάρτηση της aspaonline βρήκα όμορφες ιδέες, χαμογέλασα αλληλέγγυα με κάποιες κοινές στρατηγικές και σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν να μοιραστούμε όλοι μας στο διαδίκτυο τα πράγματα που μας βοηθάνε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας αλώβητη (όσο μας παίρνει), την καρδιά μας ανοιχτή και τον νου μας καθαρό αυτές τις ζόρικες ημέρες.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA — http://mrg.bz/O8jOGU

Οι δικές μου άγκυρες αυτό το διάστημα είναι οι εξής:

• Συμμετείχα σε μία παράσταση με το τμήμα λατινοαμερικάνικων χορών του δήμου μας και αυτό ήταν τρία σε ένα: κίνηση-εκτόνωση, δημιουργικότητα, προσφορά θεάματος στους συμπολίτες μου. Οι εντατικές πρόβες των τελευταίων εβδομάδων έδιναν διέξοδο στον εκνευρισμό, ακόμα και στον φόβο που κάποιες στιγμές με κυρίευε. Η παράσταση είχε ελεύθερη είσοδο κα το θεατράκι το δήμου γέμισε. Υπήρχαν πολλές ομάδες με διαφορετικές χορογραφίες για όλα τα γούστα. Ο κόσμος το ευχαριστήθηκε και μας φίλεψε με ωραία χειροκροτήματα. Μην χάνετε ευκαιρίες να ασκηθείτε σωματικά με οποιοδήποτε τρόπο, βοηθάει στην ευλυγισία του σώματος και της σκέψης και είναι λυτρωτικό. Άλλωστε όλον τον Ιούλιο έχουν δωρεάν είσοδο τα γυμναστήρια και τα κολυμβητήρια του δήμου Αθηναίων (http://sports.in.gr/othersports/article/?aid=1500010822). Ελεύθερη είσοδο έχουν και πολλές από τις παραστάσεις των φεστιβάλ των δήμων.

• Ξεκαθάρισα –πέταξα χαρτιά περασμένων χρόνων και δεκαετιών (σημειώσεις, περιοδικά, παλιά σχολικά βιβλία του παιδιού). Χτες μία φίλη ανακοίνωσε στο Facebook ότι ξεκαθαρίζει την ντουλάπα της από όσα ρούχα της δεν της μπαίνουν πια αλλά είναι σε άριστη κατάσταση. Βρήκε άμεση ανταπόκριση από κάποιους φορείς που βοηθούν ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Ακόμα και πράγματα μη υλικά όπως τα μηνύματα στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο μπορεί να πιάνουν χώρο κάπου και να μας δεσμεύουν. Όταν αφήνουμε να φύγουν υλικά αντικείμενα που μας είναι πλέον άχρηστα απαλλασσόμαστε τόσο από τον χώρο που καταλαμβάνουν στο σπίτι μας και από τον χώρο που καταλαμβάνουν στη σκέψη μας. Ελαφράδα και ελευθερία! Με λιγότερα μπαγκάζια προχωράς ευκολότερα μπροστά σε όποια καινούρια πορεία. Σημειώνω ότι η δική μου εκκαθάριση είναι ακόμα σε εξέλιξη.

• Η θέα της καλοκαιρινής θάλασσας γαληνεύει τους περισσότερους. Μη νομίζετε ότι πήγα σε κάποιο εξωτικό μέρος. Στον Πειραιά κατέβηκα, με τον ηλεκτρικό (μηδέν έξοδα μετακίνησης). Αν πάρεις και ένα τοπικό λεωφορείο, Ζέα, Μικρολίμανο, Πασαλιμάνι, Καστέλλα είναι όλα στα πόδια σου και μπορείς να ατενίσεις όσο γαλάζιο θες χωρίς να χρειαστεί να πληρώσεις ούτε ποτό ούτε εισιτήριο. Και είτε το πλοίο φεύγει είτε δεν φεύγει, η δική μας σκέψη απελευθερώνεται και τρέχει όσο μακριά θέλει και μπορεί.

• Όταν πήγα να αγοράσω ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης στο Μοναστηράκι (έχετε καταλάβει ότι χρησιμοποιώ συνέχεια τον ηλεκτρικό αυτές τις μέρες) ο κουλουράς μου πρόσφερε και ένα δώρο. Εγώ προσέφερα μεταφραστικές υπηρεσίες σε δύο φίλους μου. Μία φίλη βελονίστρια προσέφερε κάποιες συνεδρίες στους θεραπευόμενους. Ένας φίλος συγγραφές προσέφερε ένα απόγευμα δημιουργικής γραφής σε επίδοξους συγγραφείς. Η αλυσίδα της αλληλοϋποστήριξης χωράει άπειρους κρίκους. Όλοι σας μπορείτε να κάνετε κάτι μικρό για κάποιον άλλο, φίλο, γνωστό ή παντελώς άγνωστο (ο κουλουράς δεν με είχε ξαναδεί ποτέ στη ζωή του). Μάλιστα, αυτήν την εποχή που οι ελεύθεροι επαγγελματίες αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος δεν καίγεται να αγοράσει τα προϊόντα ούτε τις υπηρεσίες μας – εκτός κι αν είστε γιατροί ή υδραυλικοί γιατί αυτά τα περιστατικά συγκαταλέγονται στα επείγοντα – μπορούμε να εξυπηρετήσουμε κάποιον που το έχει ανάγκη: και εμείς θα νιώσουμε χρήσιμοι και εκείνος θα εισπράξει φροντίδα.

• Τα τελευταία 9 χρόνια κρατάω σε τακτική βάση το ημερολόγιο ευγνωμοσύνης μου. Είναι ένα σημειωματάριο στο οποίο (σχεδόν) κάθε μέρα καταγράφω με απλές σύντομες προτάσεις λόγους για τους οποίους νιώθω ευγνώμων τη συγκεκριμένη μέρα. Όσο πληθαίνουν οι προτάσεις εκεί μέσα, τόσο μεγαλώνει η σιγουριά μου για τη ζωή. Και τις τελείως μαύρες μέρες διαβάζω μονορούφι μία «εβδομάδα ευχαριστιών» και συνέρχομαι!

Εσείς τι κάνετε αυτές τις μέρες για να διατηρήσετε την ψυχική δύναμη και την αισιοδοξία σας. Θα μιλήσετε; Ποιος θέλει να πάρει τη σκυτάλη;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είδα κι άκουσα

Τα κουλούρια της πλατείας

03/07/2015 1 Σχόλιο

Ένα απρόσμενο επαγγελματικό ραντεβού με έφερε στο κέντρο της Αθήνας, στο Μοναστηράκι, 2 το μεσημέρι. Ζέστη, ήλιος εκτυφλωτικός και το στομάχι μου έπαιζε ταμπουρά από την πείνα γιατί δεν είχα προλάβει να μαγειρέψω ούτε να φάω βεβαίως.

Ήθελα κάτι γρήγορο, οικονομικό, που να μην αφήνει ίχνη – δεν μπορείς να φας σουβλάκι με τζατζίκι και μετά να πας σε οποιουδήποτε είδους ραντεβού με το σκόρδο να βγαίνει από κάθε πόρο του κορμιού σου. Έτσι κατέληξα στο γνωστό και αγαπημένο κουλούρι (Θεσσαλονίκης). Χορταίνει, δεν παχαίνει, τονώνει και δεν λερώνει – καλά τα πάω στη ρίμα!

Σταμάτησα λοιπόν στον κουλουρά της πλατείας που διαλαλούσε ότι είχε «φρέσκο και τραγανό» και του ζήτησα ένα. Διάλεξε ένα με την τσιμπίδα και ενώ εγώ ακουμπούσα το 50λεπτό μου στον πάγκο τον είδα να βουτάει και δεύτερο κουλούρι με την τσιμπίδα. Με αφοπλιστικό χαμόγελο μου έτεινε το χάρτινο σακουλάκι με τα δυο τραγανά κουλούρια μέσα. Ε, κι εγώ το πήρα και τον χαιρέτησα με χαμόγελο πλατύ και συνωμοτικό.

Αυτή η πόλη αρχίζει να μαθαίνει την αλληλεγγύη. Μου αρέσει. Και δεν μπορώ να πω ότι ο άνθρωπος φοβήθηκε ότι θα με δει να λιποθυμώ στη μέση του δρόμου, δεν είμαι καμιά αδυνατούλα, τα ‘χω τα πιασίματά μου. Το δεύτερο κουλούρι πάντως δεν το ‘φαγα. Το φύλαξα για τον γιο μου. Το λέω για τους κακεντρεχείς της παρέας. Εξάλλου έχω δηλώσει ότι κάνω δίαιτα – όσο έχω ακόμα το προνόμιο αυτής της επιλογής.

Καλό δρόμο αγαπημένοι μου φιλοευρωπαϊστές και αντιευρωπαϊστές. Ετοιμαστείτε να μοιραστείτε τα κουλούρια σας. Και να σηκώσετε τα μανίκια σας για να ζυμώσουμε κι άλλα. Για ό,τι συμβαίνει από Δευτέρα υπεύθυνοι θα είμαστε εμείς και μόνο εμείς.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είδα κι άκουσα

Το τέρας

30/06/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Τα βραδινά μου όνειρα ένα κουβάρι. Μπερδεμένοι εφιάλτες. Πλάσματα περίεργα με τραβούν από το πόδι για να με ρίξουν, άγνωστο που. Η πραγματικότηα τρέχει πολύ γρήγορα. Παίρνω βαθιές ανάσες για να μπω κι εγώ στην κούρσα. Θα τα καταφέρω χωρίς να πέσω ή έστω χωρίς να μου κοπεί η αναπνοή;

Υ.Γ. Για τους κυνηγούς εικόνων το εν λόγω γκράφιτι είναι κάπου κοντά στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γονεϊκά, Διάβασα, Είδα κι άκουσα, Έφηβοι

Από τους γονείς στα παιδιά… και από τον Freud στον Freud

24/06/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Η ψυχανάλυση οδεύει προς Νότο; Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη όταν έμαθα ότι ο ισπανός ψυχαναλυτής παιδιών Joseph Knobel Freud, δισέγγονος του αυστριακού ιδρυτή της ψυχανάλυσης Sigmund Freud έρχεται στην Ελλάδα για να παρουσιάσει την ελληνική έκδοση του βιβλίου του Γονείς: Μια διαρκής πρόκληση από τις εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση της Αγαθής Δημητρούκα.

Κάποιες σκόρπιες τοποθετήσεις του συγγραφέα για τη γονεϊκότητα που είχα διαβάσει μου κίνησαν άμεσα το ενδιαφέρον χώρια που η συγγένειά του με τον άνθρωπο μύθο μου είχε εξάψει την περιέργεια. Έτσι βρέθηκα στο φιλόξενο τραπέζι συζητήσεων του Free thinking zone να παρακολουθώ τη συζήτηση-συνέντευξη που συντόνιζε η Πελιώ Παπαδιά, αρχισυντάκτρια του περιοδικού για γονείς www.talcmag.gr.

Μεταξύ άλλων ο Joseph (θα τον αποκαλώ με το μικρό του, όχι λόγω οικειότητας αλλά προς αποφυγή σύγχυσης με τον διάσημο πρόγονό του) μίλησε για τα εξής:

• Οι σημερινοί γονείς έχουν δυσκολία να θέσουν όρια στα παιδιά τους και αυτό κατά τη γνώμη του οφείλεται στο ότι οι ίδιοι αισθάνονται ακόμη έφηβοι, ανέτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες του γονεϊκού ρόλου. Έχοντας μεγαλώσει ως γενιά χωρίς όρια, αισθάνονται μάλιστα αποστροφή στην ιδέα ότι πρέπει να ασκήσουν γονεϊκή εξουσία από το φόβο μήπως χάσουν την αγάπη των παιδιών τους.

• Διαχωρισμός σε μητρικές και πατρικές λειτουργίες. Η μητρική λειτουργία είναι να θρέφει, να κανακεύει, να προστατεύει, η πατρική λειτουργία είναι να αποχωρίζει το μωρό από τη μητέρα (ή όποιον έχει αναλάβει τη μητρική λειτουργία) και να οδηγεί στην ανεξαρτητοποίηση. Οι λειτουργίες αυτές μπορούν να ασκούνται ανεξαρτήτως φύλου, ακόμα και να εναλλάσσονται από το ίδιο πρόσωπο (π.χ. στις μονογονεϊκές οικογένειες).

• Τη σημασία της χρήσης του λόγου, των λέξεων, για να εξηγήσουμε στα παιδιά δύσκολες καταστάσεις και άβολες αλήθειες, κάτι που τόνιζε συχνά στο έργο της και η μακαρίτισσα Φρανσουάζ Ντολτό, ψυχαναλύτρια παιδιών πλάι στην οποία μαθήτευσε ο συγγραφέας. Ωστόσο, όταν ο γονιός λέει αυτές τις αλήθειες θα πρέπει πάντα να σέβεται την ηλικία του παιδιού του. Όταν οι γονείς ψεύδονται το παιδί παρουσιάζει κάποιο σωματικό ή ψυχολογικό ή ψυχοσωματικό σύμπτωμα που σχετίζεται με την απουσία της αλήθειας.

• Η έκταση που έχει πάρει σήμερα στις δυτικές κοινωνίες ο σχολικός εκφοβισμός (bullying) είναι μεγάλη. Τα παιδιά-θύτες εκφράζουν ενεργά τη βία που έχουν δεχτεί παθητικά στο οικογενειακό τους περιβάλλον ενώ τα παιδιά-θύματα είναι τα παιδιά-χαλάκια των οποίων οι γονείς έχουν υποσκάψει την αυτοεκτίμηση με τη συμπεριφορά τους (συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία).

• Γιατί θέλουμε να κάνουμε παιδιά; Από μια θέση αγάπης ή επειδή «χτυπάει» το βιολογικό μας ρολόι και μας λέει ότι πρέπει, πριν είναι πολύ αργά; Οι υποψήφιοι γονείς πριν υιοθετήσουν παιδιά στην Ισπανία περνάνε λέει από ψυχολογικά τεστ (και σε πλείστες άλλες χώρες). Ίσως και κάποιοι «φυσικοί» γονείς χρειάζονται αυτά τα τεστ πριν τη μεγάλη απόφαση.

• Η βαρεμάρα των παιδιών μας έχει μεγάλη αξία για την ενεργοποίηση της δημιουργικότητάς τους. Οι σημερινοί γονείς όμως, επειδή οι ίδιοι κατά πλειοψηφία πλήττουν στην εργασία τους, φοβούνται πως αν αφήσουν τα παιδιά τους να πλήξουν θα μείνουν άδεια, κενά όπως και οι ίδιοι.

Ο λόγος του Joseph ήταν αβίαστος, είχε σαφήνεια, εγκαρδιότητα προς τον γονέα όμως ο άνθρωπος δεν μασούσε τα λόγια του. Παρόλο που υπήρχαν και σημεία στα οποία διαφωνούσα μαζί του, όπως για παράδειγμα στο θέμα του ποιοτικού έναντι ποσοτικού χρόνου που ξοδεύουμε με τα παιδιά μας, βρήκα πως οι κουβέντες του ήταν τροφή για σκέψη. Έτσι, το ίδιο βράδυ βούτηξα ευθύς-αμέσως στο βιβλίο του. Ως διαζευγμένη μητέρα, ενέδωσα στον πειρασμό να «πηδήξω» σελίδες για να φτάσω στο κεφάλαιο που αναφέρεται στη μονογονεϊκή οικογένεια. Εκεί αναφέρεται στη σημασία της ύπαρξης ενός τρίτου στη σχέση μητέρας-παιδιού ή πατέρα-παιδιού. Με ξάφνιασε ευχάριστα η άποψη ότι αυτός ο τρίτος δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα πρόσωπο-σύντροφος αλλά μπορεί επίσης να είναι η δουλειά του γονιού ή ένα πάθος π.χ. για τον χορό ή για τα ταξίδια. Κάτι που να κάνει το παιδί να καταλάβει ότι η μαμά ή ο μπαμπάς έχει μια ζωή πέρα από εκείνο.

Μια ωραία παρουσίαση λοιπόν και ένα χρήσιμο βιβλίο από ένα συγγραφέα που με κέρδισε λέγοντας I am not sure I have the truth. I only have ideas (Δεν είναι σίγουρος ότι κατέχω την αλήθεια. Απλώς έχω ιδέες).

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είδα κι άκουσα

Στον ύπνο του

14/06/2015 2 Σχόλια

Περιμένω να ανάψει το πράσινο στη Λεωφόρο Πεντέλης με το πόδι στο φρένο. Κοιτάζω βαριεστημένα από το παράθυρο του οδηγού και ξάφνου τον βλέπω να γελάει στον ύπνο του με κλειστά βλέφαρα. Βλέπει όνειρα… Τι θέλεις από μένα; Ξαναβρίσκω τα αντανακλαστικά μου, ανασύρω το κινητό από την τσάντα και ρίχνω δυο απανωτά κλικ μέχρι που η κόρνα του από πίσω οδηγού να με εξαναγκάσει να πετάξω όπως-όπως το κινητό στο κάθισμα του συνοδηγού και να ξαναπιάσω το τιμόνι. Προσέξατε τη διακεκομμένη γραμμή με το ψαλίδι στο μπράτσο; Πολιτικό μήνυμα;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Διάβασα, Είδα κι άκουσα

Αλλάζω και γιορτάζω

01/06/2015 Δεν υπάρχουν Σχόλια

Ζεις εκείνη τη μοναδική, μικρή στιγμούλα θριάμβου που γίνεται το κλικ, που αισθάνεσαι αποφασισμένος/η να κόψεις το κάπνισμα, να χάσεις βάρος, να ζητήσεις από τον εργοδότη σου αύξηση ή από τον αγαπημένο/η σου να περάσετε την υπόλοιπη ζωή σας μαζί. Με λίγα λόγια τη στιγμή που αισθάνεσαι πραγματικά αποφασισμένος/η να κάνεις μια μικρή ή μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου.

Το ερώτημα είναι θα μπορέσεις να μετατρέψεις αυτήν τη μεθυστική αλλά συνήθως εφήμερη αίσθηση αποφασιστικότητας σε μία αλλαγή που θα διαρκέσει; Και πώς θα το πετύχεις αυτό; Ο Leo Babauta μας λέει ότι γίνεται αν ακολουθήσεις 6 απλά βήματα.
1. Δεσμεύεσαι ότι θα το κάνεις,
2. Οργανώνεις μια καθημερινή υποστηρικτική ρουτίνα.
3. Δημιουργείς υπενθυμίσεις που δεν μπορείς να προσπεράσεις.
4. Επιλέγεις κάποιον φίλο/συνάδελφο/συγγενή που θα του λες χαρτί και καλαμάρι την πρόοδό σου στην πραγματοποίηση της αλλαγής.
5. Προγραμματίζεις να συμμετέχεις σε μια δραστηριότητα σχετική με την αλλαγή.
6. Απολαμβάνεις το κάθε βήμα αυτής της διαδικασίας αλλαγής

Τα 1-5 τα θεωρώ πολύ σημαντικά ωστόσο είναι διαδικαστικά. Θα σταθώ στο 6 επειδή μου «μίλησε». Ε, πώς να το κάνουμε, όση δουλειά και αν χρειαστεί να κάνω, αν με πείσεις ότι θα το ευχαριστηθώ, η καρδούλα χτυπάει πιο γρήγορα και γίνομαι πιο αποτελεσματική. Ζήσε λοιπόν την κάθε μέρα της προσπάθειας για αλλαγή σαν μια γιορτή αφιερωμένη στη ζωή και στον εαυτό σου. Δες κάθε βήμα σαν μια μοναδική στιγμή που σου προσφέρεται για να τη ζήσεις, όχι σαν μια θυσία για κάποιο μελλοντικό όφελος. Η νίκη βρίσκεται σ’ αυτό που κάνεις τώρα, όχι σε μια ανταμοιβή που θα έρθει αργότερα.

Εγώ ας πούμε θέλω να χάσω βάρος (πολύ πρωτότυπο) επειδή είμαι ελαφρώς υπέρβαρη εδώ και χ χρόνια. Δίνω λοιπόν υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα χάσω βάρος, το γράφω στο ημερολόγιό μου, το ανακοινώνω στους φίλους μου, στο Facebook, στο blog μου, προγραμματίζω τις ώρες και το είδος των γευμάτων μου, βάζω το μήλο μπροστά από τη θέση μου στο τραπέζι κοκ. Όμως για να τα κάνω όλα αυτά και να μην σιχτιρίσω παρατώντας τα όλα μετά από μια εβδομάδα, χρειάζεται να γλεντήσω τη διαδικασία. Να συγχαίρω νοερά τον εαυτό μου για τη σοφία και το καλό μου γούστο κάθε φορά που τρώω φρούτα αντί για ζαχαρωτά εν ώρα εργασίας, που επιλέγω σόδα με λεμόνι αντί για κόκα-κόλα στο καφέ με τους φίλους, που πάω να θαυμάσω τις φωτογραφίες στο σαλόνι την ώρα που σερβίρουν την τούρτα στο πάρτι γενεθλίων για να μην μπω στον πειρασμό, χωρίς να τα βλέπω όλα αυτά σαν μια θυσία για ένα λεπτό κορμί στο μέλλον που θα χωράει σε ένα –ή και δύο – νούμερα μικρότερο φόρεμα (δεν πιάνει). Χαμογέλα και νιώσε την ευχαρίστηση γι’ αυτό που κάνεις τώρα – τώρα. Δεν υπάρχει άλλη ώρα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

« Προηγούμενη 1 … 21 22 23 24 25 … 29 Επόμενη »